బూమ్ బూమ్ మాట్టుకారర్లు:'మేమింకా చీకట్లోనే ఉన్నాం'

2017లో జరిగిన నా ఛాయాచిత్ర ప్రదర్శన నేను PARIలో పనిచేయడం ప్రారంభించడానికి దారితీసింది. కానీ నన్ను దృశ్య కళాకారుడిగా పరిచయం చేసిన ఆ ప్రదర్శన వానవిల్ రేవతి, కళాకారుడైన నటరాజన్ లేకుంటే జరిగేది కాదు. 2004 సునామీ తర్వాత రేవతి నరిక్కుఱవర్ (పూసలోళ్ళు), బూమ్ బూమ్ మాట్టుకారర్ (గంగిరెద్దులవాళ్ళు) సముదాయాలకు చెందిన పిల్లల కోసం వానవిల్ పాఠశాలను ప్రారంభించారు. ఆమె ద్వారా నేను తురవిక్కాడు, ఒణ్ణంగాడు జనావాసాల పిల్లలను, ప్రజలను కలిశాను, వారి జీవితాల గురించి రాయాలని, చిత్రాలు తీయాలని తక్షణమే భావించాను.

షెడ్యూల్డ్ తెగగా జాబితా చేయబడిన బూమ్ బూమ్ మాట్టుకారర్ తెగవారిని అదియన్లు (అథియన్లు అని కూడా పిలుస్తారు) అని కూడా పిలుస్తారు. "బూమ్ బూమ్" అనే పదాలు ఈ మాట్టుకారర్ లేదా గంగిరెద్దులనాడించే వ్యక్తి తన ఉఱుమి (ఇసుక గడియారపు ఆకారంలో ఉండే డోలు)పై చేసే శబ్దం నుండి వచ్చాయి. వారికి ఆ పేరు అలంకరించిన ఎద్దుల సహాయంతో, లేదా వాటిని ఆధారంగా చేసుకొని వారు చేపట్టిన భవిష్యవాణి వృత్తి నుండి వచ్చింది.

పొద్దుగూకగానే, బూమ్ బూమ్ మాట్టుకారర్ సముదాయం చీకటిలో నివసిస్తుంది. తంజావూరు జిల్లాలోని తురవిక్కాడు గ్రామం అంచున ఉన్న ఈ జనావాసాల పగటి వేళలను మరొక రకమైన చీకటి ఆవరించి ఉంటుంది. గత ఏడు సంవత్సరాలుగా వారి జీవితాలను అనుసరిస్తోన్న నేను, వారి పిల్లలు చదువుకునే తమిళనాడులోని వానవిల్ పాఠశాలలను వెళ్ళినప్పుడు దీనిని స్వయంగా చూశాను.

"రాత్రిపూట మాకు మరీ కష్టంగా ఉంటుంది," మురళి అన్నారు. "ఇక్కడి నుండి 500 మీటర్ల దూరంలో, కాలువ ఒడ్డుకు అవతలి వైపున విద్యుత్ ఉంది, కానీ ఈ వైపున మాత్రం లేదు," అన్నారతను. అక్కడ విద్యుత్ మాత్రమే కాదు, తాగునీరు కూడా సమృద్ధిగా అందుబాటులో ఉంటుంది. "మేం కాలువ పక్కనే నివసిస్తున్నాం. మా ఇళ్ళ వెనుకనే ఒక చెరువు ఉంది. ఈ ప్రదేశం ఒకప్పుడు దట్టమైన అడవిగా ఉండేది," అని మురళి చెప్పారు.

విద్యుత్ లేకపోవడం రోజువారీ పనులను మాత్రమే కాక, ఈ సంచార తెగకు చెందిన సుమారు 50 కుటుంబాల భద్రతనూ, శ్రేయస్సును కూడా ప్రభావితం చేస్తోంది. వ్యర్థాలను వేరుచేసి అమ్మడం ద్వారా వచ్చే ఆదాయంతో జీవించడానికి ఇబ్బందిపడుతున్న వీరు దాదాపు 25 సంవత్సరాల క్రితం ఇక్కడకు వచ్చి స్థిరపడ్డారు.

వారి గ్రామానికి అధికారికంగా ఎమ్‌జిఆర్ నగర్ అని పేరు పెట్టారు, కానీ ఆధిపత్య కులాల ప్రజలు దానిని "రారాకూట్టై" అనే అవమానకరమైన పేరుతో పిలుస్తారని వారు చెప్పారు. అంటే బయటి వ్యక్తి లేదా వెలివేయబడినవాడు అని అర్థం.

తన సముదాయంలోని ఇతరుల మాదిరిగానే, 21 ఏళ్ళ మురళి కూడా కనీసమైన నీడ, సౌకర్యాలనిచ్చే ఒక కచ్చా గుడిసెలో నివసిస్తున్నాడు. 8-10 మంది సభ్యులున్న కుటుంబాలు, వారిలో కొత్తగా పెళ్లైన జంటలు కూడా ఇతర పెద్దలు, అన్ని వయసుల పిల్లలతో కలిసి ఇరుకైన ప్రదేశాలలో నివసిస్తున్నారు.

విద్యుత్ లేకపోవటంతో తన ఇంటి పనీ వంట పనీ చేసుకోవడానికి ఇబ్బందిపడుతోన్న ఒక యువతి, ముత్తుకుమారి. “మేం ఆహారాన్ని కొనుక్కోవాల్సి వస్తోంది. ఇడ్లీ, లేదా దోసై చేసుకోవటం కోసం పప్పు నానబెట్టలేం. ఎందుకంటే, వాటికి మిక్సీ [గ్రైండర్], ఫ్రిజ్ అవసరం," అని ముగ్గురు చిన్న పిల్లల తల్లి అయిన 22 ఏళ్ళ ముత్తుకుమారి చెప్పింది.

ఆమె పొరుగున ఉండే సెల్వి మూడు దశాబ్దాల క్రితం తన తల్లిదండ్రులు ఇక్కడకు వచ్చేయటంతో, ఇక్కడే పెరిగింది. "మాకు స్విచ్చిని ఎలా తిప్పాలో తెలియదు!" తమకు ఎలా కనీస విద్యుత్ కూడా అందుబాటులోకి రాకపోయిందో ఆమె వివరించారు. ప్రభుత్వం వారికి టీవీలు, మిక్సీలు, ఇతర ఎలక్ట్రానిక్ పరికరాలను ఇచ్చింది, "కానీ విద్యుత్ లేకుండా వాటినేం చేయాలి?" అని సెల్వి అడుగుతున్నారు. "మేం వాటిని అమ్మేశాం."

ఆ జనావాసంలోనే పుట్టి పెద్దవాళ్ళయిన కూతుళ్ళకు తల్లి అయిన నీలమ్మాళ్, చిన్నతనంలో తానెలా చదువుకోవాలని అనుకున్నదీ, తల్లిదండ్రులు అటూ ఇటూ తిరుగుతుండటంతో తానెలా చదువుకోలేకపోయిందీ గుర్తుచేసుకున్నారు. పన్‌గుని (మార్చి-ఏప్రిల్), చితిరై (ఏప్రిల్-మే) నెలల్లో, ఆలయ ఉత్సవాలప్పుడు జరిగే సినిమా ప్రదర్శనల గురించి ప్రస్తావించినప్పుడు ఆమె ముఖం వెలిగిపోతుంది.

"పదిహేను రోజులు, 15 సినిమాలు! ఈ ప్రదర్శనలప్పుడు గ్రామమంతా గుంపుగా చేరుతుంది. లైట్ల కోసం మేం ఒక జనరేటర్‌ను తీసుకువస్తాం. పొంగల్ (సంక్రాంతి) అయిన ఐదవ రోజు నుండి రెండు రోజులపాటు వీధులనంతా దీపాలతో వెలిగించటానికి మేం ప్రతి ఇంటి నుండి డబ్బులు పోగుచేస్తాం. పిల్లలు చాలా సంతోషపడతారు," అని ఆమె మాతో చెప్పారు.

అక్కడ నివాసముండేవారు టెలివిజన్లు అందుకున్నప్పుడు, "మా పిల్లలు చాలా ఉత్సాహపడ్డారు," అన్నారామె. "కానీ విద్యుత్ లేకపోవటంతో ఆ టివిలు ఇంట్లో అలా పడివున్నాయి. వాటి వైర్లను ఎలుకలు కొరికేయటంతో అన్నీ పనికిరాకుండాపోయాయి. చవరకు 600 రూపాయలకు వాటిని మేం అమ్మేశాం."

విద్యుత్ లేకపోవడం అందరికీ కొరతగానే అనిపిస్తుంది, కానీ అది ముఖ్యంగా మహిళల జీవితాలను ప్రభావితం చేస్తుంది. అక్కడి నుంచి బయట పడటానికి ఒక మార్గంగా అమ్మాయిలకు చిన్నవయసులోనే వివాహం చేస్తారు. వివాహం చేసుకుని ఇక్కడికి వచ్చే మహిళలకు, అత్యంత కీలకమైన ప్రసవ సమయంలో చీకటి చాలా ప్రమాదంగా ఉంటుంది. ఇక్కడ చాలామంది పిల్లల జననాలు ఇంటివద్దనే జరుగుతాయి.

మదురైలో గడచిన నా బాల్యం నాకు గుర్తుకొచ్చింది. అప్పుడు మా కుటుంబం ఒక స్థిరమైన నివాస స్థలం కోసం ఎప్పుడూ వెతుకుతుండేది. మేం పక్కా ఇల్లు కట్టుకోవాల్సిన అవసరం ఉంది, కానీ అదేమంత సులభమైన విషయం కాదు. నేను నా మొదటి బడి చదువులను వీధి దీపం కింద చదువుకున్నాను. 9వ తరగతిలో ఉన్నప్పుడు మాత్రమే మా ఇంటికి మొదటిసారి విద్యుత్ వచ్చింది. కొన్నిసార్లు నేను చదువుకోవడానికి దగ్గరలోనే ఉన్న మా పెదనాన్న [పెరియప్ప] ఇంటికి వెళ్ళి ఉండేవాడిని, వాళ్ళింట్లో విద్యుత్ ఉంది. చదవండి: దీపస్తంభపు వెలుగులో, మా అమ్మ జీవితం

నేను కలిసిన నరిక్కుఱవర్, బూమ్ బూమ్ మాట్టుకారర్ సముదాయాల ప్రజలందరూ తమకు ఇప్పటికీ సరైన ఇళ్ళు లేకపోవటం ఆందోళన కలిగిస్తోందని అన్నారు. నీలమ్మాళ్‌కు చాలా కాలంగా సరైన ఇంట్లో ఉన్నట్టే గుర్తులేదు. "వాన పడ్డప్పుడు మేం బస్టాపులలో పడుకునేవాళ్ళం; మాకు డేరాలు లేవు."

మొదట వేటగాళ్ళుగా ఉన్న నరికుఱవర్లు చాలా కాలం పాటు అత్యంత వెనుకబడిన సముదాయంగా జాబితా చేయబడ్డారు. వారు చాలా ఆలస్యంగా 2016 నాటికి షెడ్యూల్డ్ తెగగా గుర్తింపు పొందారు

సుదీర్ఘ పోరాటం తర్వాత, చివరకు 2.25 సెంట్ల (సుమారు 1,000 చదరపు అడుగులు) స్థలంలో ఆ సముదాయానికి ఇల్లు కట్టిస్తామనే హామీ దక్కింది. నిధులు కేటాయించారు, 2024 సార్వత్రిక ఎన్నికల తర్వాత ఆ ఇళ్ళ నిర్మాణం ప్రారంభించాల్సి ఉంది.

2018లో గజ తుఫాను తమిళనాడు తీరాన్ని తాకి విస్తృతంగా నష్టాన్ని కలిగించిన తర్వాత, ఆ సముదాయం తమ డిమాండ్ల గురించి మరింత ఒత్తిడి తెచ్చింది. “చివరకు వాళ్ళు [ప్రభుత్వం] మాకు పట్టా [భూమి హక్కుల పత్రం] ఇచ్చారు. కానీ ఇప్పటికీ ఈ భూమిలో మేం ఇళ్ళు కట్టుకోలేం," అని 52 ఏళ్ళ మురుగేశన్ పేర్కొన్నారు. కేవలం ఇళ్ళే కాదు, తన సముదాయానికి ఒక ఆలయం, ఆలయ ఉత్సవాలు, ఇంకా మరెన్నో కావాలని ఆయన చెప్పారు.

వాళ్ళెప్పుడైనా దగ్గరలోని గుడులకు వెళితే, వారికి ఎటువంటి ఆచారాలను పాటించడానికి గానీ, అసలు గుడిలోకి వెళ్ళటానికి కూడా అనుమతి ఉండదు. గుడిలో జరిగే కార్యక్రమాలను దూరం నుండి చూడటానికి అనుమతి ఉన్నప్పటికీ, తాము గుడికి వెళ్ళినప్పుడు ఆధిపత్య కుల సమూహాల నుండి ఎదుర్కొంటున్న కుల వివక్ష గురించి వాళ్ళు మాట్లాడారు.

ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో, బూమ్ బూమ్ మాట్టుకారర్ పిల్లలు సామాజిక వెలివేతను ఎదుర్కొంటున్నారు. వారిని "అపరిశుభ్రంగా" ఉన్నారంటూ ఇతర పిల్లలు వారి దగ్గర కూర్చోవడానికి ఒప్పుకోరు. కనీస అవసరాలకు కూడా నీటి కోసం ఇబ్బందిపడే వారికి, స్నానం చేయడమంటే ఒక విలాసం. స్నానం కోసం, బట్టలుతకడానికి, తాగడానికి నీరు తెచ్చుకోవడానికి ఇక్కడ నివాసముండేవారు దాదాపు అర కిలోమీటరు దూరం నడవాలి. 60 కుటుంబాలవారు కేవలం రెండు గంటల్లో నీటిని పట్టుకోవాలి కాబట్టి, నీళ్ళు పట్టుకునే చోట తరచుగా పోట్లాటలవుతుంటాయి. ఎక్కువసార్లు వారికి సగం కుండ నీళ్ళు మాత్రమే దొరుకుతాయి. దానితోనే ఇంటి మొత్తానికీ వంటకూ తాగడానికీ సరిపెట్టుకోవాలి.

పెరియనాయకి వానవిల్ ట్రస్ట్‌లో ట్యూషన్ టీచర్‌గా పనిచేస్తున్నారు. ప్రభుత్వేతర సంస్థ అయిన ఈ ట్రస్ట్, రాష్ట్రవ్యాప్తంగా వివిధ ప్రాంతాలలో ఈ సంచార జాతి సముదాయంతో కలిసి పనిచేస్తుంది. చదవండి: Vanavil: rainbow in the storms of lockdown life

"ఇక్కడ [తురవిక్కాడు, ఒణ్ణంగాడు జనావాసాలు] చాలామంది పిల్లలు 8వ తరగతి వరకు చదువుతారు, తరువాత తల్లిదండ్రులు దగ్గర లేకపోవడం వల్ల వాళ్ళే పనుల్లోకి వెళతారు, ఇదంతా ఇంటికి పెద్ద బిడ్డ ఒంటరిగా చేయలేరు. వాళ్ళు సీసాలు ఏరుకుంటారు, అడుక్కుంటారు, చెడు దృష్టిని నివారించే చిన్న చిన్న బొమ్మలను అమ్ముతారు, లేదా డోళ్ళు వాయించడం మొదలుపెడతారు."

మణమేల్కుడికి చెందిన పెరియనాయకి 12వ తరగతి వరకు చదువుకున్నారు. విద్యుత్ లేకపోవటం వలన పిల్లలు చదువుకోవడానికి ఆసక్తి చూపడం లేదని ఆ యువ ఉపాధ్యాయురాలు కనిపెట్టారు; పిల్లల్లో ముగ్గురు మాత్రమే 10వ తరగతి పరీక్షలో ఉత్తీర్ణులయ్యారు.

"కిరోసిన్ దీపమే మాకు సర్వస్వం," అన్నారామె. "మేం ఏడు గంటల ప్రాంతంలో దీపం వెలిగిస్తాం, అందరం రాత్రి 8 గంటలకంతా భోజనం చేస్తారు. ఆ తర్వాత, దీపం ఆర్పేసి నిద్రపోతాం. ఇంక చదువుకునేది ఉండదు."

అయితే, విద్య ఎంత ముఖ్యమో అర్థంచేసుకున్న తండ్రి ఉండటం వలన మురళి అదృష్టవంతుడయ్యాడు. అతని తండ్రి తన కొడుకు చదువు విషయంలో కఠినంగా ఉండేవారు. కానీ మురళి వద్ద తాను ఆదివాసీ సముదాయానికి చెందినవాడనీ, అందువల్ల విద్యలో షెడ్యూల్డ్ తెగ కోటాకు అర్హుడనీ తెలియజేసే కమ్యూనిటీ సర్టిఫికేట్ లేదు.

"ఆ సర్టిఫికేట్ లేకపోతే, నాకు రావలసిన విద్యార్థి వేతనం రాదు. అప్పా (నాన్న), నేను ఆ సర్టిఫికేట్ కోసం అడుగుతూ ఎన్నో కార్యాలయాలకు తిరిగాం," అన్నారు మురళి. అయితే అధికారులు తమవైపు చీదరగానూ, తిరస్కారంతోనూ చూసేవారని మురళి చెప్పారు. వాళ్ళు "అరే, నువ్వు ప్యాంటూ చొక్కా వేసుకున్నావే!, అరే నువ్వు స్నానం కూడా చేశావే! నాకర్థమైంది," అనేవాళ్ళు.

తండ్రీ కొడుకులు తమిళం చక్కగా మాట్లాడటాన్ని కూడా వారికి వ్యతిరేకంగా ఉపయోగించారు: "మీరు తమిళం బాగా మాట్లాడుతున్నారు. మీరు ఈ కులం/సముదాయానికే చెందినవారని నాకేంటి నమ్మకం? నేను మిమ్మల్ని ఎలా నమ్మగలను? ముందుగా మీరసలు ఆ కులంవారే కాదు." ఆ విధంగా వారికి సర్టిఫికెట్ ఇవ్వటానికి నిరాకరించారు.

తమ జీవన వాస్తవికత జై భీమ్ చిత్రంలో (పోలీసుల పక్షపాతం గురించీ, అణగారిన సమాజంపై రాజ్య హింస గురించీ తీసిన చిత్రం) చూపించిన దానికంటే భిన్నంగా ఏమీ లేదని మురళి చెప్పారు.

"వాళ్ళు మమ్మల్ని పాముల్ని పట్టేవాళ్ళు, ఎలుకల్ని పట్టేవాళ్ళు అని పిలుస్తుంటారు, మాకు సర్టిఫికేట్ ఇవ్వడానికి నిరాకరిస్తారు. ఎందుకంటే ఆ సర్టిఫికేట్ మాకు చాలా రాయితీలను ఇస్తుంది, వాటి సాయంతో మేం వారి స్థాయికి ఎదుగుతాం," అని ఆయన అన్నారు.

చివరికి, ఒక మంచి అధికారి వచ్చి సర్టిఫికెట్ల కోసం వారు పెట్టుకున్న అభ్యర్థనలను పరిష్కరించడం ప్రారంభించారు.

జనం రోజుల తరబడి జిల్లా కలెక్టర్ కార్యాలం ఎదుట వేచి చూశారు. చివరకు తమకు రేషన్ కార్డులు, ఆధార్ కార్డులు, వోటరు గుర్తింపు కార్డులు వచ్చాయని చాలా కుటుంబాలవారు చెప్పారు.

కానీ మురళికి ఇంకా బదిలీ సర్టిఫికేట్ (TC) రాలేదు, అది లేకుండా తరువాతి విద్యా సంస్థకు వెళ్లడమనేది అసాధ్యం. బూమ్ బూమ్ మాట్టుకారర్ సముదాయానికికి మరొక పేరైన అదియన్ పేరున కాకుండా వేరొక సముదాయం పేరుతో సర్టిఫికేట్ ఇస్తారని తనతో చెప్పారని మురళి అన్నారు.

పోస్ట్ గ్రాడ్యుయేట్ డిగ్రీపై దృష్టి పెట్టిన ఆ యువ విద్యార్థి, తనకు సరైన సర్టిఫికేట్ వచ్చే వరకు వదలడు.

"ఇది నా గుర్తింపు, ఇది నాకు అవసరం. జనాన్ని అదుపులో పెట్టడానికో వారిపై ఆధిపత్యం చెలాయించటానికో కాదు, కానీ 'అదియన్' అనే ప్రజలున్నారని చెప్పటానికే నాకు ఈ గుర్తింపు అవసరం. ఇలాంటి ఎన్నో తెగలు నశించిపోయాయి. మేం కూడా ఆదివాసీ తెగకు చెందినవారిమే. మాకు మేం పరిరక్షించుకోవాల్సిన మా సొంత సంస్కృతి, ఆచారాలు ఉన్నాయి," మురళి పేర్కొన్నారు.

నేను మురళిని కలిసినప్పుడు, తమ చదువులను పూర్తిచేసి, తమ జీవితాలను మార్చుకోవడానికి కష్టపడుతోన్న మదురైలోని నా సొంత గ్రామం జవహర్‌లాల్‌పురంలోని యువకులను గుర్తుచేసుకున్నాను.

పుట్టినప్పటి నుండి ఇక్కడే నివసిస్తోన్న కుప్పమ్మకు, ఇక్కడి నుంచి బయటపడాలని చాలా ఉంది. ప్లాస్టిక్‌ వస్తువులను ఏరుకుంటూ జీవనోపాధిని పొందుతోన్న ఈమె రోజుకు సుమారు రూ. 150-200 సంపాదిస్తుంటారు. “ఈ మధ్యనే ఒక బండి దొంగతనం జరిగింది. అయినా ఎటువంటి చర్యలు తీసుకోలేదు. వాహనాల గతే ఇలా ఉంటే, మనం తప్పిపోతే ఏమి జరుగుతుందో ఊహించుకోవలసిందే?” ఇద్దరు అమ్మాయిల తల్లి అయిన 35 ఏళ్ళ కుప్పమ్మ తన సొంత స్థలానికి వెళ్ళిపోవాలని నిశ్చయించుకున్నారు. “మేం స్వేచ్ఛగా జీవించాలి. మా హక్కుల కోసం పోరాడాలి. ఇతరులపై ఆధారపడకూడదు. కాబట్టి, మేం మా సొంత ఇళ్ళకు వెళ్ళిపోవాలి.

సరైన ఇళ్ళు లేనప్పుడు, వర్షాకాలపు వానలు కొత్త ఇబ్బందులను తెచ్చిపెడతాయి. “మేం మోసుకొని తెచ్చుకునే నీటిలో, త్రాగే నీటిలో పురుగులు తేలుతుంటాయి. నిద్రపోయే చాపల మీద, మా బట్టల మీద ఎక్కడ చోటు ఉంటే అక్కడ కీటకాలు నిండిపోతాయి," అన్నారు సెల్వి.

వర్షాకాలంలో నీరు పెరిగేకొద్దీ, వారి ఇళ్ళు మునిగిపోతాయి, పసిపిల్లలు ప్రమాదంలో పడతారు. “వర్షంతో పాటు దోమలు, విష కీటకాలు వస్తాయి. మేం వాటిని ఆపలేం. నీటి పాములుంటాయి. వర్షాకాలమంతా మేం రాత్రి చీకటిలో కూడా పాములను కొడుతూ గడుపుతాం," సెల్వి చెప్పారు. “మమ్మల్ని దేవుడు మాత్రమే కాపాడుతున్నాడు."

ఇక్కడి జనంతో మాట్లాడుతున్నప్పుడు, గాలిలో ఎప్పుడూ నవ్వులు తేలుతూనే ఉంటాయి. కానీ అటువంటి పరిసరాలలో పగలూ రాత్రీ, గాలీ వెలుతురూ లేకుండా, సరైన పడకలు లేకుండా జీవించడం ఎంత కష్టమో నాకు ప్రత్యక్షంగా తెలుసు. సరైన ఇల్లు అనేది ఒక ప్రాథమిక అవసరం, కానీ ప్రభుత్వం వారిని విస్మరిస్తూవుంది.

చెమ్మగా ఉండే వాతావరణంలో, ఇరుకైన ఇళ్ళలో కట్టెల పొయ్యి మీద వంట చేయటం కష్టం అని పెరియనాయకి అన్నారు. ఇప్పుడు సెల్ ఫోన్లలోని టార్చ్ లైట్లు సహాయపడతాయని, కానీ ఫోన్ ఛార్జింగ్ చేయడం మరొక సవాలు అని నీలమ్మాళ్ చెప్పారు.

"గ్రామ సర్పంచ్ ఓట్లు అడగటానికి వచ్చినప్పుడు మాకు విద్యుత్ వచ్చేలా చేస్తానని హామీ ఇచ్చాడు. మేమింకా చీకట్లోనే ఉన్నాం. విద్యుత్ కోసం ఈ పోరాటం 20 సంవత్సరాల క్రితం ప్రారంభమైంది," అని సివిల్ సర్వీసెస్ పరీక్షల కోసం కష్టపడి చదువుతున్న మురళి చెప్పారు.

తురవిక్కాడు, ఒణ్ణంగాడులలో నివసించే అనేకమంది బతుకుతెరువు కోసం వ్యర్థాలను సేకరించే పని చేస్తారు.

అంజు చిన్నతనంలోనే ఆమె తండ్రి చనిపోయారు, ఆమె తల్లి చెత్త ఏరడం ద్వారా సంపాదించిన డబ్బుతో ఎనిమిది మంది పిల్లలను చూసుకోవాల్సి వచ్చింది. "అమ్మ తరచుగా జబ్బుపడుతోంది. ఆమె కొన్నిసార్లు సముద్రం మీదనే ఉంటుంది. మాకు పాలు, ఆహారం తీసుకురావడానికి చేపలు కొని అమ్ముతుంటుంది. మేం ఇంట్లో వంట చేయం. మా తిండి ఇతరుల ఇళ్ళ నుండి వస్తుంది," అని 16 ఏళ్ళ అంజు చెప్పింది. ఆమె తమ్ముడు మేకలను మేపుతాడు, ఒక చెల్లి బిచ్చమెత్తుతుంది, మిగిలినవాళ్ళు చెత్త ఏరడంలో సహాయం చేస్తారు.

"ఇక్కడ డ్రమ్ సెట్లు వాయించడం ఇటీవలి నా వృత్తి," అన్నారు మురుగేశన్. "అంతకు ముందు మేం గాజు సీసాలు, ప్లాస్టిక్ సామగ్రి, పాత చెప్పులను లాగుడు బండ్లలో లోడ్ చేసేవాళ్ళం," అని 52 ఏళ్ళ మురుగేశన్ చెప్పారు. పశువులు ఉన్నవారు తమ బూమ్ బూమ్ ఆవు (గంగిరెద్దు)ను గ్రామం నుండి గ్రామానికి తిప్పుతూ, దానిపై ఆధారపడి జీవిస్తుంటారు.

"మేం చదువుకోలేదు కాబట్టి మాకు వేరే ఉద్యోగాలేమీ దొరకడం లేదు. మా తల్లిదండ్రులు బతుకుదెరువు కోసం అడుక్కునేవారు. మేం సీసాలు ఏరుకుంటున్నాం. కానీ మా పిల్లలు చదువుకుని ఉద్యోగాలు సంపాదించుకోవాలని, సంతోషంగా జీవించాలని మేం కోరుకుంటున్నాం" నీలమ్మాళ్ చెప్పారు.

కొద్దిమంది అమ్మాయిలు ఉద్యోగాలు చేయడం ప్రారంభించారు - ఒక యువతి నెలకు రూ. 4,000 సంపాదిస్తుంది. ప్రయోగశాలలో పనిచేస్తూ, పరీక్ష కోసం రక్తం ఎలా తీయాలో నేర్చుకుంటోంది. ఇప్పుడు కాలేజీ చదువులో ఉన్న సెల్వి తన సముదాయానికి పరిస్థితులు మారే భవిష్యత్తు కోసం ఎదురుచూస్తోంది. “మనందరం సమానంగా ఉండాల్సిన అవసరం ఉంది. అంబేద్కర్ మనకు ఇలా చెబుతారు, ‘నేను మీ కోసం అన్ని ద్వారాలు తెరిచాను, మీరు ముందుకు సాగండి, ఏమి మార్చాలనుకుంటున్నారో దాన్ని మార్చేయండి.’ బాగా చదువుకుంటే, మంచి బట్టలు కట్టుకోవచ్చు, మంచి బతుకు బతకొచ్చు, మన గౌరవాన్ని మనం పొందవచ్చు."

"ఈ తేడాలను చూడనిది విద్య మాత్రమే," అని ఆమె PARIతో చెప్పింది. ఇలా జరిగే సమయం గురించి ఆమె కలలు కంటోంది: "మా ఇంటి నుండి ఎవరూ ఇకపై అడుక్కోవటానికి వెళ్ళరు. నా ఇల్లు అచ్చం నా స్నేహితుల ఇల్లులాగే ఉంటుంది."

పోటీ పరీక్షల కోసం తీవ్రంగా కష్టపడి చదువుతోన్న మురళి తన ప్రజల పరిస్థితులను మార్చాలని, ఆ ప్రదేశాన్ని వెలుగుతో నింపాలని, వారి జీవితంలో నూతనమైన, మెరుగైన దశకు నాంది పలకాలని కోరుకుంటున్నారు

అతనితో మాట్లాడుతున్నప్పుడు నాలో ఆ ఆశ చిగురించింది.

తాజా కలం: 20 సంవత్సరాల పోరాటం తర్వాత, బూమ్ బూమ్ మాట్టుకారర్లు తమ ఎస్‌టి సర్టిఫికెట్లను 2024లో అందుకున్నారు. ప్రభుత్వం ఒణ్ణంగాడులో వారికోసం ఇళ్ళను కూడా సిద్ధం చేస్తోంది. ఈ సంవత్సరమైనా తరలిపోవాలని సముదాయం ఆశిస్తోంది.

ఈ కథనాన్ని మొదట తమిళంలో నివేదించారు.

అనువాదం: సుధామయి సత్తెనపల్లి