ಬೂಮ್‌ ಬೂಮ್‌ ಮಾಟ್ಟ್‌ಕಾರ್‌ಗಳು: 'ನಾವಿನ್ನೂ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ’

2017 ರ ನನ್ನ ಫೋಟೋ ಪ್ರದರ್ಶನ ಪರಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಒಬ್ಬ ದೃಶ್ಯ ಕಲಾವಿದನಾಗಿ ನನ್ನ ಆ ಪ್ರದರ್ಶನವು ವಾನವಿಲ್‌ ರೇವತಿ ಮತ್ತು ಕಲಾವಿದರಾದ ನಟರಾಜನ್‌ ಅವರ ಸಹಕಾರ ಇಲ್ಲದೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. 2024 ರ ತ್ಸುನಾಮಿಯ ನಂತರ, ರೇವತಿಯವರು ನರಿಕ್ಕುರವರ್‌ ಮತ್ತು ಬೂಮ್‌ ಬೂಮ್‌ ಮಾಟ್ಟ್‌ಕಾರ್‌ ಸಮುದಾಯಗಳ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ವಾನವಿಲ್‌ ಶಾಲೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರ ಮೂಲಕವೇ ನಾವು ತುರುವಿಕ್ಕಾಡ್‌ ಮತ್ತು ಒನ್ನನ್‌ಕಾಡ್‌ ಜನರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದೆ. ಇದರ ನಂತರ ಬರಹ ಮತ್ತು ಫೋಟೋಗ್ರಾಫ್‌ಗಳ ಮೂಲಕ ಅವರ ಬದುಕನ್ನು ದಾಖಲಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ.

ಪರಿಶಿಷ್ಟ ಪಂಗಡವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿರುವ ಬೂಮ್‌ ಬೂಮ್‌ ಮಾಟ್ಟ್‌ಕಾರ್‌ಗಳನ್ನು ಅದಿಯಾನ್‌ (ಅತಿಯಾನ್‌ ಎಂದೂ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ) ಎಂದು ಪಟ್ಟಿಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಮಾಟ್ಟ್‌ಕಾರರ್‌ ಮತ್ತು ದನ ಮೇಯಿಸುವವರು ನುಡಿಸುವ ಎರಡು ಬದಿಗಳಿರುವ, ಮರಳು ಗಡಿಯಾರದ ಆಕಾರದ ಉರುಮಿ ಎಂಬ ವಾದ್ಯದ ಸದ್ದಿನಿಂದ ಇವರಿಗೆ ʼಬೂಮ್‌ ಬೂಮ್‌ʼ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂದಿದೆ. ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಭವಿಷ್ಯ ನುಡಿಯುವ ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಈ ಹೆಸರು ಬಂದಿದೆ.

ಸೂರ್ಯನು ಬಾನಿಂದ ಅಸ್ತಮಿಸಿದಂತೆ ಬೂಮ್‌ ಬೂಮ್‌ ಮಾಟ್ಟ್‌ಕಾರ್‌ಗಳೂ ಕತ್ತಲೊಳಗೆ ಜಾರುತ್ತಾರೆ. ತಂಜಾವೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ತುರವಿಕ್ಕಾಡ್‌ ಗ್ರಾಮದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಕೇರಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಇವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಭಯಾನಕ ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸಿದೆ. ಕಳೆದು ಏಳು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಾನು ಅವರ ಬದುಕನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಓದುವ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ವಾನವಿಲ್‌ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಬೇಟಿ ನೀಡುವಾಗ ಅವರನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ.

“ರಾತ್ರಿಯಾದರೆ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ,” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಮುರಳಿ. “ಇಲ್ಲಿಂದ 500 ಮೀಟರ್‌ ದೂರದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕಾಲುವೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್‌ ಇದೆ, ಆದರೆ ಈ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ,” ಎಂದು ಅವರು ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬರೀ ವಿದ್ಯುತ್‌ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಕೂಡ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. “ನಾವು ಕಾಲುವೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಕೇರಿಯ ಹಿಂದೆ ಕರೆ ಕೂಡ ಇದೆ. ಈ ಪ್ರದೇಶ ಹಿಂದೆ ದಟ್ಟ ಕಾಡಾಗಿತ್ತು,” ಎಂದು ಮುರಳಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

25 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಈ ಅಲೆಮಾರಿ ಬುಡಕಟ್ಟಿನ ಸುಮಾರು 50 ಕುಟುಂಬಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಚಿಂದಿ ಹಾಯುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಬದುಕುತ್ತಿವೆ. ವಿದ್ಯುತ್‌ ಸಂಪರ್ಕ ಇಲ್ಲದೇ ಅವರ ದೈನಂದಿನ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗಿದೆ, ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಅವರ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಮೇಲೂ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿದೆ.

ಅವರ ಕೇರಿಗೆ ಎಂಜಿಆರ್‌ ನಗರ ಎಂದು ಹೆಸರಿಡಲಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಮೇಲ್ಜಾತಿಗಳ ಜನರು “ರಾರಾಕ್‌ಕೊಟ್ಟೈ”, ಅಂದರೆ ಹೊರಗಿನವರ ಅಥವಾ ಹೊರಜಾತಿಯವರ ಕೇರಿ ಎಂದು ಜಾತಿ ನಿಂದನೆಯ ಪದ ಬಳಸಿ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಆ ಸಮುದಾಯದ ಎಲ್ಲರಂತೆ, 21 ವರ್ಷದ ಮುರಳಿ ಕೂಡ ಇಕ್ಕಟ್ಟಾದ ತಮ್ಮ ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೊಸದಾಗಿ ಮದುವೆಯಾದವರು, ವಯಸ್ಕರು ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಯದವರು ಇರುವ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ 8-10 ಜನ ಒಟ್ಟಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

22 ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯದ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿ ಮುತ್ತುಕುಮಾರಿಯವರು ವಿದ್ಯುತ್‌ ಬೆಳಕು ಇಲ್ಲದೆ ಮನೆ ನಡೆಸಲು, ಅಡುಗೆ ಮಾಡಲು ಪಡಬಾರದ ಪಾಡು ಪಡುತ್ತಾರೆ. “ನಾವು ಊಟವನ್ನು ಖರೀದಿಸಬೇಕು. ಯಾಕಂದ್ರೆ, ದೋಸೆ ಅಥವಾ ಇಡ್ಲಿ ಮಾಡಲು ಉದ್ದಿನ ಬೇಳೆಯನ್ನು ನೀರಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಮಿಕ್ಸಿ [ಗ್ರೈಂಡರ್] ಮತ್ತು ಪ್ರಿಡ್ಜ್‌ ಬೇಕು,” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಅವರ ನೆರೆಮನೆಯ ಸೆಲ್ವಿಯವರು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಇದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ. ಅವರ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಮೂರು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ವಲಸೆ ಬಂದರು. “ನಮಗೆ ಸ್ವಿಚ್‌ ಹಾಕುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!” ಎಂದು ವಿದ್ಯುತ್‌ನಂತಹ ಅಗತ್ಯ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಇಲ್ಲದ ತಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸರ್ಕಾರ ಇವರಿಗೆ ಟಿವಿ, ಮಿಕ್ಸಿ, ಮತ್ತು ಇತರ ಇಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್‌ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದೆ, “ವಿದ್ಯುತ್‌ ಇಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಏನು ಮಾಡೋದು? ನಾವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾರಿದೆವು,” ಎಂದು ಸೆಲ್ವಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಯುವತಿಯರ ತಾಯಿ ನೀಲಮ್ಮಳ್ ತಮ್ಮ ಯೌವನದ ದಿನಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಓದಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿತ್ತು, ಆದರೆ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪನ್ಗುಣಿ (ಫಲ್ಗುಣಿ, ಮಾರ್ಚ್-ಎಪ್ರಿಲ್)‌ ಮತ್ತು ಚಿತಿರೈ (ಚೈತ್ರ, ಎಪ್ರಿಲ್-ಮೇ) ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ದೇವಾಲಯಗಳ ಜಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಿನೇಮಾಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನೆನೆಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚೊಂದು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

“ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳು, 15 ಸಿನೇಮಾ! ಇಡೀ ಊರಿಗೆ ಊರೇ ಸಿನೇಮಾ ನೋಡಲು ಸೇರುತ್ತಿತ್ತು. ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಲೈಟ್‌ ಉರಿಯಲು ಜನರೇಟರ್‌ ತರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಪೊಂಗಲ್‌ನ ಐದನೇ ದಿನದಿಂದ ಎರಡು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಬೀದಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಲೈಂಟಿಂಗ್‌ ಹಾಕಲು ನಾವು ಪ್ರತೀ ಮನೆಯಿಂದ ಚಂದಾ ಎತ್ತುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮಕ್ಕಳ ಸಂಭ್ರಮ ಹೇಳತೀರದು,” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು.

ಈ ಸಮುದಾಯದ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಟಿವಿ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಮಕ್ಕಳು ಸಂಭ್ರಮ ಪಟ್ಟಿದ್ದರು. “ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಕರೆಂಟ್ ಇಲ್ಲದೆ ಟಿವಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಏನು ಮಾಡಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಲಿಗಳು ವಯರ್‌ಗಳನ್ನು ಕಚ್ಚಿ ತುಂಡು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು, ಎಲ್ಲಾ ವೇಸ್ಟ್‌ ಆಯ್ತು. ಅಮೇಲೆ ನಾವು 600 ರುಪಾಯಿಗೆ ಅದನ್ನು ಮಾರಿದೆವು,” ಎಂದು ನೀಲಮ್ಮಳ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ‌

ವಿದ್ಯುತ್‌ ಇಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಯುವತಿಯರು ಈ ಕೇರಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಲು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲೇ ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮದುವೆಯಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಕತ್ತಲೆಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಹೆರಿಗೆಗಳು ಮನೆಗಳಲ್ಲೇ ನಡೆಯುವುದರಿಂದ, ಹೆರಿಗೆ ಮತ್ತು ಬಾಣಂತನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಈ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಮಧುರೈಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ, ನನ್ನ ಕುಟುಂಬ ಒಂದು ಕಡೆ ನೆಲೆನಿಂತು ವಾಸಿಸಲು ಜಾಗಕ್ಕಾಗಿ ಪರದಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ನಮಗೆ ಒಂದು ಪಕ್ಕಾ ಮನೆ ಕಟ್ಟಬೇಕಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದು ಸುಲಭದ ಕೆಲಸವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಶಾಲೆಯ ಆರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬೀದಿ ದೀಪದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಾನು 9 ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ಮನೆಗೆ ವಿದ್ಯುತ್‌ ಬಂತು. ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾನು ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ [ಪೆರಿಯಪ್ಪ] ಮನೆಗೆ ಓದಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ, ಅಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್‌ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಓದಿ: ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಬೀದಿ ದೀಪದಡಿ ಕುಳಿತು ಅಮ್ಮನ ಬದುಕಿನ ಕತೆ ಧೇನಿಸುತ್ತಾ…

ನಾನು ಬೇಟಿ ಮಾಡಿದ ನರಿಕ್ಕುರವರ್‌ ಮತ್ತು ಬೂಮ್‌ ಬೂಮ್‌ ಮಾಟ್ಟ್‌ಕಾರ್‌ ಸಮುದಾಯದ ಎಲ್ಲರೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಕನಸನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಸರಿಯಾದ ಒಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಕಾಲದ ವರೆಗೆ ವಾಸಿಸಿದ ನೆನಪು ಕೂಡ ನೀಲಮ್ಮಳ್‌ ಅವರಿಗೆ ಇಲ್ಲ. “ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಬಸ್‌ ಸ್ಟಾಂಡ್‌ಗೆ ಹೋಗಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಒಂದು ಬಿಡಾರ ಕೂಡ ಇರಲಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಮೂಲತಃ ಬೇಟೆಗಾರರಾಗಿದ್ದ ನರಿಕ್ಕುರವರ್‌ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಹಿಂದುಳಿದ ಸಮುದಾಯವೆಂದು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. 2016 ರ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಪರಿಶಿಷ್ಟ ಪಂಗಡವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಯಿತು.

ಸುದೀರ್ಘ ಹೋರಾಟದ ನಂತರ ಈ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ 2.25 ಸೆಂಟ್ಸ್‌ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ (ಸುಮಾರು 1,000 ಚದರ ಅಡಿ) ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಭರವಸೆಯನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅನುದಾನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ, 2024 ರ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಚುನಾವಣೆಯ ನಂತರ ನಿರ್ಮಾಣ ಕೆಲಸ ಆರಂಭವಾಗಬೇಕಿತ್ತು.

2018 ರಲ್ಲಿ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಕರಾವಳಿಗೆ ಗಜ ಚಂಡಮಾರುತ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ವ್ಯಾಪಕ ಹಾನಿ ಉಂಟಾಯಿತು, ಇದರಿಂದಾಗಿ ಈ ಸಮುದಾಯ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಬೇಡಿಕೆಗಳೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿಹೋದವು. "ಅವರು [ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರ] ಕೊನೆಗೆ ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಪಟ್ಟಾ [ಭೂ ಹಕ್ಕು ದಾಖಲೆ] ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ,” ಎಂದು 52 ವರ್ಷದ ಮುರುಗೇಶನ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೇವಲ ಮನೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಸಮುದಾಯಕ್ಕೊಂದು ದೇವಾಲಯ, ಜಾತ್ರೆ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಬೇಕು ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಪಕ್ಕದ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಅವರು ಹೋದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಪೂಜೆ ಮಾಡಲೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ, ಒಳಗೆ ಹೋಗಲೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ದೂರದಿಂದ ನಿಂತು ಪೂಜೆ ನೋಡಬೇಕು, ಎಂದು ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಜಾತಿಗಳು ತೋರುವ ಜಾತಿ ತಾರತಮ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೂಮ್‌ ಬೂಮ್‌ ಮಾಟ್ಟ್‌ಕಾರ್‌ ಮಕ್ಕಳು ಜಾತಿ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಉಳಿದ ಜಾತಿಗಳ ಮಕ್ಕಳು ಅವರ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಇವರನ್ನು “ಗಲೀಜು” ಮಕ್ಕಳು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯುವುದಕ್ಕೇ ನೀರು ಸಿಗದಿರುವಾಗ ಸ್ನಾನವೆನ್ನುವುದು ದೂರದ ಮಾತು. ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲು, ಪಾತ್ರೆ-ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆಯಲು ಮತ್ತು ಕುಡಿಯಲು ನೀರು ಬೇಕೆಂದರೆ ಅರ್ಧ ಕಿಲೋಮೀಟರ್‌ ದೂರ ನಡೆದು ಹೋಗಬೇಕು. ಬರೀ ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ 60 ಕುಟುಂಬಗಳು ನೀರು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಹೀಗಾಗಿ ನೀರಿಗಾಗಿ ಜಗಳಗಳೂ ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬರೀ ಅರ್ಧ ಕೊಡಪಾನ ನೀರು ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಅದರಲ್ಲೇ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಅದನ್ನೇ ಕುಡಿಯಬೇಕು.

ಪೆರಿಯನಾಯಕಿಯವರು ವಾನವಿಲ್‌ ಟ್ರಸ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಟ್ಯೂಷನ್‌ ಟೀಚರ್.‌ ಸರ್ಕಾರೇತರ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿರುವ ವಾನವಿಲ್‌ ಟ್ರಸ್ಟ್‌ ರಾಜ್ಯದಾದ್ಯಂತ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅಲೆಮಾರಿ ಸಮುದಾಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಓದಿ: ವಾನವಿಲ್: ಲಾಕ್‍ಡೌನ್‍ ಕಾರ್ಮೋಡದಂಚಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು

“ಇಲ್ಲಿನ ಬಹುತೇಕ ಮಕ್ಕಳು [ತುರವಿಕ್ಕಾಡ್‌ ಮತ್ತು ಒನ್ನನ್‌ಕಾಡ್‌ ಕೇರಿಗಳ] 8 ನೇ ತರಗತಿಯ ವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಓದುತ್ತಾರೆ, ಆಮೇಲೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ದೊಡ್ಡ ಮಗ ಅಥವಾ ಮಗಳು ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಬಾಟಲಿಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕುತ್ತಾರೆ, ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಾರೆ, ದೃಷ್ಟಿ ಬೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಮಾರುತ್ತಾರೆ, ಇಲ್ಲವೇ ಡೋಲು ಬಡಿಯುತ್ತಾರೆ.”

ಮನಮೇಲ್‌ಕುಡಿಯ ಪೆರಿಯನಾಯಕಿ 12 ನೇ ತರಗತಿಯ ವರೆಗೆ ಓದಿದ್ದಾರೆ. ವಿದ್ಯುತ್‌ ಬೆಳಕು ಇಲ್ಲದೆ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಓದಿನ ಆಸಕ್ತಿ ಕೂಡ ಹೋಗಿರುವುದು ಇವರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ; ಕೇವಲ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳು ಮಾತ್ರ 10 ನೇ ತರಗತಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಪಾಸ್‌ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

“ಸೀಮೆಎಣ್ಣೆ ಬುಡ್ಡಿ ದೀಪವೇ ನಮಗೆಲ್ಲಾ. ನಾವು ಏಳು ಗಂಟೆಗೆ ದೀಪ ಉರಿಸುತ್ತೇವೆ, ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ [ರಾತ್ರಿ] ಊಟ ಮುಗಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆಮೇಲೆ ದೀಪ ಆರಿಸಿ ಮಲಗಲು ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಓದು ಗೀದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ.”

ಹಾಗಿದ್ದೂ, ಮುರಳಿಯವರ ತಂದೆಗೆ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಹತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವು ಇದ್ದಿದ್ದು ಅವರ ಅದೃಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ತಂದೆ ಓದಿನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಸ್ಟ್ರಿಕ್ಟ್‌ ಇದ್ದರು. ಆದರೆ ಆದಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯದವರು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮುರಳಿಯವರ ಬಳಿ ಸಮುದಾಯ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರವಿಲ್ಲ. ಇವರು ಪರಿಶಿಷ್ಟ ವರ್ಗದ ಕೋಟಾಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆಯಲು ಆರ್ಹರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

“ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರವಿಲ್ಲದೆ, ನಂಗೆ ಸ್ಕಾಲರ್‌ಶಿಪ್‌ ಕೂಡ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಳಲು ನಾನು ಮತ್ತು ಅಪ್ಪ ಕಚೇರಿಯಿಂದ ಕಚೇರಿಗೆ ಅಲೆದಾಡಿದೆವು,” ಎಂದು ಮುರಳಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಇವರನ್ನು ಅಸಹ್ಯ ನೋಟದಿಂದ ನೋಡಿದರು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅವರು. “ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ ʼಓಹ್…‌ ಪ್ಯಾಂಟ್‌ -‌ ಶರ್ಟ್ ಎಲ್ಲಾ ಹಾಕಿದ್ದೀರಿʼ, ʼಓಹ್…ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ್ದೀರಾ, ಗೊತ್ತಾಯ್ತು ಬಿಡಿʼ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ,” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಮುರಳಿ.

ತಂದೆ ಮತ್ತು ಮಗ ತಮಿಳು ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನೂ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಆಡಿಕೊಂಡರು; “ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಮಿಳು ಮಾತನಾಡುತ್ತೀರಾ. ನೀವು ಆ ಜಾತಿ/ಸಮುದಾಯವರು ಎಂದು ಹೇಗೆ ನಂಬುವುದು? ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಂಬುವುದು ಹೇಗೆ? ಅಲ್ಲದೇ ನೀವೊಂದು ಜಾತಿಯೇ ಅಲ್ಲ,” ಎಂದು ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ನೀಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು.

ಮುರಳಿ ಹೇಳಿದ ಸತ್ಯಕ್ಕೂ ಜೈ ಭೀಮ್‌ನಲ್ಲಿ (ಸಮಾಜದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಸಮುದಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಪೊಲೀಸ್‌ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರ ನಡೆಸಿದ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ಕತೆಯಿರುವ ಸಿನೇಮಾ) ತೋರಿಸಿರುವುದಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ.

“ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಹಾವು ಹಿಡಿಯುವವರು, ಇಲಿ ಹಿಡಿಯುವವರು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ನಮಗೆ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರದಿಂದ ಉಪಯೋಗ ಇದೆ, ನಾವೂ ಅವರ ಲೆವೆಲ್‌ಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಮಗೆ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಕೊಡಲು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾರೆ,” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅವರು.

ಕೊನೆಗೂ, ಒಳ್ಳೆಯ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರು ಬಂದು ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಇವರು ಇಟ್ಟ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿದರು. ಜನ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿ ಕಚೇರಿಯ ಮುಂದೆ ಕಾದು ಕುಳಿತರು. ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೂ ಪಡಿತರ ಚೀಟಿ, ಆಧಾರ್‌ ಕಾರ್ಡ್‌, ಮತದಾರರ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿ ಸಿಕ್ಕಿತು.

ಆದರೆ ಮುರಳಿಯವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ವರ್ಗಾವಣಾ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ (ಟಿಸಿ) ಇಲ್ಲದೆ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಈಗಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಬೇಕೆಂದರೆ ಬೇರೆ ಜಾತಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನೀಡುವುದಾಗಿ, ಬೂಮ್‌ ಬೂಮ್‌ ಮಾಟ್ಟ್‌ಕಾರ್‌ ಸಮುದಾಯದ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಸರಾದ ಅತಿಯನ್‌ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಈ ಯುವಕನ ಗುರಿ ಈಗ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಯ ಮೇಲಿದೆ, ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಸಿಗುವ ವರೆಗೆ ತಮ್ಮ ಕನಸನ್ನು ಅವರು ಕೈ ಬಿಡಲು ಸಿದ್ಧರಿಲ್ಲ.

“ಇದು ನನ್ನ ಅಸ್ಮಿತೆ, ಇದು ನಂಗೆ ಬೇಕು. ನಂಗೆ ಈ ಗುರುತು ಬೇಕಿರುವುದು ಬೇರೆಯವರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಅಥವಾ ಹತ್ತಿಕ್ಕಲು ಅಲ್ಲ, ಒಂದು ಗುಂಪಿನ ಜನರಿಗೆ ನಾನೊಬ್ಬ ʼಅತಿಯನ್‌ʼ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಮಾತ್ರ ಈ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಬೇಕು. ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಸಮುದಾಯಗಳು ನಾಶವಾಗಿ ಹೋಗಿವೆ. ನಾವು ಕೂಡ ಬುಡಕಟ್ಟು ಸಮುದಾಯದವರು. ನಮಗೆ ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳಿವೆ, ಅದನ್ನು ನಾವು ಉಳಿಸಬೇಕಿದೆ,” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ನಾನು ಮುರಳಿಯವರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಹರಸಾಹಸ ಪಡುತ್ತಿರುವ ನನ್ನೂರು ಮಧುರೈಯ ಜವಹರಲಾಲ್‌ಪುರಂನ ಯುವಕ - ಯುವತಿಯರು ನೆನಪಾದರು.

ಕುಪ್ಪಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲೇ, ಈಗ ಈ ಊರು ಬಿಡುವ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಚಿಂದಿ ಹಾಯುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ದಿನಕ್ಕೆ 150-200 ರುಪಾಯಿ ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. “ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಒಂದು ಗಾಡಿ ಕಳ್ಳತನವಾಯ್ತು. ಏನೂ ಕ್ರಮ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಗಾಡಿಯ ಕತೆಯೇ ಹೀಗಾದರೆ, ನಾವೆಲ್ಲಾದರೂ ನಾಪತ್ತೆ ಆದರೆ ಏನಾಗಬಹುದು ಯೋಚಿಸಿ?” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. 35 ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯದ ಎರಡು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಈ ತಾಯಿ ಕೇರಿ ಬಿಟ್ಟು ತಮ್ಮದೇ ಸ್ವಂತ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬದುಕುವ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಸರಿಯಾದ ಮನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. “ನಾವು ತರುವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ, ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ, ಮಲಗುವ ಚಾಪೆಗಳಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಕೀಟಗಳು ಇರುತ್ತವೆ,” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ನೀರು ಮನೆಯ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. “ಸೊಳ್ಳೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿಷಕಾರಿ ಕೀಟಗಳು ಮಳೆ ನೀರಿನೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ; ಅವುಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹಾವುಗಳೂ ಬರುತ್ತವೆ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಹಾವುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು ಸಾಯಿಸುವುದರಲ್ಲೇ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯುತ್ತೇವೆ. ದೇವರೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕು,” ಎಂದು ಸೆಲ್ವಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಇಲ್ಲಿಯ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ, ಗಾಳಿಯ ತುಂಬಾ ಅವರ ನಗುವನ್ನು ಕೇಳಬಹುದು. ಆದರೆ, ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಗಾಳಿಯಾಡದ ಮತ್ತು ಮಲಗಲೂ ಸರಿಯಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲದ ಇಂತಹ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಎಂಬುದು ನನಗೂ ಅನುಭವವಾಗಿದೆ. ಸರಿಯಾದ ಮನೆ ತುಂಬಾ ಅಗತ್ಯ, ಆದರೆ ಅದನ್ನೇ ಸರ್ಕಾರ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದೆ.

ತೇವಾಂಶದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ, ಇಕ್ಕಟ್ಟಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಒಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ ಎಂದು ಪೆರಿಯನಾಯಕಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಟಾರ್ಚ್‌ಲೈಟ್‌ನಿಂದ ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಚಾರ್ಜ್‌ ಮಾಡುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದು ನೀಲಮ್ಮಳ್‌ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

“ವೋಟ್‌ ಕೇಳಲು ಬಂದಾಗ ಕರೆಂಟ್‌ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು (ಸರಪಂಚ್)‌ ಹೇಳಿದರು. ಆದರೆ ನಾವಿನ್ನೂ ಕತ್ತಲಲ್ಲೇ ಇದ್ದೇವೆ. ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ವಿದ್ಯುತ್‌ಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ,” ಎಂದು ನಾಗರಿಕ ಸೇವೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯಲು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಮುರಳಿಯವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ತುರವಿಕ್ಕಾಡ್‌ ಮತ್ತು ಒನ್ನನ್‌ಕಾಡ್‌ನ ಬಹುತೇಕರು ಗುಜರಿ ಹೆಕ್ಕಿ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ.

ಅಪ್ಪ ಸಾಯುವಾಗ ಅಂಜು ಸಣ್ಣ ಮಗು. ಗಂಡ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಅವಳ ತಾಯಿ ಚಿಂದಿ ಹಾಯುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ಎಂಟು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಾಕಿದರು. “ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆಗಾಗ ಹುಷಾರಿಲ್ಲದಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ಕಡಲಿನ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಮೀನು ಖರೀದಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಮಾರಿ ನಮಗೆ ಹಾಲು ಮತ್ತು ಊಟ ತರುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಯಿಂದ ಊಟ ಬರುತ್ತದೆ,” ಎಂದು 16 ವರ್ಷದ ಅಂಜು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಒಬ್ಬ ತಮ್ಮ ಆಡುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾನೆ, ಒಬ್ಬಳು ತಂಗಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಾಳೆ, ಉಳಿದವರು ಗುಜರಿ ಹೆಕ್ಕಲು ಇವಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

“ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಡೋಲು ಬಾರಿಸಿ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹಿಂದೆ ನಾವು ಗಾಜಿನ ಬಾಟಲಿಗಳು, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್‌ ಮತ್ತು ಹಳೆ ಚಪ್ಪಲಿಗಳನ್ನು ತಳ್ಳುಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು,” ಎಂದು 52 ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯದ ಮುರುಗೇಸನ್‌ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

“ನಮಗೆ ಶಿಕ್ಷಣವೂ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಬೇರೆ ಉದ್ಯೋಗವೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅಪ್ಪ - ಅಮ್ಮ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿ ಬದುಕಿದರು. ನಾವು ಬಾಟಲಿ ಹೆಕ್ಕುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಾದರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ, ಒಳ್ಳೆ ಉದ್ಯೋಗ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕೆಂಬುದು ನಮ್ಮ ಆಸೆ,” ಎಂದು ನೀಲಮ್ಮಳ್‌ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಕೆಲವು ಹುಡುಗಿಯರು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳು ಯುವತಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ರಕ್ತ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿತು ಲ್ಯಾಬೊಂದರಲ್ಲಿ ತಿಂಗಳಿಗೆ 4,000 ರುಪಾಯಿಗೆ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಇನ್ನೂ ಕಾಲೇಜು ಓದುತ್ತಿರುವ ಸೆಲ್ವಿ, ತನ್ನ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತರಬಲ್ಲ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. “ನಮಗೆ ಸಮಾನತೆ ಬೇಕು. ʼನಾನು ನಿಮಗಾಗಿ ಅವಕಾಶಗಳ ಎಲ್ಲಾ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿದ್ದೇನೆ, ನೀವು ಮುಂದೆ ಬೆಳೆದು, ನಿಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ತನ್ನಿ,ʼ ಎಂದು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್‌ ನಮಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬದುಕಿದರೆ ನಮಗೊಂದು ಗೌರವ ಸಿಗುತ್ತದೆ,” ಎಂದು ಸೆಲ್ವಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ.

“ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ಮಾಡದೇ ಇರುವುದೆಂದರೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ,” ಎಂದು ಅವಳು ಪರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಇವಳು, “ನನ್ನ ಮನೆಯ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಮುಂದೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಲು ಹೋಗಬಾರದು. ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯ ಮನೆಯಂತೆ ನನ್ನ ಮನೆಯೂ ಇರಬೇಕು,” ಎಂಬ ಕನಸನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ.

ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗಾಗಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಓದುತ್ತಿರುವ ಮುರಳಿ ತಮ್ಮ ಸಮುದಾಯದ ಜನರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತರಲು, ತಮ್ಮ ಊರನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಲು, ತಮ್ಮ ಜನರ ಬದುಕನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ತರಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ.

ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನನ್ನಲ್ಲೂ ಭರವಸೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ.

ಮುಂದುವರಿದ ಬೆಳವಣಿಗೆ: 20 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ 2024 ರಲ್ಲಿ ಬೂಮ್‌ ಬೂಮ್‌ ಮಾಟ್ಟ್‌ಕಾರ್‌ಗಳಿಗೆ ಎಸ್‌ಟಿ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಸಿಕ್ಕಿತು. ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರ ಓನನ್‌ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಇವರಿಗಾಗಿ ಮನೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದೆ, ಈ ವರ್ಷ ಇವರು ಆ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ

ಈ ವರದಿಯನ್ನು ಮೂಲತಃ ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ

ಕನ್ನಡ ಅನುವಾದ: ಚರಣ್‌ ಐವರ್ನಾಡು