কেৱল ক’ৰনাই নহয়, সামাজিক ব্যাধিৰ বিৰুদ্ধেও এখন যুঁজ

পৰিয়ালটোত এজনৰ বাদে আন কাৰোৱে ক’ভিড ৰিজাল্ট পজিটিভ অহা নাছিল। কিন্তু তেওঁলোকৰ কপালত ভুগিব লগীয়াটোৱে লিখা আছিল। চৰকাৰী নিৰ্দেশ অনুযায়ী কোৱাৰেইণ্টাইনৰ বাবে ১৪ দিন নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছিল যদিও পৰিয়ালটোৱে এমাহ ঘৰ এৰিব পৰা নাছিল। এই কটকটীয়া নিয়ম নিজাববীয়াকৈ বান্ধি দিছিল গাঁৱৰ মানুহৰ সৈতে কথা পতা সৰপঞ্চগৰাকীয়ে। পৰিয়ালটোৰ এজনৰহে ক’ভিড ধৰা পৰিছিল।

তাতে আকৌ ওচমানাবাদৰ প্ৰথমটো ক’ভিড কে’ছ আছিল তেওঁৰটো। হাৰিয়ানাৰ পানিপথত তেওঁ তবলিগি জামাতৰ এখন সভাত অংশ লোৱাৰ পিছত পৰা ঘূৰি আহিছিল।

মহাৰাষ্ট্ৰৰ ওচমানাবাদ জিলাৰ উমাৰ্গা তালুকাৰ চৰকাৰী হস্পিতালত তেওঁ সুস্থ হৈ থকা অৱস্থাত তেওঁৰ পৰিয়ালক প্ৰায় গৃহবন্দীয়ে কৰি থোৱা আছিল। “আমি আমাৰ শস্যখিনিও চপাব নোৱাৰিলো,” ৩১ বছৰ বয়সীয়া মহম্মদ ছলমানে (নাম সলনি কৰা হৈছে) কয়। “চপাবপৰা হোৱা শস্যখিনি পথাৰতে পচি গ’ল। আমি ঘৰৰ ভিতৰতে সোমাই থাকিবলগীয়া হ’ল। কিছু শস্য জীৱ-জন্তুৱে নষ্ট কৰিলে, বহুখিনি শুকাই গ’ল। আমি একো বচাব নোৱাৰিলোঁ। আমাক প্ৰায় ৫০,০০০ টকাৰ ক্ষতি হ’ল।”

ছলমান পানিপথৰ পৰা ঘূৰি আহিছিল ২৪ মাৰ্চত। সেই দিনটোতে প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে দেশব্যাপী লকডাউন ঘোষণা কৰিছিল। সেই সপ্তাহতে দিল্লীৰ কৰ্তৃপক্ষই জানিবলৈ পালে যে ২,০০০ লোক মাৰ্কাজ নিজামুদ্দিনত আছে। মাৰ্কাজ নিজামুদ্দিন হৈছে ১৯২৬ চনত স্থাপিত তবলিগী জামাত সংগঠনৰ মুখ্য কাৰ্যালয়। ১৩-১৫ মাৰ্চত হোৱা সভাত অংশ লোৱা এই লোকসকলৰ মাজেৰে ভাইৰাছ দ্ৰুতগতিত বিয়পিবলৈ ধৰে। তাৰপিছত গোটেই সম্প্ৰদায়টোক জগৰীয়া কৰাৰ এক বৃহৎ অভিযান আৰম্ভ হয়।

মানুহে এইকথাও ভবা নাছিল যে ছলমান আৰু তেওঁৰ পত্নী সেই সভাত অংশ লোৱা লোকৰ মাজত নাছিল। “গাঁৱৰ মানুহে মোৰ অনুপস্থিতিত মোৰ বিষযে বেয়াকৈ আলোচনা কৰিবলৈ ল’লে,” তেওঁ কয়। “মোৰ গাত ক’ভিডৰ কোনো লক্ষণো নাছিল। কিন্তু গাঁও পঞ্চায়তে আমাক ক’ভিড পৰীক্ষা কৰিবলৈ ক’লে। তেওঁলোকে কোনো ধৰণৰ ৰিস্ক ল’ব বিচৰা নাছিল। দেশজুৰি মুছলমানক ক’ভিড বিয়পোৱাৰ বাবে দোষাৰোপ কৰা হৈছিল। গাঁৱৰ মানুহেও মোক সন্দেহৰ চকুৰেই চাবলৈ লৈছিল।”

অৱস্থা শীঘ্ৰেই আৰু বেয়াৰ ফালে ঢাল খালে। ২ এপ্ৰিলত ছলমানৰ ক’ভিড পজিটিভ ওলাল। “ভাগ্যক্ৰমে মোৰ পৰিয়ালৰ বাকী সকলো নিগেটিভ ওলাল,” তেওঁ কয়। “পিছদিনাই মোক হস্পিতাললৈ লৈ যোৱা হ’ল।”

কিন্তু ইতিমধ্যে কথাবোৰ গাঁৱত বেয়াৰ ফালে ঢাল খাইছিল। “গাঁৱৰ মানুহে ওচমানাবাদলৈ ক’ভিড কঢ়িয়াই অনা বুলি মোৰ পৰিয়ালটোক কটু কথা শুনাবলৈ ধৰিলে,” তেওঁ কয়। “চৰপঞ্চগৰাকীয়ে ক’লে যে আমাৰ পৰিয়ালটোৱে এমাহ ঘৰৰ ভিতৰতে থাকিব লাগিব। এফালে চুবুৰীয়াকে ধৰি কেইঘৰমান ভাল মানুহ মোৰ পৰিয়ালটোৱে খাদ্য-পাতি পোৱাটো নিশ্চিত কৰিছিল। কিন্তু পথাৰৰ শস্যখিনি, যিখিনি ছমাহ ধৰি তেজক পানী কৰি আমি তুলিছিলো, সেইখিনি চপাব নোৱাৰা হৈ পৰিলো।”

ছলমানৰ গাঁৱৰ পৰা তিনি কিলোমিটাৰ দূৰত ৪.৫ একৰ খেতিমাটি আছে। তেওঁ, তেওঁৰ পত্নী, দুই সন্তান, ভায়েক-ভনীয়েক আৰু মাক-দেউতাক মিলাই ৮ জনীয়া পৰিয়ালটোৱে খাৰিফ শস্যৰ বতৰত ছ’য়াবিন আৰু মুগৰ খেতি কৰে। ৰবিশস্যৰ কালত তেওঁলোকে জোৱাৰ আৰু বুটমাহৰ খেতি কৰে। “আমি লেবাৰ লগাই শস্যখিনি চপোৱাৰ চেষ্টা কৰিছিলো, কিন্তু কোনোৱে আমাৰ হৈ কাম কৰিব বিচৰা নাছিল,” তেওঁ কয়। “আমাৰ মাটিখিনিত দুটা ব’ৰৱেল আৰু এটা কুঁৱাও আছে। তথাপিও, আমাৰ ওচৰ-চুবুৰিৰ কোনোৱে সহায় নকৰাৰ বাবে খেতিৰ শস্যখিনি শুকাই গ’ল।”

মহাৰাষ্ট্ৰত এতিয়ালৈকে ৪.৮ লাখৰো অধিক ক’ভিড কেছ ধৰা পৰিছে। কিন্তু লকডাউন আৰম্ভ হোৱা প্ৰথম সময়খিনি আতংকময় হৈ পৰিছিল। ভবিষ্যত সময় অন্ধকাৰ যেন লাগিছিল। তথ্য আছিল কম, মানুহে একো কথাৰে উৱাদিহ পোৱা নাছিল।

“লকডাউন সকলোৰে বাবে কষ্টকৰ আছিল,” ছলমানে কয়। “খেতিয়কে তেওঁলোকৰ চপোৱা শস্য মান্দিলৈ নিব পৰা নাছিল। আমাৰ যি লোকচান হৈছিল, তাৰবাবে আমাৰ মানসিক উদ্বিগ্নতা বাঢ়িছিল। তাতে আকৌ ক’ৰনা ভাইৰাছ সংক্ৰমণৰ ভয় আছিলেই। এনে লাগিছিল যেন আমাৰ সমাজখনে কাক এই দুৰ্দশাৰ বাবে খলনায়ক সজাব পাৰে, সেয়া বিচাৰি আছিল। আৰু মুছলমানসকলক লক্ষ্য কৰি লোৱা হৈছিল।”

ছলমানৰ মতে টিভি চেনেলবোৰে মুছলমানসকলক হাৰাশাস্তি কৰাত ইন্ধন যোগাইছিল। “লকডাউনৰ সময়ত মানুহবোৰ এনেয়ে বহি কটাবলগীয়া হৈছিল,” তেওঁ কয়। “মানুহে গোটেই দিনটো নিজৰ ম’বাইলত বাতৰিবোৰ চাই থাকিছিল। সেই বাতৰিবোৰত কেৱল মুছলমানকেই দোষী বুলি দৰ্শোৱা হৈছিল।”

এটা মাৰাঠী চেনেলত ছলমানৰ ক’ভিড পজিটিভ ওলোৱাৰ পাছত তেওঁৰ ফটো দেখুওৱা হ’ল। “সেই ক্লিপটো মানুহৰ হোৱাটচআপে যোগে ভাইৰেল হৈ গ’ল,” তেওঁ কয়। “তালুকাৰ সকলো মানুহে সেই ভিডিঅ’ দেখিছিল। তেতিয়াৰে পৰা মানুহে মোক ভিন্ন দৃষ্টিৰে চাবলৈ ল’লে। মোৰ পৰিয়ালক লজ্জানত হ’বলৈ বাধ্য কৰোৱা হ’ল। সেয়া বৰ অপমানজনক আছিল।”

হস্পিতালতেই ভাল আছিল। ছলমান আছিল হস্পিতালত ভৰ্তি হোৱা প্ৰথমকেইগৰাকীমান ব্যক্তিৰ এজন। চিকিৎসকে বৰ যত্নসহকাৰে তেওঁৰ পৰিচৰ্যা কৰিছিল। হস্পিতালত ৰোগীৰ ভিৰো কম আছিল। “মোৰ নিয়মীয়া পৰীক্ষা চলি আছিল,” তেওঁ কয়। “মই থকা ৱাৰ্ডটো একেবাৰে চাফ-চিকুণ আছিল। ২০ দিনৰ পাছত হস্পিতালৰ পৰা ৰিলিজ পাবৰ দিনা তেওঁলোকে সৰু-সুৰাকৈ উদযাপন অনুষ্ঠানো কৰিলে, কিয়নো মই প্ৰথম সুস্থ হৈ উঠা ৰোগী আছিলো।”

শিল্পা আৰু তনুজা বাহেতি সিমানখিনি সৌভাগ্যবান নাছিল। জালনা জিলাৰ দম্পতীহালে জুনৰ শেষ সপ্তাহত ক’ভিড পজিটিভ ধৰা পৰালৈকে ইতিমধ্যে মহাৰাষ্ট্ৰত ক’ভিড কে’ছৰ সংখ্যা ১.৫ লাখ অতিক্ৰম কৰিছিল। ভাইৰাছ কেৱল নগৰাঞ্চালত সীমিত নাছিল। চিকিৎসা আৰু আন্তঃগাঁথনিৰ বিশেষ একো সুবিধা নথকা গ্ৰামাঞ্চলত ইয়াৰ বিষম প্ৰভাৱ পৰিছিল।

ওচমানাবাদৰ পৰা ২২০ কিলোমিটাৰ দূৰৰ জালনা চহৰৰ বাসিন্দা শিল্পা আৰু তনুজে জিলাৰ চিভিল হস্পিতালত প্ৰথম দুই দিন কাটালে। তাৰ পাছত এটা সপ্তাহ অস্থায়ী কোৱাৰেইণ্টাইন কেন্দ্ৰত কটালে। তেওঁলোকে হস্পিতাললৈ যিধৰণে যাবলগীয়া হ’ল, সেয়াও আছিল বৰ আচহুৱা।

অনুবাদ: ওৱাহেদৰ ৰহমান