சென்னை தூய்மைப் பணியாளர்களின் வரலாற்றுப் போராட்டம்

உண்ணாவிரதப் போராட்டங்கள், 165 நாட்கள் பேரணிகள், சாலை தடுப்புகள், சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு மனுக்கள், மரணங்களை நிகழ்த்திக் காட்டும் போராட்டங்கள், சாக்கடையில் மூழ்கும் போராட்டங்கள்…

அரசு, தங்களின் கோரிக்கைகளுக்கு செவிகொடுக்க சென்னை பெருநகராட்சி நடத்திய நீண்ட தீவிரப் போராட்டங்கள் இவை. இது சாதாரணப் போராட்டம் மட்டுமல்ல; அமைதியாக மறக்கடிக்கப்படுவதை எதிர்த்து சென்னையின் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் நடத்திய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க போராட்டம்!

டிசம்பர் 2025-ல் நம்முடன் பேசிய மூத்த தூய்மைப் பணியாளர் எம்.மகாலஷ்மி, "நாங்கள் 130 நாட்களுக்கும் மேலாக போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு வருகிறோம். கோயில் ஊழியர்களுக்கு எந்தவித எதிர்ப்பும் இன்றி நிரந்தர வேலை வழங்கப்பட்டது. செவிலியர்களின் கோரிக்கைகள் ஒரு வார போராட்டத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டன. ஆனால் தலித் துப்புரவுப் பணியாளர்கள் அதே கண்ணியத்தைக் கேட்கும் போது, அரசு மௌனமாக உள்ளது,” என்றார்.

பெருநகர சென்னை மாநகராட்சியின் தூய்மைத் தொழிலாளர்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் தலித் மற்றும் அருந்ததியர் சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இந்த பாரபட்சம் வெறுமனே அதிகார ரீதியாக மட்டுமின்றி கட்டமைப்பு ரீதியாகவும் உள்ளது என்கிறார். “இது, சாதி மற்றும் வர்க்க அடிப்படையில் நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட பாகுபாடு," என்று கூறுகிறார் 37 வயது தொழிலாளரான அவர்.

தூய்மைப் பணியாளர்களுக்கு ஆதரவாக உழைப்போர் உரிமை இயக்கம் (UUI), இடது தொழிற்சங்க மையம் (LTUC) மற்றும் அகில இந்திய தொழிற்சங்க மைய கவுன்சில் (AICCTU) போன்ற தொழிற்சங்கங்களும் சிவில் சமூக அமைப்புகளும் பல்வேறு பல்கலைக்கழகங்களின் மாணவர் குழுக்களும் இருந்தன. தோழர் பாரதி மற்றும் மூத்த தொழிற்சங்கவாதி குமாரசாமி போன்ற மூத்த தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள் போராட்டங்களுக்கு தலைமை தாங்கினர். இந்த அமைப்புகள் மற்றும் செயற்பாட்டாளர்களால் போராட்ட இயக்கம் வழி நடத்தப்பட்டது. இன்னொரு போராட்டம் நவம்பர் 28, 2025 அன்று நடத்தப்பட்டது. அதற்கு வழக்கறிஞர் புளியந்தோப்பு மோகன் மற்றும் கூட்டு இயக்கம் தலைமை. அந்த போராட்டத்துக்கும் ஆதரவு கிடைத்தது.

பல நாட்களுக்கு தீவிரமாக போராட்டம் நடைபெற்றபோதும் தமிழ்நாடு அரசு மெத்தனமாகதான் இருந்தது. பிற தொழிலாளர்களின் கோரிக்கைகளோ துரிதமாக நிறைவேற்றப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. டிசம்பர் 24, 2025 அன்று, சுகாதார அமைச்சர் சுப்பிரமணியம் 1,000 ஒப்பந்த செவிலியர்கள் போராட்டம் நடத்திய ஒரு வாரத்திற்குள் நிரந்தர அரசாங்க சேவையில் சேர்க்கப்படுவார்கள் என்று அறிவித்தார். முன்னதாக, இந்து மத மற்றும் அறநிலையத் துறையின் கீழ் 2,500 தற்காலிக தொழிலாளர்கள் முறைப்படுத்தப்பட்டனர். மேலும் 1,500 கோயில் ஊழியர்களின் நிரந்தர வேலைவாய்ப்புக்கு உறுதியளிக்கப்பட்டது.

இந்த முடிவுகளுக்கு பின்னால் ஆழமான அநீதி உணர்வு இருக்கிறது.

மற்றொரு தொழிலாளியான 31 வயது ஜெயராம் ஏழு வருடங்களாக பெருநகர சென்னை மாநகராட்சியில் தூய்மைப் பணியாளராக பணிபுரிந்து வருகிறார். துப்புரவுப் பணிகளை தனியார்மயமாக்கும் அரசாங்கத்தின் முன்னெடுப்பை கேள்விக்குள்ளாக்கினார். "தனியார்மயமாக்கல் எங்கள் வாழ்க்கையை மேம்படுத்தாது. அரசாங்கமாக இருந்தாலும் சரி அல்லது தனியார் ஒப்பந்தக்காரராக இருந்தாலும் சரி, அதே உபகரணங்களுடன் நாங்கள் வேலை செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும். வெளிநாடுகளில் பயன்படுத்தப்படும் நவீன கருவிகளை தனியார் நிறுவனங்கள் வழங்கப் போவதில்லை. எங்கள் ஊதியக் குறைப்புதான் தனியார் வழங்க போகும் ஒரே மாற்றம்.”

ஜெயராமின் கூற்றுப்படி, அரசு அல்லது தனியார் முதலாளிகள் போதுமான பாதுகாப்பு உபகரணங்களை வழங்குவதில்லை. "நாங்கள் இன்னும் அதே துடைப்பம் மற்றும் அதே துணி கையுறைகளைப் பயன்படுத்துகிறோம். தேசிய நகர்ப்புற வாழ்வாதாரம் போன்ற திட்டங்கள் கூட எங்களை அடைந்ததில்லை," என்றார் அவர். பல தொழிலாளர்கள் இந்த கருத்தை எதிரொலித்தனர். துப்புரவுப் பணிகளில் கண்ணியம் மறுக்கப்படுவது சாதிதான் காரணம் என்கின்றனர். "இது சாதி அடிப்படையிலான உழைப்பு. அதனால்தான் கண்ணியம் மறுக்கப்படுகிறது" என்கிறார் ஜெயராம்.

ஆகஸ்ட் 1 முதல் ஆகஸ்ட் 13, 2025 வரை, பெருநகர சென்னை மாநகராட்சி தூய்மைத் தொழிலாளர்களின் போராட்டத்தில் ஒரு பார்வையாளராக அல்ல, ஒரு பங்கேற்பாளராக இணைந்தேன். நிரந்தர வேலைவாய்ப்பு மற்றும் தொழிலாளர்களின் கண்ணியத்தை கோரும் போராட்டத்தில் தொழிலாளர்களுடன் நான் நின்றேன்.

சில ஆண்டுகளாக, எனது கல்விப் பணியும், தனிப்பட்ட ஈடுபாடும் தலித் மற்றும் மீனவ சமூகங்களின் இடப்பெயர்வு, தனியார்மயமாக்கல், ஸ்மார்ட் சிட்டி முன்முயற்சிகள் மற்றும் சென்னை கடற்கரையோரத்தில் உள்ள நீலக் கடற்கரை திட்டம் போன்றவற்றுக்கான அவர்களின் எதிர்ப்பில் கவனம் செலுத்தி வருகிறது.

இந்த போராட்டத்தின்போதுதான் புகைப்படக் கலைஞர் பழனி குமார் எனக்கு அறிமுகமானார். என் கைகளில் ஒரு கேமராவை கொடுத்து எளிய மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கைகளை ஒடுக்கும் அமைப்புப்பூர்வமான வன்முறையை அடையாளம் காண கற்றுக் கொடுத்தார். புகைப்படக் கலை என்பது ஆவணப்படுத்துதல் மட்டுமல்ல, அது ஓர் அரசியல் நடவடிக்கை என்பதையும் புரிய வைத்தார்.

அந்தத் தருணத்திலிருந்து ஆவணப்படுத்துதல் போராட்டமாக மாறியது. தூய்மைத் தொழிலாளர்களின் போராட்டத்தில் ஒவ்வொரு இயக்கத்தையும், ஒவ்வொரு உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தையும், ஒவ்வொரு அடக்குமுறை நடவடிக்கையையும் நான் படம் பிடிக்கத் தொடங்கினேன்.

“சாலையோர கழிவுகளில் உடைந்த கண்ணாடி துண்டுகளும் கூரான உலோகங்களும் ஊசிகளும் மனிதக் கழிவும் இருக்கும். துணி கையுறைகள் பயன்படுவதில்லை. அடிக்கடி எங்களுக்கு காயம் ஏற்படும்,” என்கிறார் 39 வயது ஜெ.கீதா. “உடைந்த கண்ணாடி துண்டுகளையும் மனித எச்சிலையும் சிறுநீரையும் வெறும் கைகளில் நாங்கள் அப்புறப்படுத்த வேண்டும். முகக்கவசங்களும் கையுறைகளும் எங்களின் மன உளைச்சலுக்கு தீர்வு தராது.”

ஆபத்தான, சுகாதாரமற்ற பணிச்சூழலை சுட்டிக் காட்டும் அவர், சமூக புறக்கணிப்பையும் சுட்டுகிறார்.

நவம்பர் 17, 2025 அன்று 50 வயது பி.ஜெனோவா, 39 வயது ஜி.வசந்தி மற்றும் 36 வயது எஸ்.பாரதி ஆகிய மூவருடன் இணைந்து அம்பத்தூர் தோழர் கூடத்தில் காலவரையறையற்ற உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தைத் தொடங்கினார் கீதா. பணி நிரந்தரம், பணி பாதுகாப்பு, உழைப்புக்கான மரியாதை ஆகியவற்றைக் கோரி சாகும் வரை உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தை அவர்கள் அறிவித்தனர்.

உண்ணாவிரதப் போராட்டம் தொடர்ந்ததில் நான்கு பெண்களின் உடல்நிலை மோசமாகி மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டனர். அதே நாளில் எம்.சரவதி, இ.சரவதி (இருவருக்கும் 40 வயது), 35 வயது கல்பனா மற்றும் 43 வயது வேளாங்கண்ணி ஆகியோரால் இரண்டாம் கட்ட உண்ணாவிரதப் போராட்டம் தொடங்கப்பட்டது. இருவரின் உடல்நிலை மோசமடைந்து மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டனர். கல்பனாவும், வேளாங்கண்ணியும் 20 நாட்களுக்கும் மேலாக உண்ணாவிரதப் போராட்டம் தொடர்ந்தனர். எல்லா பெண்களும் தற்போது அல்சரால் பாதிக்கப்பட்டு தொடர்ந்து மருத்துவமனைக்கு சென்று வரும் நிலையில் இருக்கின்றனர்.

நீண்டகால வேலையின்மை தொழிலாளர் குடும்பங்களுக்கு பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது. பெரும்பாலான பெண் தூய்மைப் தொழிலாளர்கள், தங்கள் குடும்பங்களில் வருமானம் ஈட்டுபவராக இருக்கின்றனர். அவர்களின் கடன்களும் தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகின்றன. "என்னால் கட்டணம் செலுத்த முடியாததால், என் மகள் என்னுடன் பேசுவதை நிறுத்திவிட்டாள்," என்றார் வசந்தி. வாடகை கொடுக்க முடியாமல், பள்ளிக் கட்டணம் கட்ட முடியாமல், பல நாட்களுக்கு நல்ல உணவு இல்லாமல் மகாலட்சுமி போராடினார்.

பல தொழிலாளர்களுக்கு, குடும்பம் மட்டும்தான் உறுதுணையாக இருக்கிறது. அதுவும் தற்போது முறிந்து வருகிறது: “கடந்த மூன்று மாதங்களாக எந்த விழாவும் கொண்டாடப்படவில்லை. தீபாவளி ஒரு இறுதிச் சடங்கு போல இருந்தது.. கிறிஸ்துமஸ் அதே போல கழிந்தது. இப்போது பொங்கல் வருகிறது,” என்றனர்.

நீடித்த பசி, கடன், நிச்சயமற்றதன்மை ஆகியவற்றால் ஏற்படும் மனச்சோர்வு அதிகம். "சில நேரங்களில் மரணம் மட்டுமே ஒரே வழி எனத் தோன்றுகிறது. அந்த துயரத்துடன் நாங்கள் வாழ்கிறோம்," என்கின்றனர் 10-15 வருடங்களாக நகரத்தின் தூய்மைக்காக வேலை பார்ப்பவர்கள்.

டிசம்பர் 19, 2025 அன்று 48 வயது டி.ரவிக்குமார் என்கிற தூய்மைப் பணியாளர் ராயபுரம் ஆர்.எஸ்.ஆர்.எம் மருத்துவமனை அருகே தற்கொலை செய்து கொண்டார். அவரது தாய் திகாபாய், காலில் அடிபட்டும் வேலைக்கு சென்று கொண்டிருந்த மகனை சட்டவிரோதமாக அரசு வேலையை விட்டு அனுப்பியதாக புகார் கூறுகிறார்.

"நீதியும் நம்பிக்கையும் இல்லாமல் போய் விட்டதால், அவர் தனது உயிரை இழந்தார். இதற்கு அரசாங்கமே பொறுப்பேற்க வேண்டும்," என்றார் அவர்.

ரவிக்குமார் மரணம் ஒரு தனிச்சம்பவம் அல்ல. வேலையின்மை மற்றும் அழுத்தம் காரணமான உடல்நலப் பிரச்சினைகளால் இரண்டு பேர் முன்னதாக இறந்திருந்தனர். மண்டலம் 6-ஐ சேர்ந்த 48 வயது பி.உதயகுமாருக்கு மஞ்சள் காமாலை மற்றும் வேலை இழப்பால் மன அழுத்தம் இருந்தது. நீண்டகால வேலையின்மை காரணமாக அவரால் சரியான நேரத்தில் மருத்துவ சிகிச்சை பெற முடியவில்லை என்கின்றனர் அவரது குடும்பத்தினர்.

மண்டலம் 5-ஐ சேர்ந்த மற்றொரு தொழிலாளரான 49 வயது அசோக் குமார் நீரிழிவு நோயால் பாதிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. வாடகையும் கல்விக் கட்டணமும் கட்ட முடியாத அழுத்தத்தில் அவர் செப்டம்பர் 5, 2025 அன்று மாரடைப்பால் இறந்தார்.

டி.ரவிக்குமாரின் இறுதிச் சடங்கில் கலந்து கொண்ட பல தொழிலாளர்கள், "நாங்கள் அனைவரும் இப்படி இறந்துவிடப் போகிறோம். இது மட்டுமே மீதமுள்ள தீர்வாகத் தெரிகிறது; வேறு வழியில்லை," என்றனர்.

அவர்கள் சொன்ன வார்த்தைகள் என் தூக்கத்தை பறித்தது. எனினும் அந்த வேதனை தற்காலிகமானது அல்ல என்பதை நான் உணர்ந்தேன். அவர்கள் 130 நாட்களுக்கும் மேலாக தூக்கமின்றி போராடி வருகின்றனர். நிச்சயமற்ற தன்மை, பசி மற்றும் பயம் ஆகியவற்றின் சுமையில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

ஜனவரி 3 2026 அன்று, ரவிக்குமார் மரணமடைந்து 16ம் நாளில், நூற்றுக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் சென்னை மிண்ட் பகுதி அருகேயுள்ள கல்லறையில் கூடி அடையாளப் போராட்டத்தை நடத்தினர். நீண்டகால அரசியல் மற்றும் நிறுவன அலட்சியத்தால் வாழ்வின் எல்லைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளதை குறிப்பிடும் வகையில் இரண்டு தொழிலாளர்கள் சடலம்போல் தரையில் படுத்தனர்.

2026 ஜனவரி 5 அன்று, தொழிலாளர்கள் இன்னொரு விதமான போராட்டத்துடன் திரும்பினர். எழும்பூர் அருங்காட்சியகம் அருகே, அவர்கள் கூவம் ஆற்றில் இறங்கினர். “இது எங்களுக்கு புதிதல்ல. இப்படித்தான் எப்போதும் சாக்கடைகளுக்குள் இறங்கிச் சுத்தம் செய்வோம்.”

பொதுவாக இத்தகைய போராட்டங்களில் போலீஸ் உடனடியாக தலையிடும்.
ஆனால் இம்முறை இரண்டு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை. தொழிலாளர்கள் அந்த மாசடைந்த ஆற்றில் நின்றபடியே இருந்தனர். பலர் வாந்தியெடுத்தனர். பலருக்கு மயக்கம் ஏற்பட்டது. வசந்தி மயங்கி விழுந்தார்; பல மணி நேரங்கள் மூச்சுத் திணறலுடன் போராடினார். பல ஆண்டுகளாக பாதுகாப்பு உபகரணங்களோ, நவீன இயந்திரங்களோ இன்றி, இத்தொழிலாளர்கள் சாக்கடைகளுக்குள் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

இந்தப் போராட்டம் “வளர்ச்சி” என்ற மொழிக்குள் மறைந்திருக்கும் சாதிய சமூகத்தின் கொடூரமான முகத்தை வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வந்தது. இறுதியில் தீயணைப்புத் துறையினரும் போலீசாரும் கூவத்திற்குள் இறங்கி, போராட்டத்தை வலுக்கட்டாயமாக ஒடுக்கினர்.

இந்து சமய அறநிலையத் துறை அமைச்சர் பி.கே. சேகர்பாபு, போராட்டக்காரர்களை சந்தித்து மண்டலம் 5 மற்றும் மண்டலம் 6-ல் உள்ள அனைத்து தொழிலாளர்களும் பெருநகர சென்னை மாநகராட்சியின் கீழ் நிரந்தரமாக இணைக்கப்படுவார்கள் என்று உறுதியளித்தார்.

இது, தங்கள் உரிமைகளுக்காக உறுதியாக நின்ற தூய்மைப் பணியாளர்களின் போராட்டத்தின் விளைவு. சென்னையின் சாலைகள், தெருக்கள், கல்லறைகள், ஆறுகள் என எல்லா பொது இடங்களிலும் அவர்கள் போராடினர்.