பார்ஷியில் ஒரு வங்கி மோசடி

2021 டிசம்பர் மாதம் குளிர்ச்சியான காலை நேரம். சாலைகள் மூடுபனியால் சூழ்ந்திருந்த நேரத்தில் மகாராஷ்டிராவின் சோலாப்பூரில் உள்ள மாவட்டக் காவல் கண்காணிப்பாளர் அலுவலகத்தை நோக்கி 70 கிலோமீட்டர் தூரம் அமர் தோர்போலே என்பவர் பைக்கில் ஒரு டீசல் கேனையும், தீப்பெட்டியையும் எடுத்துச் சென்றார்.

தோர்போலே பைக்கை நிறுத்திவிட்டு தனது உடல் முழுவதும் டீசலை ஊற்றியபடி காவல்நிலையத்தை நோக்கி நடக்கிறார். அவர் தீப்பெட்டியை பற்ற வைக்கிறார். அந்த உரசல் சத்தம் வந்த பிறகே காவலர்கள் வந்தனர்.

இச்சம்பவத்திற்கு இரண்டு மாதங்களுக்கு முன், கடன் மீட்பு ஏஜென்டுகள் சொந்த ஊரான பார்ஷிக்கு வந்து அந்த 38 வயது தோர்போலே மற்றும் அவரது குடும்பத்தினரை, அவர் பெற்ற கடன் தொகையை விட ஐந்து மடங்கு திருப்பி செலுத்துமாறு மிரட்டியுள்ளனர். அவர் மீது பொய் குற்றச்சாட்டு சுமத்தியவர்களுக்கு அரசியல் பின்புலம் இருப்பதால் காவல்துறையினர் அவரது வழக்கை எடுத்து விசாரிக்கவில்லை.

ஓராண்டுக்கு முன் 2020 மே மாதம், மராத்திய சமூகத்தைச் சேர்ந்த தோர்போலே தனது சிற்றுண்டி தொழிலை சிறிது விரிவுப்படுத்த விரும்பினார். அவரிடம் இந்த சொற்ப சேமிப்பிலிருந்து சிறிதளவு மனையை அவர் வாங்கினார். அவர் ஏற்கனவே கடையில் விற்று வரும் அவல், வடை போன்ற சிற்றுண்டியுடன் மசாலாக்களையும் விற்க அவர் திட்டமிட்டார். அந்த மனையில் ஒரு சேமிப்பு கிடங்கை அமைக்கவும் அவர் விரும்பினார்.

இதற்காக அவர் ரூ.5 லட்சம் கடன் பெற்றார். தோர்போலேவின் முன்னாள் முதலாளி யுவராஜ் பரங்குலேவின் தொழில் பங்குதாரர் கணேஷ் பரங்குலே சிவசக்தி நகர்ப்புற கூட்டுறவு வங்கியின் கிளை மேலாளர் என்பதால் அந்த வங்கியில் கடன் வாங்க அவர் முடிவு செய்தார்.

இந்த அறிமுகத்தை வைத்துக் கொண்டு தோர்போலேவிடம் “முன்பு அளித்த விண்ணப்பத்தில் பிழை இருப்பதாக” கூறி மீண்டும் சில ஆவணங்களில் கணேஷ் கையெழுத்துக் கேட்டுள்ளார். இது வழக்கமான நடைமுறை தான் என்று தோர்போலேவும், அவரது மனைவியும் நினைத்துவிட்டனர்.

ஜூலை (2020) தொடக்கத்தில், கடன் கிடைத்துவிட்டதாகவும், தவணைகளைத் திருப்பிச் செலுத்துவதற்கான உத்தரவாதமாக கையொப்பமிடப்பட்ட 10 நிரப்பப்படாத காசோலைகளை வைப்புச் செய்யுமாறும் அவரிடம் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது.

எவ்வித கேள்வியுமின்றி அத்தம்பதி அவற்றை வழங்கினர். “எங்களுக்கு அவர்களுடன் நல்லுறவு இருந்தது,” என்கிறார் தோர்போலேவின் 34 வயது மனைவி சுஜாதா. “நாங்கள் அவர்களை [கணேஷ், யுவராஜ்] நம்பினோம்.”

இந்த நம்பிக்கை ஓராண்டே நிலைத்தது. கடன் மீட்பு ஏஜென்டுகள் அவர்களின் வீட்டிற்கு வந்து சுஜாதாவிடம் ரூ.25 லட்சம் வீட்டுக்கடன் தொகையை திரும்ப செலுத்தாவிட்டால் தோர்போலேவின் சொத்துக்களை வங்கி முடக்கிவிடும் என்று மிரட்டியுள்ளனர். “எனக்கு ஒரே குழப்பம்,” என்கிறார் அவர்.

9ஆம் வகுப்பு வரை மட்டுமே படித்துள்ள தோர்போலே குழப்பமடைந்தார். இது ஒரு தவறான புரிதல் என கருதிய அவர் வங்கிக்கு விரைந்தார். அவரது தொழில் கடனுக்கான விண்ணப்பத்தைத் தோர்போலேயின் பெயரிலான வீட்டுக் கடனாக மாற்றியதாகவும், அதில் ஒரு பகுதியைத் தனது சொந்தத் தொழிலுக்காக எடுத்துக்கொண்டதாகவும் கணேஷ் அவரிடம் இயல்பான தொனியில் தெரிவித்துள்ளார்.

அதிர்ச்சியடைந்த தோர்போலே கணேஷிடம் இதுகுறித்து கேட்டபோது, அவரிடமிருந்து ஏளனமான பதிலே கிடைத்துள்ளது. “நீ எங்கள் கடையில் பாத்திரம் கழுவியவன்,” என கணேஷ் பதிலளித்துள்ளார். “என்னை கேள்விக் கேட்க நீ யார்?”

உடனடியாக வங்கியிலிருந்து வெளியேறிய தோர்போலே பதற்றத்துடன் காவல்நிலையத்திற்கு சென்றார். ஆனால் வங்கி ஊழியர்கள் இருவர் அவரை மோசமாக மிரட்டியுள்ளனர். “சின்ன விஷயத்தை பெரிதாக்காதே,” என அவர்கள் சொன்னதை தோர்போலே நினைவுகூர்ந்தார். “உனது கடன் கணக்கு இரண்டு மாதங்களில் சரிசெய்யப்படும்.” தோர்போலே வேறு வழியின்றி இதை ஏற்றுக் கொண்டார். அவர் ஓர் எளிய மனிதர். அவருக்கு எதிரில் இருந்தவர்களோ நகரின் செல்வாக்கு மிக்கவர்கள்.

தோர்போலேவின் குற்றச்சாட்டுகளை கணேஷ் பரங்குலே மறுத்துவிட்டார். “அவரே முன்வந்து தான் ரூ.5 லட்சம் கடனை ரூ.25 லட்சமாக மாற்றியதாக,” கூறினார். “எங்களால் எப்படி இதுபோன்று செய்ய முடியும்?”

இருப்பினும், 2021 டிசம்பர் 30 அன்று, தானும் தனது கூட்டாளிகள் இருவருமாகச் சேர்ந்து மோசடியில் ஈடுபட்டு, வங்கி மற்றும் அதன் வாடிக்கையாளர்களின் பணத்தைத் தவறாகக் கையாண்டதாகக் கணேஷ் காவல்துறையிடம் ஒப்புக்கொண்டார். அந்த உறுதிமொழிப் பத்திரம் குறித்துக் கேட்டபோது அவர் தனக்கு எதுவும் தெரியாதது போல் நடித்தார். மேலும், இதுபற்றி நம் செய்தியாளர் குறுஞ்செய்தி அனுப்பியபோதும் அவர் பதிலளிக்கவில்லை.

அதன்பிறகு, மோசடி மூலம் தான் தள்ளப்பட்ட நிதி நெருக்கடியிலிருந்து மீள்வதற்காகத் தோர்போலே பல இடங்களுக்கும் அலைந்து திரிந்தார். நம்பிக்கையுடன் காவல் நிலையத்தை அணுகினார். ஆனால், "அவர்களை பகைத்துக்கொள்ள வேண்டாம் என்று எங்களிடம் கூறப்பட்டது," என சுஜாதா நினைவுகூர்கிறார். "அவர்கள் அரசியல் செல்வாக்கு மிக்கவர்கள்..."

மனமுடைந்த தோர்போலே, தன்னையே எரித்துக் கொள்ள சோலாப்பூர் காவல்நிலையத்தை நோக்கி புறப்பட்டார்.

மகாராஷ்டிராவில் பெரிய வங்கிகளில் கிடைக்காத சேவைகளை வழங்குவதற்கான புகலிடமாக 489 கூட்டுறவு வங்கிகள் உள்ளன. அவை ஏழை, எளிய மக்கள் குறிப்பாக விவசாயிகள், கைவினைஞர்களுக்கு குறைவான வட்டியில் கடன் கொடுக்கும் வகையில் நிறுவப்பட்டது.

மாநிலங்களவை தரவுப்படி, 2020-ஆம் ஆண்டு முதல் இந்தியாவின் பொதுத்துறை வங்கிகள் பெரிய தொழிற்துறை மற்றும் சேவைகளுக்கு கொடுத்த ரூ.3 லட்சம் கோடி வரையிலான கடனை தள்ளுபடி செய்துள்ளன. இதனால் அவர்களின் கடன் கொடுக்கும் திறனும் பலவீனமடைந்துள்ளது.

சிறிய கூட்டுறவு வங்கிகளின் நிலைமை இன்னும் மோசமாகவே உள்ளது.

உள்ளூர் அரசியல்வாதிகளின் அழுத்தம் காரணமாக பல கூட்டுறவு வங்கிகள் சர்க்கரை ஆலைகள், பருத்தி ஆலைகள், கட்டுமான நிறுவனங்களுக்கு முறையான மதிப்பீடுகளின்றி குறைந்த வட்டிக்கு கடன் வழங்குவதால், அவற்றை திரும்பப் பெற முடியாமல் வங்கிகள் இழப்புகளை சந்திக்கின்றன. பரவலான அரசியல் தலையீடு, சொத்துகளை முறைகேடாகக் கையாளுதல் போன்ற காரணங்களால் பல கூட்டுறவு வங்கிகள் கலைக்கப்படும் நிலையில் உள்ளன. பல வங்கிகள் செயல்பட முடியாமல் திணறுகின்றன.

கூட்டுறவு வங்கித் துறையில் நிலவும் குறைபாடுகளுக்கு 'சிவ சக்தி நகர்ப்புற கூட்டுறவு வங்கி' ஓர் உதாரணமாகத் விளங்குகிறது.

சிவசேனாவின் நாடாளுமன்ற முன்னாள் உறுப்பினர் சிவாஜி காம்லியின் ஆசிர்வாதத்தில் 1998-ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்டு பார்ஷியைச் சேர்ந்த கல்வி நிறுவனமான சிவாஜி சிக்ஷான் பிரசாரக் மண்டலின் இரண்டு அறையில் தொடங்கப்பட்டது. வங்கியின் ஊழியர்களே அவற்றின் பங்குதாரர்கள் என்கிறார் அந்நிறுவனத்தின் துணைத் தலைவரும், வங்கியின் பங்குதாரருமான நந்தகுமார் ஜக்தலே.

கல்வி நிறுவன ஊழியர்களுக்கு என ஒரு வங்கி இருக்க வேண்டும் என்று காம்லி விரும்பினார். காலப் போக்கில், வங்கியில் பங்குதாரர்கள் அதிகமாகி, “இன்று ராஜேந்திர ராவத் அவரது நெருங்கிய சகாக்களின் செல்வாக்கில் இயங்கி வருகிறது,” என்கிறார் ஜகதலே. ராவத் பாஜகவின் முன்னாள் எம்எல்ஏ ஆவார். ஜூன் 22, 2026-ல் அவர் சட்ட மேலவை உறுப்பினர் ஆகியிருக்கிறார். ராவத்தின் கருத்தை பெற முயற்சித்திருக்கிறோம். அவர் கருத்து சொன்னதும் இக்கட்டுரையில் அது இடம்பெறும்.

சுமார் ஓராண்டுக்குப் பிறகு, 2022-23-ஆம் ஆண்டில், புனேவை மையமாகக் கொண்ட 'சஷாங்க் பட்கி அன்ட் கூட்டமைப்பு' என்ற சுயாதீன பட்டயக் கணக்காளர் நிறுவனம் அந்த வங்கியின் கணக்குகளை தணிக்கை செய்தது. அதன் அறிக்கையின் அடிப்படையில், உள்ளூர் சமூக ஆர்வலர் மணிஷ் தேஷ்பாண்டே, பார்ஷி அமர்வு நீதிமன்றத்தில் வழக்கு ஒன்றை நீதிமன்றத்தில் தொடுத்தார்.

அந்த அறிக்கையில், வங்கியின் கடன் வழங்கும் உச்ச வரம்பு வெறும் ரூ.3.3 கோடி ரூபாயாக இருந்த நிலையில், ராவத்தும் அவரது குடும்பத்தினரும் ரூ. 9 கோடிக்கும் அதிகமான கடனைப் பெற்றனர் – இது வங்கியின் உச்ச வரம்பை விட மூன்று மடங்கு அதிகமாகும்.

எனினும் அந்தக் கடன்கள் வாராக் கடன்களாக (NPA) மாறவில்லை என்று கணேஷ் கூறினார். சொல்லப்போனால், ராவத் தொடர்பான பல கணக்குகளை வங்கி மூடிவிட்டதாகவும் அவர் குறிப்பிட்டார். "தொடக்கத்தில் அவருக்கும் அவரது குடும்பத்தினருக்கும் மொத்தம் 11 கணக்குகள் இருந்தன. இப்போது அவை ஐந்தாகக் குறைந்துவிட்டன," என்று அவர் கூறினார்.

வங்கி வழங்கிய தனிநபர் கடன்களில் சிக்கலுக்குரிய இரண்டு கடன்களைத் தணிக்கை அறிக்கை மேலும் சுட்டிக்காட்டியது: ராவத் மற்றும் யுவராஜ் ஆகிய இருவரின் தனிநபர் கடன் உச்ச வரம்பு ரூ.2 கோடிக்கும் குறைவாக இருந்தபோதிலும், அவர்கள் தலா ரூ.3 கோடி கடன் பெற்றிருந்தனர்.

இன்னும் பல முறைகேடுகள், ஊழல்கள் நடந்துள்ளதை தணிக்கை அம்பலப்படுத்தியது: முறையான ஆவணங்களின்றி, மொத்தம் ரூ.41 கோடிக்கும் அதிக மதிப்பிலான 60-க்கும் மேற்பட்ட கடன்கள் மற்றும் ரொக்கக் கடன் வசதிகள் வழங்கப்பட்டிருந்தன. இவற்றில் பல நிகழ்வுகளில், கட்டாயமாகப் பெறப்பட வேண்டிய சம்பள விவரச் சீட்டுகள் (salary slips), பிணை (collateral) அல்லது வருமான வரித் தாக்கல் விவரங்கள் ஆகியவற்றை வங்கி கோரவில்லை என்றும் தணிக்கையில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது. சில நிகழ்வுகளில், மாதத் தவணைத் தொகையானது கடன் பெற்றவரின் மாதச் சம்பளத்தை விட அதிகமாக இருந்தது.

2024 செப்டம்பரில் நடைபெற்ற பொதுக்குழு கூட்டத்தில், வங்கியின் தலைவர் முன்னிலையிலேயே அதன் நிர்வாகச் செயல்பாடுகள் குறித்து வாரிய உறுப்பினர்கள் சில பிரச்சினைகளை எழுப்பினர். அதனைத் தொடர்ந்து, ஜகதலே தலைமையில் ஒரு விசாரணைக்குழு அமைக்கப்பட்டது. அக்குழு சமர்ப்பித்த அறிக்கை இன்னும் அதிர்ச்சியளித்தது.

பார்ஷி கிளை மேலாளர் கணேஷ் பரங்குலே, அவரது தொழில் பங்குதாரரான யுவராஜ் பரங்குலே மற்றும் வங்கித் தலைவரின் மகனான சுயோக் புர்குடே ஆகியோர் வங்கியின் பணத்தைத் தங்கள் சொந்தத் தொழில்களுக்குப் பயன்படுத்தியதாக விசாரணை அறிக்கை தெரிவித்தது. மொத்தம் ரூ.25 கோடிக்கும் அதிகமான சந்தேகத்திற்குரிய கடன்கள் எட்டு நிறுவனங்களுக்கு வழங்கப்பட்டதை அந்த அறிக்கை சுட்டிக்காட்டியது; இந்த நிறுவனங்கள் அனைத்தும் நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ மேற்கூறிய மூவருடனும் தொடர்புடையவை. இதில், தோர்போலே தனது நிலத்தை வாங்கிய ரியல் எஸ்டேட் நிறுவனமும் அடங்கும்.

உதாரணத்திற்கு 2023-ஆம் ஆண்டு ஹோட்டல் சான்ட்ரோ என்ற வணிக நிறுவனத்திற்கு வங்கியின் சார்பில் ரூ.1.4 கோடி கடன் அளிக்கப்பட்டுள்ளது, இதற்கான மாத தவணை ரூ.1.9 லட்சம், ஆனால் அந்நிறுவனத்தின் மாத வருவாய் ரூ. 43,000 மட்டுமே. கணேஷ் மற்றும் யுவராஜ் இந்த ஹோட்டலின் பங்குதாரர்கள். ஹோட்டல் ருது லாட்ஜிற்கு ரூ.1.4 கோடி கடன் வழங்கப்பட்டுள்ளது. அதற்கான மாத தவணை ரூ.1.9 லட்சம். ஆனால் அவர்களின் மாத வருமானம் ரூ.36,000. மற்றொரு சம்பவம், கல் உடைக்கும் ஆலை ரூ.1.1 கோடி கடன் பெற்றுள்ளது. அதற்கான மாத தவணை தொகை ரூ.2.15 லட்சம், ஆனால் அதன் மாத வருவாய் ரூ.71,000.

“உண்மையான வருமானத்தை இதுபோன்ற நிறுவனங்கள் காட்டுவதில்லை,” என்று சாதாரணமாக சொல்கிறார் கணேஷ். “நாங்கள் உள்ளூர்காரர்கள். எங்களுக்கு அவர்களின் மதிப்பு தெரியும். அதனால் தான் கடன் கொடுத்தோம்.” ஜகதலே அறிக்கையில் கூறப்பட்டுள்ள மாத வருவாய் என்பது ஒரு கணக்கு மட்டுமே. இதற்கு ஆர்பிஐ எந்த எதிர்ப்பும் தெரிவிக்கவில்லை என்பது மிக முக்கியமானது.

கடன் விண்ணப்பத்தை பார்க்கக் கேட்டபோது வங்கி ஊழியர் ஒருவர் கோபமாகப் பேசியதற்கான காரணம் தோர்போலேவுக்கு பின்னரே புரிந்தது. "கடன் கிடைப்பதே பெரிய விஷயம். அதற்கு நன்றி சொல்லுங்கள்," என்று அவர்கள் தோர்போலேவிடம் கூறியுள்ளனர். கணேஷ், யுவராஜ் ஆகியோர் அபகரித்ததாகக் கூறப்படும் பணத்தை, தோர்போலேவின் வீட்டுக்குள் அத்துமீறி நுழைந்து கடன் வசூலிப்பவர்கள் திருப்பி கேட்டு மிரட்டியுள்ளனர்.

தோர்போலே ரூ.5 லட்சம் கடன் கோரி விண்ணப்பித்ததைத் தொடர்ந்து, மூன்று மாதங்களுக்குள் அவரது வங்கிக் கணக்கில் பல தவணைகளாக ரூ.29 லட்சத்திற்கும் அதிகமான தொகை வரவு வைக்கப்பட்டது என்பதை அவரது வங்கிக் கணக்கு அறிக்கை காட்டுகிறது. இருப்பினும், வரவு வைக்கப்பட்ட அந்தத் தொகை முழுவதும் அதே நாளில் யுவராஜின் வங்கி கணக்குகளுக்கு மாற்றப்பட்டது. சில சமயங்களில், காசோலைகள் மூலம் அந்தப் பணம் எடுக்கப்பட்டது. இதனால் தோர்போலேயின் வங்கிக் கணக்கில் வரவு வைக்கப்பட்ட உடனே காலியும் செய்யப்பட்டது. அந்தக் காலகட்டத்தில் தனது வங்கிக் கணக்கிலிருந்து ரூ.2.25 லட்சத்தை மட்டுமே எடுத்ததாக தோர்போலே கூறுகிறார்.

தனது கைபேசிக்கு குறுந்தகவல் அறிவிப்புகள் வராததால் இந்த பரிவர்த்தனைகள் கவனத்திற்கு வராமல் போய்விட்டதோடு, கோவிட்-19 பெருந்தொற்றுக் காலத்தில் வங்கி ஊழியர்களுடன் நேரடியாகத் தொடர்புகொள்வதில் கட்டுப்பாடுகள் இருந்ததால் பாஸ்புக் மூலம் விவரங்களைச் சரிபார்ப்பது கடினமாக இருந்ததாகவும் தோர்போலே கூறினார்.

அந்த வங்கியில் நடைபெற்ற முறைகேடுகள் குறித்து சமூகச் செயல்பாட்டாளரான தேஷ்பாண்டே, பார்ஷி காவல் நிலையத்தில் புகார் அளித்திருந்தார். அந்தப் புகாரும் தணிக்கை அறிக்கையும் புனேவில் உள்ள கூட்டுறவுத் துறை ஆணையரின் விசாரணைக்கு காரணமானது. 2026 ஜனவரியில் வெளிவந்த விசாரணை அறிக்கை, ராவத் மற்றும் அவரது உறவினர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட கடன்கள் உட்பட, வங்கி அளித்த 24 கடன்களில் முறைகேடுகள் இருந்ததை உறுதிப்படுத்தியதுடன், முந்தைய அறிக்கைகளின் முடிவுகளையும் நிஜமாக்கியது.

மக்கள் பிரதிநிதிகள், அரசியல்வாதிகள், செல்வந்தர்கள் கூட்டுறவு வங்கிகளை முறைகேடாக பயன்படுத்துவதாக தேஷ்பாண்டே குற்றஞ்சாட்டியுள்ளார். 2025 டிசம்பரில் இந்திய பட்டயக் கணக்காளர்கள் நிறுவனத்திடம் (ICAI) வங்கியின் தணிக்கையாளர் முறைகேடுகளை அனுமதித்ததாக புகார் அளித்தார். “ஆனால் யாரிடமிருந்தும் எவ்வித பதிலும் வரவில்லை,” என்கிறார் அவர்.

“ஓர் எளிய மனிதன் எங்கே போவது?” என கேட்கிறார் சுஜாதா. “சட்டம், ஒழுங்கு சரியில்லை. இந்த நிலம் முற்போக்கு சிந்தனையாளர்கள் வசம் இருந்திருக்க வேண்டும்.”

ஜகதலே அறிக்கையின் அடிப்படையிலான வழக்கு, மகாராஷ்டிர அரசின் கூட்டுறவு, சந்தைப்படுத்தல் மற்றும் ஜவுளித் துறையின் கீழ் வரும் சோலாப்பூர் மாவட்டத் துணைப் பதிவாளரிடம் உள்ளது. தேஷ்பாண்டேவின் வழக்கு பார்ஷி அமர்வு நீதிமன்றத்தால் விசாரிக்கப்பட்டு வருகிறது.

காவல்நிலையத்தில் தோர்போலே தீக்குளிக்க முயன்றபோது, காவலர்கள் அவரது சட்டை காலரை பிடித்து இழுத்து தற்கொலைக்கு முயன்றதாக கூறி சோலாப்பூர் காவல்நிலையத்தில் காவலில் வைத்தனர். “டீசலில் நனைந்தபடி நான் மூன்று மணி நேரம் உட்கார்ந்திருந்தேன்,” என தோர்போலே நினைவுகூர்கிறார். ஒரு குற்றவாளியைப் போல நடத்தப்பட்டதாகவும் அவர் தெரிவித்தார். “என் தோல் வெளிறிவிட்டது.” ஒரு காவலர் அவரை நோக்கி கத்தியுள்ளார், “நீ செய்யாத குற்றங்களையும் உன் மீது சுமத்திவிடுவோம்… இனிமேல் நீ வெளியே [சிறையிலிருந்து] வரவே முடியாது.”

இந்த கொடுமை நாள்முழுவதும் தொடர்ந்ததாக தோர்போலே கூறுகிறார். “ஒருவரும் எனக்கு ஒரு கோப்பை தண்ணீர் கொடுக்கவில்லை. எனது பிரச்சினையை கேட்க வந்த ஒரு பத்திரிகையாளர் தான் தனது தண்ணீர் பாட்டிலை எனக்கு கொடுத்தார்.”

பார்ஷி காவல்நிலையத்தின் காவல் ஆய்வாளர் பாலாஜி குக்டி, எவ்வித அழுத்தமும் கொடுக்கப்படவில்லை என்றதுடன் மேற்படி பேச அவர் மறுத்துவிட்டார். “இவ்வளவு தான் சொல்ல முடியும்,” என்று அவர் உறுதியாக கூறிவிட்டார்.

தோர்போலேவின் கூற்றுப்படி, சோலாப்பூர் கூடுதல் காவல் கண்காணிப்பாளர் ஹிம்மத் ஜாதவ், கணேஷ் மற்றும் அவரது பங்குதாரருக்கு வங்கியில் இருந்த கடனைத் தீர்ப்பதற்காக, கடனுக்கு ஈடாக அடமானம் வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த நிலத்தையும் அதன் மீது அவர் கட்டியிருந்த கட்டிடத்தையும் ஒரு தனியார் நிறுவனத்திற்கு விற்பனை செய்யுமாறு வங்கி அதிகாரிகளுக்கு உத்தரவிட்டார்.

“இதற்கான ஒப்பந்தம் ரூ.33 லட்சத்தில் இறுதியானதாக,” தோர்போலே கூறுகிறார், இதில் அவருக்கு ரூ.5 லட்சம் மட்டுமே கிடைக்கும் என்றும், வங்கியில் பெற்ற கடனை அடைக்க எஞ்சிய ரூ.28 லட்சம் சென்றுவிடும் என்றார்.

அதன்பின்னர், தோர்போலேவுக்கு ரூ.28 லட்சத்துடன், அவர் சந்தித்த சிரமங்களுக்கு இழப்பீடாக கூடுதலாக ரூ.1 லட்சத்துடனும் சேர்த்து மொத்தம் ரூ.29 லட்சத்தை அவரிடம் வழங்குமாறு காவலர்கள் கணேஷ் மற்றும் யுவராஜ் ஆகியோருக்கு அறிவுறுத்தினர். தோர்போலே யுவராஜிடம் பணிபுரிந்த காலத்தில் நல்லெண்ண அடிப்படையில் பாதுகாப்பிற்காக அவரிடம் அளித்திருந்த ரூ.2 லட்சத்தைத் திரும்பத் தருமாறும் யுவராஜுக்குக் காவலர்கள் உத்தரவிட்டனர்.

இறுதித் தீர்வாக தலா ரூ.15.5 லட்சம் மதிப்பிலான இரண்டு காசோலைகளை யுவராஜ் அளித்தார். ஆனால் அந்த காசோலைகள் பணமின்றி திரும்பிவிட்டன. இதனால் தனக்கும் வங்கிக்கும் இடையே சமரசம் செய்து வைத்த காவல்துறையை தோர்போலே அணுகினார். ஆனால், அவரது புகார் மீண்டும் புறக்கணிக்கப்பட்டது.

“இவ்வழக்கு சோலாப்பூர் மாவட்ட நீதிமன்றத்தில் விசாரணையில் உள்ளது,” என்கிறார் தோர்போலே. “எவ்வளவு காலம் இது நடக்கும் என்பதை இறைவனே அறிவான்.”

அவர் மீண்டும் தொடங்கிய இடத்திற்கே வந்துவிட்டார்: வங்கி அவரை ஏமாற்றியது. காவல்துறை அலட்சியம் செய்தது. ஆனால் இம்முறை, அவர் விபரீத முடிவு எதுவும் எடுக்கப் போவதில்லை. "நான் தற்கொலை செய்துகொண்டால், என் குழந்தைகளை யார் பார்த்துக் கொள்வார்கள்?" என்று அவர் கேட்டார்.

42 வயதாகும் தோர்போலே, சுஜாதா தம்பதிக்கு, 20 வயதில் மகள் இருக்கிறார். அவர் பார்ஷியில் பொறியியல் கல்லூரியில் படித்து வருகிறார், அவர்களது 19 வயது மகன் படிப்பை நிறுத்திவிட்டு தந்தையின் கடைக்கு உதவுவதோடு, சரக்கு லாரி ஓட்டி குடும்பத்திற்கு கூடுதல் வருவாய் ஈட்டித் தருகிறார்.

“எங்கள் மகனை படிக்க வைக்க பணமில்லை,” என்று கூறியபடி சுஜாதா உடைந்துவிட்டார். “அவன் அரசு ஊழியராக விரும்பினான். அவனது தந்தையால் முடியாததை தான் படித்துவிட்டு செய்ய நினைத்தான். எங்கள் மகன் விஷயத்தில் நாங்கள் தோற்றுவிட்டோம். என் குழந்தையின் எதிர்காலம் பாழாகிவிட்டது.”

தன் மகனின் பள்ளிப்படிப்பை நிறுத்தியதால் ஏற்படும் குற்றவுணர்வு ஒருபுறம் என்றால், ஊரில் செல்வாக்கு மிக்கவர்களை பகைத்துக் கொண்டதால் தன் குடும்பத்தின் பாதுகாப்பிற்கு அச்சுறுத்தல் உள்ளதாகவும் சுஜாதா கவலை கொள்கிறார். அரசு நிறுவனங்கள் மற்றும் அதன் செயல்பாடுகள் மீதான அவரது நம்பிக்கை நீர்த்துப் போய்விட்டது.

“நான் தொடர்ந்து அச்சத்தில் வாழ்கிறேன்,” என அவர் ஒப்புக்கொண்டார். “வேலை முடிந்து என் கணவர் பத்திரமாக வீடு திரும்புவாரா? எனது மகளை தினமும் ஸ்கூட்டரில் கல்லூரிக்கு செல்ல அனுமதிக்கலாமா? ஓர் இரவு எங்களைத் தேடி அவர்கள் வந்துவிட்டால் என்ன செய்வது? யாரோ தொடர்ந்து கண்காணிப்பது போன்ற உணர்வு உள்ளது.”

ஏமாற்றி பணம் பறித்தவர்கள், எங்களின் காயங்களில் உப்பு தேய்ப்பது போல, பார்ஷியில் சுதந்திரமாக சுற்றுகின்றனர் என தோர்போலே சொல்கிறார்

“மறுபுறம், நானோ பின்னால் யாரேனும் வருகிறார்களா என்று திரும்பிப் பார்த்தபடியே பயத்தில் இருக்கிறேன்.”