'ಆದರೆ, ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯು ಇದು ತನ್ನ ಭೂಮಿ ಎನ್ನುತ್ತದೆ'

ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಗೆ ಪಟ್ಟಾ [ಹಕ್ಕು] ಪಡೆಯಲು 2002ರಿಂದಲೂ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ತಲಾತಿಯು ಸಮೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಲು ಬಂದರು, ಆದರೆ ಅವರು ನಶೆಯಲ್ಲಿದ್ದರಲ್ಲದೆ, ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರವು ಹೀಗೇಕೆ ಮಾಡುತ್ತದೆಂಬುದು ನನ್ನಂತಹ ಜನರಿಗೆ ನಿಗೂಢವಾಗಿದೆ. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಅರಣ್ಯ ರಕ್ಷಕರು ನನ್ನ ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದು ಇಲಾಖೆಯು ಅದರ ಮೇಲೆ ನರ್ಸರಿ ನಿರ್ಮಿಸಲಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು. ನಾನು ಅವನಿಗೆ, “ನೋಡು ಸಹೋದರ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಪೋಷಿಸಲು ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ, ನನ್ನದನ್ನು ಪೋಷಿಸಲು ನಾನು ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ [ನೌಕರಿ] ನಿನಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಇದೆ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಏನೂ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲವೇ? ನೀನು ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ ಮಾಡು, ನನಗೆ ನನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಲು ಬಿಡು” ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಅವನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, “ಸರಿ ಸಹೋದರಿ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನರ್ಸರಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದನು. ಇನ್ನೊಂದು ಬಾರಿ, ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಕಾಡಿನಿಂದ ಬಿದಿರನ್ನು ಕೊಯ್ಲು ಮಾಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅರಣ್ಯ ರಕ್ಷಕನೊಬ್ಬರು ನಮ್ಮನ್ನು ತಡೆದು ನಮ್ಮ ಕೊಡಲಿಯನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ‘ನಾವು ಬಿದಿರನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ‘ಬರಿ ಕೈಗಳಿಂದಲೇ?’’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆವು. ಆತನನ್ನು ಮರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕುವುದಾಗಿ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿ, ಸಾಕಷ್ಟು ಜಗಳವಾಡಿದೆವು, ಅವನು ಹೊರಡಬೇಕಾಯಿತು. ಪಟ್ಟಾಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹೋರಾಟವಿನ್ನೂ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ.

“ಈ ಕಾನೂನುಗಳೇನು? ಈ ಯೋಜನೆಗಳು ಯಾವುವು ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರು ಕಾಡುಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ತೇಗದ ಮರಗಳ ತೋಪಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಶತಮಾನಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದಾದ ಮರಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಳ್ಳಿಯ ಯಾರನ್ನೋ ಗ್ರಾಮ ಅರಣ್ಯ ಸಮಿತಿಯ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ [ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ] ವಲಯ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಅವರ ಸಹಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಮಹಿಳೆಯರಾದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನಾರೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ನಾವು ನೆಟ್ಟ ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಪೋಷಿಸಿದ ಕಾಡುಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಅವರು ತೇಗದ ಮರಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಅದರ ದಿಮ್ಮಿಗಳನ್ನು ಟ್ರಕ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ರಾಶಿ ಮಾಡಿ, ಅದರಿಂದ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ಅವರು ಆದಿವಾಸಿಗಳು ಕಾಡುಗಳನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಸಂಬಳದ ಉದ್ಯೋಗವುಳ್ಳ ನಗರವಾಸಿಗಳಲ್ಲ. ಅರಣ್ಯವು ನಮ್ಮ ಆದಾಯ ಮತ್ತು ಆಹಾರದ ಮೂಲವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಜಾನುವಾರುಗಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ನಾವು ಕಾಡುಗಳನ್ನೇಕೆ ನಾಶಪಡಿಸಬೇಕು?”

ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ 101 ಕುಟುಂಬಗಳು 2016ರಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಅರಣ್ಯ ಹಕ್ಕುಗಳ ದಾವೆಗಳಿಗೆ ಸರ್ಕಾರವು ಮಾನ್ಯತೆ ನೀಡಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆ ಹೇಳುವಂತೆ ಭೂಮಿ ಅವರದು. ಕಳೆದ ವರ್ಷ, ನವೆಂಬರ್ 24ರಂದು, ಅರಣ್ಯಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಜೆಸಿಬಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಬಂದು ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಗೋಧಿಯ ಬೆಳೆಯನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಿದರು. ನಾವು ಪೊಲೀಸರ ಬಳಿ ಎಫ್‌ಐಆರ್ [ಪ್ರಥಮ ಮಾಹಿತಿ ವರದಿ] ದಾಖಲಿಸಲು ಧಾವಿಸಿದೆವು, ಆದರೆ ಅವರು ಅದನ್ನು ದಾಖಲಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ, 'ಜಂಗಲ್ ಮೇ ಕ್ಯೋಂ ಬೈಠೆ ಹೋ? [ನೀವು ಕಾಡಿನಲ್ಲೇಕೆ ನೆಲೆಸಿದ್ದೀರಿ?]' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯು ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ 15 ಮಹಿಳೆಯರ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿದೆ - ಈ ಪ್ರಕರಣವು ಸರ್ಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುವಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆ. ಆಗ ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಮಗುವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ನನ್ನ ಸೊಸೆಯನ್ನೂ ಈ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧದ ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೆ ಹೈಕೋರ್ಟ್‌ನಿಂದ ತಡೆಯಾಜ್ಞೆ ಪಡೆಯುವ ವಕೀಲರನ್ನು ನೇಮಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ 2,000 ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ತೆರಬೇಕಾಯಿತು. ದೋ ಫಸಲ್ ಐಸೆ ಹಿ ಚಲೇ ಗಯೇ ಹೈ ಹಮಾರೆ [ಎರಡು ಋತುವಿನ ನಮ್ಮ ಬೆಳೆಗಳು ಇದೇ ರೀತಿ ನಾಶವಾಗಿವೆ]. ನಾವು ಅತ್ಯಂತ ಅಸುರಕ್ಷಿತರೆಂಬ ಭಾವನೆ ಇದೆ. ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯು ನಮ್ಮ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿನ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಭೂಮಿಗೆ ಬೇಲಿಯನ್ನು ಹಾಕಿ, ತೋಪುಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ, ಒಂದು ಹಸು ತೋಪಿಗೆ ನುಗ್ಗಿದ ಕಾರಣ ಅದರ ಮಾಲೀಕರ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಅವರು ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಮಗೆ ಕಿರುಕುಳ ನೀಡಲು ಅವರು ಕಾನೂನನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಹೀಗೆ.

ನಮಗೆ ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ಭೂಮಿಯ ಒಡೆತನವಿಲ್ಲ. ದಲಿತ ಮಹಿಳೆಯಾದ ನಾನು ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲಿನ ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೆಸರಿಗೆ ಬರೆಯುವವರೆಗೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಮನುಷ್ಯರಂತೆ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಾವು ನಮ್ಮ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ದಲಿತ ಆದಿವಾಸಿ ಮಂಚ್ ಅನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಇದು 80 ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ 11,000ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಜನಪರ ಸಂಘಟನೆಯಾಗಿದ್ದು, ವಾರ್ಷಿಕವಾಗಿ ಅವರು ತಲಾ 100 ರೂಪಾಯಿ ಮತ್ತು 1 ಕಿಲೋ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಗ್ರಾಮಸ್ಥರಿಗೆ ಅವರ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯ ಹಕ್ಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವನ್ನು ಮೂಡಿಸಲು ಹಾಗೂ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಅವರನ್ನು ಬೆದರಿಸಿದಾಗ ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯವು ಸರ್ಕಾರ[ರಾಜ್ಯ]ಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಏನು ಹೇಳಬೇಕೆಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಕರಪತ್ರಗಳನ್ನು ಮುದ್ರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ತಳಮಟ್ಟದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ನಾವು [ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ನ್ಯಾಷನಲ್ ಮೈನಿಂಗ್ ಕಾರ್ಪೊರೇಷನ್] ವೇದಾಂತದ ಬಾಗ್ಮಾರಾ ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಯ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು [ಇದು,2017-19ರಲ್ಲಿ ನೆರೆಯ ಬಲೋಡಾ ಬಜಾರ್ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸೋನಾಖಾನ್ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ 1,000 ಎಕರೆಗಳಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, ಗುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ವರದಿಯಾಗಿದೆ].

ನಾವು ಅರಣ್ಯದ ಮುತುವರ್ಜಿ ವಹಿಸಿ, ಅದನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಯಾವುದೇ ಕಾನೂನು ಅಥವಾ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಅವರು ಈಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊರಹಾಕಲು ಬರುತ್ತಿರುವುದಾದರೂ ಏಕೆ? ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆ ನರ್ಸರಿಗಳು ಮತ್ತು ತೋಪುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಅದರ ಸುತ್ತಲೂ ಆರು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಹಾಕಿದೆ - ಯಾರೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಜಿಗಿದು ದಾಟಲು ಸಹ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ತೋಪುಗಳು ಹಣ ಗಳಿಸುವ ಒಂದು ಮಾರ್ಗವೆಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದೆ. ಆರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾವು FRA ಹಕ್ಕು ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದರೂ, ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯ ಪಟ್ಟಾದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಇಲ್ಲ. ಭೂಮಿ ಈಗ ನನ್ನ ಪತಿಯ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿದೆ. ಮದುವೆಯಾದ 15 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೂ ನನ್ನ ಗಂಡ ಮತ್ತು ನನಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಹಾಕಬಹುದು ಅಥವಾ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಭಯದಿಂದ ತಲ್ಲಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಭೂಮಿಯ ಮಾಲೀಕತ್ವವು ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಭದ್ರತೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಕೂಡ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತೇವಲ್ಲದೆ, ಅದರಿಂದ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಭೂಮಿ ಪುರುಷನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಇರುವುದೇಕೆ?

ಜುಲೈ 9ರಂದು, ನಾನು ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಮಕ್ಕಳು ಓಡೋಡಿ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಹೊಲಗಳಲ್ಲಿ ಜೆಸಿಬಿ ಮತ್ತು ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್‌ಗಳನ್ನು ನೋಡಿದೆವೆಂದು ಹೇಳಿದರು. ನಾವು ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಧಾವಿಸಿದಾಗ, ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು 11 ಜೆಸಿಬಿ ಮತ್ತು ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್‌ಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ನಜ್ಜುಗುಜ್ಜು ಮಾಡಿ ಹೊಂಡಗಳನ್ನು ಅಗೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದೆವು. ಒಂದು ವಾಗ್ವಾದ ನಡೆದು ಅವರು [ಪೆಲೆಟ್ ಗನ್‌ನಿಂದ] ಪುರುಷರ ಮೇಲೆ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿದರು - ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರ ಎದೆಗೆ, ಯಾರದೋ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ, ಯಾರದೋ ಗಂಟಲಿಗೆ ಹೊಡೆದರು. 2003ರಲ್ಲಿಯೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು, ಪುರುಷರನ್ನು ವಶಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು, ಅವನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರಲ್ಲದೆ, ಹರಾಜು ಹಾಕಿದರು. ನಾವು ಹಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಮರಗಳ ಕೆಳಗೆ ವಾಸಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕೃಷಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಅರಣ್ಯಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಅರಣ್ಯ ಹಕ್ಕು ಕಾಯ್ದೆ ನಮ್ಮ ಕಾಳಜಿಯಲ್ಲ, ಅವರಿಗೂ ಇದಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಈ ಭೂಮಿ ತಮ್ಮದು ಎಂದು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ನಾವು ಮುತುವರ್ಜಿವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ನೋಡುವ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಸರ್ಕಾರವು ಮರಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟಿರುವಲ್ಲಿ ಕಾಣಲಾರಿರಿ. ಅಲ್ಲಿ ನೀವು ತೇಗವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡುತ್ತೀರಿ. ಈ ವರ್ಷ, ಅವರು ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಬಳಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು, ತೇಗವನ್ನು ನೆಟ್ಟು, ಮುಳ್ಳುತಂತಿಯಿಂದ ಬೇಲಿ ಹಾಕಿದರು. ಈ ತೇಗದಿಂದೇನು ಪ್ರಯೋಜನ? ನಮ್ಮ ಜಾನುವಾರುಗಳು ಮೇಯಲು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ? ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಗಾವ್‌ಥಾನ್ [ಕೊರ್ರಲ್] ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ನೀರನ್ನು ಮರುಪೂರಣ ಮಾಡಲು ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಕೊಳವನ್ನು ಆಳವಾಗಿಸಲು ನಾವು ಬಯಸಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆ ಅದಕ್ಕೂ ಅವಕಾಶ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ತೇಗದ ತೋಪುಗಳಿಂದಾಗಿ ನನಗೆ, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡುತ್ತಾ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾರೆಂಬ ಆತಂಕವಿದೆ. ಕಾಡುಗಳು, ಮರಗಳು, ಸಸ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗಿರುವ ಜ್ಞಾನವೆಲ್ಲವನ್ನು ಅವರು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.