வகுப்பறைக்குள் சாதி

ஆகஸ்ட் 9, 2023. நாங்குநேரி: அரசு பள்ளியில் 11ம் வகுப்பு படித்த தலித் மாணவர் சின்னத்துரை, ஆதிக்க சாதி மாணவர்களின் சாதிய ஒடுக்குமுறை பற்றி பேசியதால் தாக்கப்பட்டார்

பிப்ரவரி 12, 2025. சிவகங்கை: “உன் சாதியை சேர்ந்த ஒருத்தன் எங்களுக்கு முன்னாடி எப்படி வண்டி ஓட்டலாம்?” சிவகங்கை அரசு கல்லூரியில் மூன்றாம் ஆண்டு பிஎஸ்சி படிக்கும் அய்யாசாமி பைக் ஓட்டியதற்காக கடுமையாக தாக்கப்பட்டார்

மார்ச் 10, 2025: அரியநாயகிபுரம்: கபடி வீரரான தேவேந்திரராஜின் தலித் அணி கபடி போட்டியில் வெற்றி பெற்றதற்கு ஆதிக்க சாதியினரால் கடுமையாக தாக்கப்பட்டனர்.

ஜூலை 31, 2025: ஆறுமுகமங்கலம்: வேற்று சாதி பெண்ணை காதலித்ததால் கவின் செல்வகணேஷ் கொடூரமாக கொல்லப்பட்டார்

தமிழ்நாட்டு பள்ளிகள்லயும் கல்லூரிகள்லயும் சாதி ஒடுக்குமுறை முன்ன ரொம்ப மோசமா இருந்துச்சு. இப்போ பாலிஷா இருக்கும். அதுவும் சில இடங்கள்ல மட்டும்தான் இப்படி பாலிஷா இருக்கு.

இன்னும் பல ஊருகள்ல பார்த்தீங்கன்னா யார் என்ன ஆளுங்கனு பாத்தாலே நல்லாவே தெரியும். கிராமப்புற பள்ளிகள்ல அருந்ததியர் பசங்களையும் தலித் பசங்களையும் இன்னும் தனியாதான் நிற்க வைக்கிறாங்க. திட்டறாங்க. ஆசிரியர்கள் அவங்கள டாய்லெட் சுத்தப்படுத்த சொல்றாங்க.

இந்த ஜனநாயகத்தின் நான்கு தூண்களான நாடாளுமன்றம், அரசு நிர்வாகம், நீதிமன்றம், ஊடகம் எல்லாம் ஜனநாயகத்தை நிறுவுரதுக்கு பதிலா திரும்பத் திரும்ப ஜாதிய காப்பாத்துறதுக்குதான் வேலை செய்றாங்க.

“இப்பல்லாம் யாரு சாதி பார்க்கிறாங்க” என்ற கேள்வியை கேட்கறவங்களும் இருக்காங்க. ஆனால் தொடர்ந்து சாதிய ஆணவ படுகொலைகளும், தலித் மக்கள் மீதான வன்முறைகளும், தலித் மாணவர்கள் மீது ஒடுக்குமுறைகளும் தொடர்ந்து நிகழ்ந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது.

இப்போ நடக்கறதெல்லாம் நாம பதிவு செய்யணும். செய்யலன்னா, வரலாறு அழிஞ்சிடும். இன்னும் முக்கியமா வரலாறு முழுக்க ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் சமூகத்துல எவ்வளவு பாடுபட்டாங்க என்கிற ஆதாரங்கள் அழிக்கப்பட்டிருக்கு. பெளத்த காலத்தை ஒரு இருண்ட காலம்னு இப்படித்தான் சொல்றாங்க. ஆனா, ராஜராஜ சோழனோட காலத்த கொண்டாடுவாங்க. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களோட வரலாறு எப்பவுமே மறைக்கப்படுது.

இன்னும் இந்த சமூகம் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை செருப்பு போட அனுமதிக்கறது இல்ல, கோவில் உள்ள போக அனுமதிக்கறது இல்ல, சுடுகாட்டுக்கு பொதுப் பாதைல இன்னும் போக முடியல. ஆதிக்க சாதில சின்னப் பசங்க கூட, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களில் வயசானவர்களை ஒருமைல அழைக்கறாங்க, நிறைய பள்ளிகூடங்களில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை சமைக்க அனுமதிக்கிறது இல்லை, ஒடுக்கப்பட்ட மாணவர்கள் நல்லா படிச்சாலும் டீச்சர் சரியான மதிப்பெண் வழங்குவது இல்லை. ஒடுக்கப்பட்டவங்க காதலிச்சா, ’நாடகக் காதல்’னு சொல்றாங்க.

என் வாழ்க்கைல சின்ன வயசுல இருந்து சாதிய ஒடுக்குமுறைகளை நான் சந்திச்சிருக்கேன் ஆனா அப்ப எனக்கு ஜாதி ரீதியான புரிதல் எனக்கு இருந்தது இல்ல. ஆனா கேமரா வழியாக மக்களை சார்ந்து வேல பார்க்கும்போதும் நிறைய வாசிப்புக்குள்ள போக ஆரம்பிச்ச போதும்தான் அம்பேத்கர் மற்றும் பெரியார் பற்றியான புரிதல் வந்தது. இந்த சாதிய சமூகம் பற்றியும் புரிதல் வந்தது அப்பதான். நான் என் மக்கள் பற்றிய வாழ்க்கையை நோக்கி போக ஆரம்பித்தேன்.

காலேஜ்ல படிக்கும்போது ஃபுட்பால் டீம்ல இருந்தேன். ஆனா என்னோட விளையாடுன பசங்க, என்ன விளையாட விட்டதில்லை. எப்பவுமே வெளியேதான் உட்கார்ந்திருப்பேன். மத்தவங்க விளையாடறத பார்த்துக்கிட்டு இருப்பேன். என் திறமைய வளர்த்துக்கவே முடியல. விளையாடாம எப்படி கத்துக்க முடியும்?

சாதி ஒடுக்குமுறை நிறைய வழில நடக்கும். முதல்ல எனக்கு வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டுச்சு. பிறகு அதை சொல்லி, எனக்கு விளையாட வராதுன்னு சொன்னாங்க.

இந்தியால காதல்லயும் அரசியல் இருக்கும். சாதிக்கு எதிரா இயங்கற எவிடன்ஸ் அமைப்போட வின்சன்ட் ராஜ்கிட்ட பேசும்போது, எட்டு வருஷத்துல 65 ஆணவக் கொலை நடந்தததா சொன்னாரு. அதுல எட்டு கொலைக்கு மட்டும்தான் சரியான தீர்ப்பு வந்திருக்கு.

சக மனிதனை சக மனிதனாக பார்ப்பதே மனித மாண்பு. இந்த நிலைக்கு வர இந்த சமூகம் எப்போது பண்பட போகிறதோ தெரியல. ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் எப்பலாம் வாழ்வில் முன்னெற்றம் அடைந்தாலும் புல்டோசர் கொண்டு அவங்க வீடுகளை சிதைப்பதும் இங்க முடிவில்லாம அரங்கேறி கொண்டே இருக்கிறது.

2022 டிசம்பர்ல, புதுக்கோட்டை மாவட்டம் வேங்கை வயலில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுடைய தண்ணீர் தொட்டியில் மனித மலத்தை கலந்த மனிதத் தன்மையற்ற செயலை ஆதிக்க சாதியினர் செஞ்சாங்க.

வேங்கைவயலில் மொத்தமாகவே 12 குடும்பங்கள் தான் இருக்கும் ஆனால் வேங்கைவயல் மக்களை சந்திக்க 12 செக் போஸ்ட்களை கடக்க வேண்டி இருக்கிறது. மேலும் இப்ப வரை ஒரு செய்தியாளரையும் இங்க இருக்கற மக்களை சந்திக்க அனுமதிக்கவில்லை.

ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு சிறு நீதியும் மிகப் பெரிய போராட்டத்துக்கு பிறகே கிடைக்குது இந்த சமூகத்துல.

நான் இதையெல்லாம் டிசம்பர் 2025-ல எழுதி முடிக்கும்போது திருச்சில இரண்டு தூய்மை பணியாளர்கள் பாதாள சாக்கடை சுத்தம் பண்ணும்போது இறந்து போனாங்க. இன்னும் கொடுமை தொடர்ந்துக்கிட்டுதான் இருக்கு.

ஜூலை 31, 2025 அன்னைக்கு ஆணவக்கொலை செய்யப்பட்ட கவின் செல்வகணேஷுக்கு வயசு 27 இன்ஜினியரிங் முடிச்ச கவின் செல்வகணேஷ் சென்னையில் உள்ள ஐடி கம்பெனியில் மென்பொறியாளராக வேலை பார்த்து வந்துள்ளார். அம்மாவோட பெயர் சா.தமிழ்ச்செல்வி, அப்பா பெயர் சந்திரசேகர். தூத்துக்குடி ஏரல்ல இருக்கற ஆறுமுகமங்கலம் தெற்குமாட வீதியில இருக்காங்க.

கவினும், சுபாஷினியும் பள்ளி படிக்கும்போதிருந்து நண்பர்களாக இருந்து பின்பு காதலர்களாக மாறியவர்கள். கவினோட தாத்தா உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்ததால் அதைப்பற்றி விசாரிப்பதற்காக சுபாஷினி ஆஸ்பத்திரிக்கு வந்திருக்கார். அதே ஆஸ்பத்திரில சித்த மருத்துவரா சுபாஷினி இருந்தாங்க.

கொஞ்ச நேரத்துல ஹாஸ்பிடலுக்கு சுபாஷினியோட தம்பி சுஜித் போயிருக்காரு. கவினை அப்பா அம்மா பார்க்கணும்னு சொல்லி ஆஸ்பத்திரியிலிருந்து கவினை கூட்டிக்கிட்டு பைக்கில் சென்றுள்ளார். ஆஸ்பத்திரியிலிருந்து இரண்டு தெரு தள்ளி பைக்கை நிறுத்திவிட்டு, தான் மறைத்து வைத்திருந்த கத்தியை எடுத்து கவினை சரமாரியாக வெட்டி படுகொலை செஞ்சிருக்காரு சுஜித்.

இத்தனைக்கும் கவினும் சுபாஷினியின் தம்பியும் வெகுநாளாக நண்பர்களாக பழகி வந்தனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. கவினை வெட்டும்போது “இந்த பள்ள சாதிக்காரனுக்கு எங்க வீட்டு பொண்ணு கேக்குதா”ன்னு சொல்லி வெட்டியிருக்கிறார். “இனிமேதான் என் அப்பா அம்மா நிம்மதியா இருப்பாங்க!”

சுஜித் சொன்னதாக சொல்லப்படும் வார்த்தைகள் இவை. சுஜித்தின் பெற்றோர் இருவருமே காவல்துறை அதிகாரிகள்.

கவின் ஒரு எஞ்சினியரிங் பட்டதாரி. கல்வி, வேலை, பொருளாதாரம்லாம் சாதியை ஒழிச்சிடும்ங்கற ஆபத்தான நம்பிக்கை மக்கள்கிட்ட இருக்கு. அப்படியில்லங்கறதுக்கு கவின் கொலைதான் உதாரணம்.

கவின் செத்ததுல இருந்து பொணம் மாதிரி உணர்றேன். சாதி ஆணவக் கொலையை பார்க்கும்போது உள்ளே என்னமோ ஆயிடுது. பாதுகாப்பு, தெளிவு, அடையாளம் எல்லாமும் பறிபோனா மாதிரி உணர்வு வந்துடுது. மறுபடியும் என்னை கண்டுபிடிக்க பார்க்கறேன். இப்படியான வன்முறைக்கும் முன்னால இருந்த மாதிரி ஆக விரும்பறேன். ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு. வலியா இருக்கு.

துயரம், கவினுக்கும் அவரோட குடும்பத்துக்கு மட்டுமில்லை. எனக்குள்ள ஏதோ ஒண்ணு இழந்த மாதிரி இருந்தது. கவின் பாதிக்கப்பட்டவர் மட்டுமில்லை. அவர் ஒளியாவும் ஸ்பரிசமாவும் மத்தவங்களை வெளிப்படுத்தறவராவும் இருக்காரு. நல்ல மனுஷன். அதனாலதான் இந்த இழப்பு தாங்க முடியாததா இருக்கு. ஏதோ ஒரு உயிரா கடந்துட முடியாது. மத்தவங்கள வாழ்க்கையை மேம்படுத்துன உயிரு பறிபோயிடுச்சு.

நான் நேரடியாக பார்த்த மூணாவது ஆணவக் கொலை இது. ஒரு வருஷத்துக்கு முன்னாடி பள்ளிக்கரணைல பிரவீனோட ஆணவக்கொலைய பார்த்தேன். அதே போலதான் கவின் கொலையும் இருக்கு. இரண்டு பேருமே அவங்களோட அம்மாக்களால அடையாளம் காண முடியாதளவுக்கு கடுமையா தாக்கப்பட்டு கொல்லப்பட்டிருக்காங்க. இது வெறும் கொலை இல்ல, அழிப்பு.

கவினோட அம்மாவோட வலிமைதான் எனக்கு இருக்கு. கடுமையான வலி இருந்தும், வார்த்தைகளால சொல்ல முடியாத உறுதியோட அவங்க இருந்தாங்க. ஒருவேளை பல வருஷம் டீச்சரா இருந்த அனுபவம் அவங்களுக்கு அந்த வலிமய தந்திருக்கலாம். கவினோட இறுதி சடங்குக்கு பிறகு அவரை பார்க்க நான் போனப்போ, வீடு அமைதியா சோகத்தோட கனத்தோட இருந்தது. அவங்க ஒடஞ்சு போயிருந்தாலும் மகனுக்காகவும் நீதிக்காகவும் போராடணும்ங்கற உறுதியோட இருந்தாங்க.

சாதி ஒடுக்குமுறை பத்தி தொடர்ந்து எழுதி வரும் பத்திரிகையாளரும் தோழருமான ஜெயராணி, “சமூக சூழல் ஒண்ணும் மாறவே இல்ல தோழர்… அப்படியேதான் இருக்கு. ஒரு சின்ன வித்தியாசம் என்னன்னா இன்னைக்கு சோசியல் மீடியா இருக்கிதாலயும் சிசிடிவி மாதிரியான தொழில்நுட்பங்களாலயும் வெளியே சில விஷயங்கள் தெரியுது. நிறைய விஷயங்கள் அதுலயம் வராம போயிடுது,” என்றார். உடுமலை சங்கர் கொல்லப்பட்ட சம்பவம் போல கவின் கொலையும் வீடியோ சாட்சி இருந்ததால கவனத்துக்கு வந்துச்சு. “இப்ப ஆணவக்கொலை என்பது பண்பாடு சார்ந்த விஷயமா இருக்குது,” என்கிறார். ”கோவில் திருவிழா, பண்பாட்டு செயல்பாடு மாதிரி இதுவும் இயல்பா மாறிடுச்சு.”

சாதி மாறி காதல் செய்றதுக்கான தண்டனையும் பண்பாடா மாறிப்போச்சு. பட்டியல் சாதி / பட்டியல் பழங்குடி சட்டமோ சட்ட நடவடிக்கையோ அவங்க மனநிலைய மாத்துறதில்ல.

சோசியல் மீடியா வந்த பிறகு, சாதிய புத்தி வெளியில தெரியுது. சின்ன பசங்க கூட, அக்காவ காதலிக்கறவங்கள கொன்னுடுவோம்னு சகஜமா பேசுறாங்க. நம்ம வாழற சமூகத்தோட பயங்கரமான யதார்த்தம் இதுதான்.

திருநெல்வேலி ஆஸ்பத்திரி அவசர சிகிச்சை பிரிவு எப்பொழுதுமே பரபரப்பாகவே இருக்கக் கூடியதாக இருக்கிறது. தென் மாவட்டங்களில் முக்கியமாக திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் தலித் மாணவர்கள் மற்றும் இளைஞர்கள் தொடர்ந்து சாதியரீதியான ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் தாக்குதலுக்கும் ஆளாகிற செய்தி தொடர்ந்து வந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. தீவிர அறுவை சிகிச்சை பிரிவில் எப்பொழுதுமே பரபரப்பாகவே இருக்கக்கூடிய சூழல் நிலவுகிறது.

நான் தேவேந்திரராஜாவை பார்க்க முயற்சித்த போது வழக்கம் போல் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டு அங்குள்ள இடதுசாரி அமைப்புகள் மூலமாக மட்டுமே உள்ளே போவதற்கும் புகைப்படம் எடுப்பதற்கும் அனுமதி கிடைத்தது. போலீஸாரால் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டு அதிகமான கேள்விகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு பின்னர் அங்கு இருந்த கம்யூனிஸ்ட் தோழர்கள்தான் என்னை அங்கிருந்து மீட்டெடுத்தனர். அன்று தேவேந்திரர் ராஜ் அப்பாவிடம் பேசுவதற்கான எந்த சூழ்நிலை ஆஸ்பத்திரியில் இல்லை. எனவே அங்கிருந்து கிளம்பி மதுரை வந்து அடுத்த நாள் மீண்டும் சென்று அவரை சந்தித்து அவருடைய குரலை பதிவு செய்தேன் .

தூத்துக்குடி மாவட்ட கருங்குளம் தாலுகா அரியநாயகிபுரத்தோட வல்லக்குளம் கிராமத்துலதான் தங்க கணேஷ் இருக்காரு. ”பையன பஸ்ஸில் ஏத்தி விட்டுட்டு வீட்டுக்குள் வந்து சேரல, அதுக்குள்ளயும் இந்த நியூஸ் வந்துருச்சு. பக்கத்து ஊர சேர்ந்த மூன்று பசங்க தேவேந்திரராஜவை வெட்டிட்டாங்க அப்படினு. அங்க போயிட்டு பையன தூக்கிட்டு ஆஸ்பத்திரிக்கு வந்துட்டேன். அன்னைக்கு மட்டும் நான் வேலைக்கு போயிருந்தேன்ன சிக்கல் தான். என் பையனோட உயிருக்கு உத்தரவாதம் இருந்திருக்காது,” என்கிறார்.

மார்ச் 10, 2025 அன்னைக்கு தேவேந்திரராஜ் தாக்கப்பட்டதை பத்திதான் அவர் சொல்றார். பக்கத்து ஊர்ல நடந்த கபடி மேட்ச்ல தலித் டீம் ஜெயிச்சதுதான் தாக்குதலுக்கு காரணம்.

தலித் டீம் பெற்ற வெற்றி, சாதி வன்முறைக்கு போதுமானதா இருந்தது. எக்ஸாம் எழுதப் போனபோது பஸ்ஸை நிறுத்தி தேவேந்திரராஜை தரதரன்னு இழுத்து வெளியே போட்டு வெட்டி இருக்காங்க. அவரோட அப்பா இதை சொன்னதும் என் உடம்பு நடுங்கிடுச்சு. வன்முறை விளையாட்டால வரலஒ, அதிகாரத்தால வந்துச்சு. ஆதிக்க சாதி பசங்கள தலித் பையன் ஜெயிக்கக் கூடாதுங்கற எண்ணம்தான் இந்த வன்முறைக்கு காரணம். ஆனா, அந்தப் பகுதியிலேயே நல்லா கபடி விளாடறவரா இருந்தவரு தேவேந்திரராஜ்.

டாக்டர் சொல்லும்போது, தலையிலயும் கையிலயும் அதிகமான வெட்டு இருக்கு. கையில ஒரு பயங்கரமான வெட்டு விழுந்து இருக்குன்னு சொன்னாரு. கை விரல் எல்லாம் வெட்டுப்பட்டதால, அதுக்கு ரெண்டு மூணு மாசம் ஆகலாம்னு சொல்றாங்க. “விரல் எல்லாம் சேர்த்து செட் ஆகி, அதுக்கு அப்புறம் பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி பண்ணனும்,” என டாக்டர் சொன்னாரு.

தேவேந்திரராஜன் தான் மூத்த பையன். “நான் செங்கல் சூளைல வேலை பார்க்கறேன். ரெண்டு குழந்தைங்க. தேவேந்திரராஜ்தான் மூத்தவன். பாளையங்கோட்டை ஸ்கூல்ல படிக்கிறான். ரெண்டாவது மகள். மனைவியும் நானும் தினமும் சூளைக்கு போவோம்,” என்கிறார் தங்க கணேஷ்.

சொந்த வாழ்க்கையை பத்தி பேசத் தொடங்கனாரு: “சாதி பற்றியான புரிதல் எனக்கு சின்ன வயசுல இருந்தது கிடையாது. ஸ்கூல் படிக்கும்போது கூட அம்பேத்கர் பற்றியும் பெரியாரைப் பற்றியும் டீச்சர் யாரும் சொல்லி நாங்கள் கேட்டதே கிடையாது. அப்பொழுது 10வது எக்ஸாம் முடிச்ச பிறகு ஐடிஐக்கு அப்ளை செஞ்சு எனக்கு அட்மிஷன் கார்டு கிடைத்தது. 650 ரூபாய் பீஸ். அந்த 650 ரூபாய் ரெடி பண்றதுக்கு அவ்வளவு கஷ்டமா இருந்துச்சி. ரெண்டு மூணு பேர் கிட்ட அம்மா தான் கடன் வாங்கி ரெடி பண்ணாங்க.

“650 ரூபாயை கையில் எடுத்துக்கிட்டு மிகப்பெரிய கனவோட மோட்டர் மெக்கானிக் ஆகிடுவேன்னு சொல்லிட்டு ஒரு பயங்கரமான ஒரு பேராசைல அங்க எல்லாருடைய சேர்ந்து வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தேன். அங்கிருந்த ஆபீஸருங்க வந்து ரெண்டு மூணு பேர மட்டும் கூப்பிட்டுட்டு மத்தவங்களுக்கு சீட்டு இல்லைனு சொல்லிட்டு போயிட்டாங்க. எங்கள வெளியே அனுப்பிட்டு கேட்டை பூட்டு போட்டுக் லாக் பண்ணிட்டாங்க. எனக்கு என்ன பண்றதுனே தெரியல. பயங்கரமான அழுகை வந்தது. நிறைய அழுதேன். மத்தவங்க கிட்ட போய் காரணம் கேட்கும் போது உங்களுக்கு மார்க் கம்மின்னு சொன்னாங்க. மார்க் கம்மினா அட்மிஷன் கார்டு ஏன் வந்துச்சுன்னு ஒரு கேள்வி எனக்கு இன்ன வரைக்கும் இருக்கு.”

திருநெல்வேலி நாங்குநேரியிலுள்ள தெரு, யாருமின்றி வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. சின்னத்துரையின் வீடு பூட்டு போட்டு பூட்டப்பட்டு இருந்தது. சின்னத்துரையின் வீட்டு முன்பு இருந்த திண்ணை முழுவதும் ரத்த சிதறி காய்ந்திருந்தது. ரத்தம் படிந்த கை அச்சுகளும் இருந்தன. கதவை திறந்து வீட்டிற்குள் நுழையும்போது வீடு முழுக்க ரத்தவாடை நிறைந்திருந்தது. சின்னத்துரையின் ரத்தம் இன்னும் காயாமல் அதே ஈரத்தன்மையுடன் வீடு முழுவதும் சிதறிக் கிடந்தது.

அங்கு இருந்த சின்னத்துரையின் ஸ்கூல் பையை எடுத்துப் பார்த்தபோது சின்னத்துரையின் பள்ளி வகுப்பு டெஸ்ட் பேப்பர் இருந்தது. அதை எடுத்து பார்த்தபோது சின்னத்துரை பெற்றிருந்த டெஸ்ட் மதிப்பெண்கள் அனைத்தும் முழு மதிப்பெண்கள். அதோடு பிரின்சிபாலுக்கு எழுதியிருந்த முடிவுரா லெட்டரும் பேப்பரோடு இருந்தது. சின்னத்துரை அரசுப் பள்ளியில் பதினோராம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தார். படிப்பில் மிகவும் ஆர்வமாகவும் எல்லா தேர்வுகளிலும் அதிகமாக மதிப்பெண் எடுக்கக்கூடிய மாணவராகவும் அவர் இருந்துள்ளார். அதனால் ஆசிரியர்கள் மற்றும் தலைமை ஆசிரியர் ஆகியோரின் மத்தியில் நல்ல பெயரை சின்னத்துரை பெற்றிருந்தார்.

ஆனால் இதை ஆதிக்க சாதி மாணவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. ஏனென்றால் சின்னத்துரை ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தை சேர்ந்த மாணவன். சின்னத்துரை வெட்டப்பட்டதற்கு முக்கியமான காரணம் இவைதான்.

அந்த மாணவர்களால் சின்னத்துரை நிறைய ஒடுக்குமுறைகளுக்கு ஆளானார். ஒரு கட்டத்தில் ஒடுக்குமுறை தாங்க முடியாமல் பள்ளிக்கு தொடர் விடுமுறை எடுத்ததன் காரணமாக தலைமை ஆசிரியர் அவரை அழைத்து பிரச்சினை பற்றி அறிந்து, அந்த மாணவர்கள் மீது உரிய நடவடிக்கை எடுக்கக் கோரும் ஒரு கடிதத்தை சின்னதுரையிடம் இருந்து பெற்று, சம்பந்தப்பட்ட ஆதிக்கசாதி மாணவர்கள் மூன்று பேர் மேல் ஒழுங்கு நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது.

அன்று இரவே ஆதிக்க சாதி மாணவர்கள் 7 பேர், (3 மைனர்கள், 4 பெரியவர்கள்) சின்னதுரையின் வீட்டுக்கு சென்று அவரை அருவாள் கொண்டு சரமாரியாக வெட்டத் தொடங்கினர். சின்னத்துரையை காப்பாற்ற சென்ற தங்கைக்கும் கைகளில் சரமாரியாக வெட்டு விழுந்தது. சின்னத்துரையையும் அவரின் தங்கையையும் வெட்டுவதற்கு அந்த மூன்று பேர் பயன்படுத்தியது ஒரு அருவாள் மட்டுமே. யோசிக்க முடியாத ஒரு மிகப்பெரிய கொடூரத்தை அந்த மூன்று பேரும் சின்னதுரைக்கு செய்தனர். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் மீதான ஆதிக்க சாதியினரின் வெறுப்பு பள்ளிகளிலும் கரைபுரண்டு கிடைக்கிறது என்பதை இந்த சம்பவம் தெளிவாக்குகிறது.

சின்னத்துரையும் அவரது தங்கையும் திருநெல்வேலி அரசு மருத்துவமனையின் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் நிறைய பாதுகாப்புகளோடு வைக்கப்பட்டிருந்தனர். நான் அங்கு சென்றபோது எனக்கு முதலில் அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. சின்னத்துரையை பார்க்க அரசியல் கட்சியினர் வந்தபோது அவர்களோடு சேர்ந்து உள்ளே நுழைவதற்கான வாய்ப்பு கிடைத்தது. கைகள், கால்கள், தலை என உடல் முழுவதும் வெட்டுப்பட்ட காயங்களோடு, அறுவை சிகிச்சை முடிந்த பின்பு உடல் முழுக்க கட்டுகளோடு எந்தவொரு அசைவும் இல்லாமல் படுத்திருந்தார். எப்படி மீண்டு வரப் போறாருன்னு அவ்வளவு கவலையா எனக்கு இருந்தது . ஆனால் சின்னத்துரை வலியை மறந்து. குறுஞ்சிரிப்போடு என்னைப் பார்த்த பார்வையில் எனக்குள்ள அவ்வளவு நம்பிக்கையா இருந்தது.

கடிதத்தை தலைமை ஆசிரியரிடம் கொடுக்கப்பட்ட அன்று இந்த சம்பவம் நிகழ்ந்துள்ளது என்பதை சின்னத்துரை எனக்கு தெரியப்படுத்தினார்.

சின்னத்துரையிடம் எனக்கு பேசுவதற்கு போதுமான நேரம் இல்லாததாலும் என்னால் எதுவும் செய்ய முடியாத சூழலில் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று சின்னதுரையிடம் சொல்லிவிட்டு கனத்த இதயத்துடன் புகைப்படங்கள் எடுத்துவிட்டு வெளியே வந்தேன். அவர் அம்மாவிடம் என்ன சொல்லுவது என்று தெரியாமல் தவித்தேன். கணவன் இல்லாமல் தனியாக தன் குழந்தைகளை படிக்க வைத்துள்ளார். சின்னத்துரையை வெட்டிய மாணவர்களின் வீடுகளில் இவர் வீட்டு வேலை செய்ததாக என்னிடம் தெரியப்படுத்தினார். அப்படியிருந்தும் அந்த மாணவர்கள் இப்படி செய்ததை அவரால் நம்பக் கூட முடியவில்லை. சின்னத்துரையின் அம்மா தொடர்ந்து பேசுவதற்கான வலிமையை இழந்திருந்ததால் நான் அங்கிருந்து விடைபெற்று வந்தேன்.

பள்ளிகளில் சாதி இன்னும் கரை புரண்டு ஓடுகிறது. என்பதைத்தான் சின்னத்துரையின் மீதான சாதிய வன்முறை மீண்டும் ஒரு முறை நினைவூட்டுகிறது.

அம்பேத்கர் மற்றும் பெரியார் புத்தகங்கள் மட்டுமே எனக்கு இங்க இருக்கற சாதிய சமூகத்தை பற்றியும் எனக்கான உரிமைகள் பற்றியும் எனக்கு அடையாளப்படுத்தியது. ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் சார்ந்து வேலை பார்க்க ஆரம்பித்தபோது கிடைத்த அரசியல் புரிதலுக்கு பின்புதான், நான் எஸ்சி கல்வி உதவித்தொகை எனக்கு மறுக்கப்பட்டது என்பது புரிந்தது.

மேலும் மாணவர்கள் மத்தியில இட ஒதுக்கீடு எதிரான மனநிலை தான் இருக்கு. இட ஒதுக்கீடுனாலே எஸ்சி எஸ்டிக்கு தான் அதிக வாய்ப்புகள் கிடைக்குது என்பது போல ஒரு பொது புத்திய வந்து இந்த சமூகம் எல்லாம் மாணவர்களுக்கும் மத்தியிலயும் பதிய வைத்து இருக்கு.

இட ஒதுக்கீடு பற்றியான ஒரு முழுமையான பாடத்திட்டம், பள்ளி மற்றும் கல்லூரிகளில் கிடையாது. அரசு சட்ட கல்லூரிகளில் கூட அம்பேத்கர் பற்றிய பாடத்திட்டங்களை எடுப்பதும் அம்பேத்கர் பற்றி பேசுவதும் மிகப் பெரிய சவாலாகவே இருக்கிறது. சட்டகல்லூரி மாணவர்கள் மத்தியில பேசும் போது இதை என்னால் உணர முடிந்தது.

பள்ளிகளும் கல்லூரிகளும்தான் குடிமக்களை உருவாக்கும் இடங்கள். ஆனால் இங்கும் சாதியம் ஊடுருவி இருக்கிறது. பள்ளி பாடப் புத்தகத்தில் ‘தீண்டாமை ஒரு பாவச்செயல்’ என்று இருக்கிறது. ஆனால் அதை பற்றிய விரிவான விளக்கங்களை எந்த ஆசிரியரும் புரிதலோடு விளக்கியதாக என் வாழ்நாளில் நான் பார்க்கவே இல்லை.

நான் கடந்த எட்டு வருடமாக சாதியரீதியிலான ஒடுக்குமுறைகளை தொடர்ந்து புகைப்படங்கள் வழியாக ஆவணப்படுத்தி வருகிறேன். அதோடு மட்டுமில்லாமல் பட்டியல் சாதி மற்றும் பட்டியல் பழங்குடி மாணவர்களுக்கு புகைப்படக் கலையை சொல்லிக்கொடுக்கும் போது, பள்ளிகளிலும் கல்லூரிகளிலும் அவர்கள் சந்திக்கும் சாதிய ஒடுக்குமுறைகளை அவர்களின் அனுபவங்களின் மூலமாகவும் உரையாடல்கள் மூலமாகவும் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

சாதிய ஒடுக்குமுறைகளை எதிர்கொண்ட ஒவ்வொரு மாணவர் மாணவியும் அதிலிருந்து மீண்டு வருவதற்கான சூழல் இல்லாமல் தொடர்ந்து உளவியல் ரீதியாக பல சிக்கல்களையும் சந்தித்து வருகின்றனர் என்பதை அவர்களுடன் தொடர்ந்து பயணப்படும்போது அறிய முடிந்தது. எனக்கே அந்த அனுபவம் இருக்கிறது. 11-ம் வகுப்பு படிக்கும் போது உடன் படித்த மாணவர்கள் என் மீது திருட்டுப்பழி சுமத்தியபோது ஏன் என்று தெரியாமல் உடைந்து அழுது பள்ளிக்கு செல்லாமல் அதிக விடுப்பு எடுத்து, மீள முடியாமல் தவித்தேன். பள்ளிக்கூடம் போறத நினைச்சாலே மிகக் கொடூரமான பயம் வந்து போகும். பிறகு எனது அம்மாதான் பள்ளிக்கு வந்து சண்டையிட்டு அந்த பிரச்சனையை தீர்த்து வைத்தார்.

நான் கல்லூரி படித்தபோது எனக்கு வர வேண்டிய கல்வி உதவித்தொகை 72,000 ரூபாய் பணத்தை கல்லூரி தர மறுத்தது. காரணம் கேட்டதற்கு, “எங்க வீட்டு வரிப்பணத்தை உங்களுக்கு எதுக்கு நாங்க கொடுக்கணும்,” என சொல்லி என்னை வெளியே அனுப்பியது. கல்வி உதவித்தொகை என்பது என் உரிமை என்பது கூட தெரியாமல் இருந்தேன். புகைப்படங்கள் வழியாக மக்கள் சார்ந்து வேலை பார்க்க ஆரம்பித்த போது கிடைத்த அரசியல் அனுபவங்கள் மூலமாகவும் அப்போது படித்த அம்பேத்கர் பெரியார் புத்தகங்கள் மட்டுமே எனக்கு இங்க இருக்க சாதிய சமூகத்தையும் பற்றியும் எனக்கான உரிமைகளை பற்றியும் எனக்கு அடையாளப்படுத்தியது .

ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் சார்ந்து வேலை பார்க்க ஆரம்பித்தபோது கிடைத்த அரசியல் புரிதலுக்கு பின்புதான், நான் எஸ்சி என்ற காரணத்தால் மட்டுமே என் மீது திருட்டுப்பட்டம் சுமத்தப்பட்டதும் கல்வி உதவித்தொகை மறுக்கப்பட்டதும் என்பது புரிந்தது. பள்ளியிலும் கல்லூரியிலும் ஏதேனும் திருட்டு சம்பவங்கள் நடந்தால் முதலில் சந்தேகப்படுவது ஒடுக்கப்பட்ட மாணவர்களை மட்டுமே. ஒவ்வொரு ஒடுக்கப்பட்ட மாணவரும் இத்தகைய பழியை எதிர்கொண்டு மீளவே முடியாமல் கொடுமையான சூழ்நிலையில் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

சாதி ஒடுக்குமுறை ஸ்கூல்லயும் கல்லூரிகள்லயும் இருக்கு. நம்ம கல்விமுறை இதை சரி செய்யவே இல்ல. சாதிய அகற்றும் வேலையை இந்தியால நாம செய்யவே இல்லை. இந்த சாதிய காப்பாத்துறதுக்காகதான் இந்த 75 வருஷ சுதந்திரத்தையும் செலவு செஞ்சிருக்கோம்.

ஜெர்மனியில் இருந்த நாஜிகள், யூதர்கள் மீது ஒரு பயங்கரமான இனவெறியில இருந்தாங்க. நாஜிகளோட வீழ்ச்சிக்கு பிறகு ஜெர்மானியர்கள் தங்களை நாஜிய நீக்கம் செய்து கொண்டனர். ஒரு மொத்த தலைமுறையும் வெறுப்புணர்வை ஒழிக்க இது பயன்பட்டுச்சு. முன்னோர்கள் செஞ்ச தப்புக்காக மன்னிப்பு கேட்கணும்னு குழந்தைகளுக்கு சொல்லி கொடுத்தாங்க. அப்படிதான் தப்ப சரி செய்ய முடியும்.

இந்த அநீதிகளை கடக்கறதுக்கு பெரியலவுக்கு மனவலிமை தேவை. தொடர் சாதி வன்முறை வரும்ங்கற பயத்துல பல மாணவர்கள் அமைதியா, வலிய சுமந்துக்கிட்டு முன் நகர பார்க்கறாங்க.

சின்னத்துரை உயிர் பிழைச்சுக்கிட்டார். அவருக்கிட்ட பிறகு பேசும்போது, “என்ன அடிச்சவங்க நல்லா படிக்கணும்… வாழ்க்கைல முன்னுக்கு வரணும்,” என சொன்னார். இந்த வன்முறையான சமூகத்துக்கு மேலான பண்பு அந்த மன்னிப்புல இருந்துச்சு.

February 12, 2025 சிவகங்கை மாவட்டம் மானாமதுரை வட்டம் மேலப்படவூர் கிராமத்தைச் சேர்த்த ஒரு தலித் இளைஞர் புல்லட் ஓட்டிய காரணத்திற்காக ஆதிக்க சாதியினரால் வழிமறிக்கப்பட்டு அவர் சாதியை சுட்டிக்காட்டி பேசி “இந்த சாதியில் பிறந்துவிட்டு உனக்கெல்லாம் எங்க முன்னடி வண்டி ஓட்ட தைரியம் வந்துருச்சா” என்று சொல்லி அவரை சரமாரியாக வெட்டி உள்ளனர் .

வெட்டுப்பட்ட மாணவர் அய்யாசாமி சிவகங்கை அரசு கல்லூரியில் பிஎஸ்சி மூன்றாம் ஆண்டு படித்துவருகிறார். அவர் மதுரை மாவட்டம் அரசு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளார். அவரை நான் இரண்டு நாள் கழித்து பார்க்க சென்றேன். அப்போது அய்யாசாமி, “அவர்கள் என்னை வழிமறித்து வெட்டும் தொடங்கும் பொழுது “பற(யர்) சாதி பையலுக்கு புல்லட் கேட்குதா…? அதுவும் எங்கள் தெருவில் ஓட்டுவதற்கு உனக்கு அவ்வளவு பெரிய தைரியம் இருக்கா?” என்று சொல்லிக் கொண்டே வெட்ட ஆரம்பித்தனர் . அவர்கள் என்னுடைய கழுத்திற்கு மட்டுமே குறிவைத்து அருவாளை ஓங்கினார்கள். அதை தடுக்கும் போதுதான் என் கைகளில் வெட்டுப்பட்டது. மேலும் அங்கிருந்து பைக்கை விட்டுவிட்டு ஓடும்பொழுது அவர்கள் வீசிய கத்தி தொடைப்பகுதியில் படும்பொழுது என் மொபைல் போன் மட்டும் இல்லை என்றால் என்னுடைய காலில் வெட்டுப்பட்டு மேலும் என்னால் ஓட முடியாத சூழல் ஏற்பட்டிருக்கும். அது என் உயிருக்கு இன்னும் அதிகமான பாதிப்புகள் ஏற்படுத்தியிருக்கும்,” என சொல்லும்போது அவர் எவ்வளவு பதட்டமான சூழலில் இருக்கிறார் என்பதும் அங்கு நிலவிய இறுக்கமான சூழ்நிலையையும் என்னால் உணர முடிந்தது.

அதற்கு மேல் கேள்வி கேட்பதற்கு என்னால் முடியவில்லை. அவருடைய அண்ணன் பொன்முத்து, அவர்களுடைய வீட்டை அடித்து நொறுக்கிவிட்டு சென்றுள்ளதாக கூறினார். ”எங்களுடைய வளர்ச்சி அவர்களுக்கு வெகுநாளாக பிரச்சனையாகவே இருந்திருக்கிறது என்பது அப்பட்டமாக தெரிகிறது,” என்றார் அவர்.

பொன்முத்துவிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது, கண்டிப்பாக தான் நன்றாக படித்து அதிகாரத்துக்கு செல்வேன் என்பதை அய்யாசாமி ஆணித்தரமாக என்னிடம் சொன்னார்.

நிறைய மாவட்டங்களில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் பொருளாதார நிலை உயரும்போதெல்லாம் அவர்கள் மிகப்பெரிய ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் தாக்குதலுக்கும் ஆளாகின்றனர்.

இதழியலில் தலித் குரல்கள் அரிதாகவே செய்தி அறைகளையும் வந்தடைகின்றன. விளிம்புநிலை மக்கள் பற்றிய செய்திகள் தலைப்புச் செய்திகள் ஆவதில்லை. ஊடகத்தின் முடிவு எடுக்கும் பொறுப்பில் தலித்களே இல்லை என்கின்றன புள்ளிவிவரங்கள்.

இது குறித்து பி. சாய்நாத் விரிவாக எழுதி இருக்கிறார். அவர் சொல்கையில், “இந்திய ஜனநாயகத்தில் உச்சபட்ச பாரபட்சம் நிறைந்த அமைப்பு ஊடகங்கள்தாம் என்பதில் எனக்கு மாற்றுக் கருத்தே இல்லை. அரசு, நீதித்துறை, ஆட்சி நிர்வாகம், கல்வி என எல்லா துறைகளையும் பாருங்கள். குறைவு என்றாலும் தலித்கள் ஓரளவுக்கேனும் இருக்கின்றனர். ஊடகத்தில் அதுவும் இல்லை. இந்தியாவில் இரண்டு தலித் ஜனாதிபதிகள் இருந்திருக்கின்றனர். குறைந்த அளவு என்றாலும் ஒன்றிய அமைச்சர்களிலும் தலித்கள் இருந்திருக்கின்றனர். பல தலித் துணைவேந்தர்கள் இருக்கின்றனர். முதலமைச்சர்களாகவும் சில தலித்கள் இருந்திருக்கின்றனர். இட ஒதுக்கீடே இல்லாத பொறுப்பான உச்சநீதிமன்ற தலைமை நீதிபதிகளாக கூட இரண்டு தலித்கள் இருந்திருக்கின்றனர்.

“ஆனால் செய்தித்தாள் உலகில் ஒரு தலித் தலைமை செய்தி ஆசிரியரை கண்டுபிடிக்க முடியாது. தேசிய தொலைக்காட்சிகளில் ஒரு தலித் நெறியாளரை பார்க்க முடியாது. எவ்வளவு தேடினாலும் கண்டறிய முடியாது. அவர்களுக்கான பிரதிநிதித்துவம் வழங்கப்படுவதில் தொடர்ந்து கள்ள மெளனமும் எதிர்ப்பும் கடைபிடிக்கப்படுகிறது. இட ஒதுக்கீடும் கிடையாது. ஊடகம் சித்தரிக்கும் சமூக அக்கறை என்பது போலிக் குப்பை மட்டும்தான்.”

இந்த உண்மைகளை எங்களை போன்றோர் ஆவணப்படுத்துகிறோம். நாங்கள் அரிதிலும் அரிதானவர்கள். குறைவானவர்களிலும் குறைவானவர்கள். எனவே எங்களின் பொறுப்பை நாங்கள் உணர்ந்தே செயல்படுகிறோம்.

இந்தக் கட்டுரை முதலில் தமிழில் செய்தியாகப்பட்டது.