লকডাউনতো নিৰন্তৰ কৰ্মৰত আশাকৰ্মীসকল

“লকডাউনৰ সময়ত আমি বহুত কষ্টত দিন পাৰ কৰিবলগীয়া হৈছে। ক’ভিড-১৯ৰ সমীক্ষাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মই এপ্ৰিলৰ পৰা জুলাইলৈ ২৭ টা সন্তান প্ৰসৱ কৰোৱাইছো। প্ৰসূতিক স্বাস্থ্যপৰীক্ষা কৰোৱাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সন্তানৰ প্ৰসৱলৈ আটাইখিনি কাম কৰিছিলো,” ওচমানাবাদ জিলাৰ নিলেগাওঁ গাঁৱৰ স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত সামাজিক স্বাস্থ্যকৰ্মী চমুকৈ আশাকৰ্মী তনুজা ৱাঘোলেয়ে কয়।

মাৰ্চৰ শেষৰফালে লকডাউন ঘোষণা কৰাৰ পিছত তনুজাই পুৱা চাৰিবজাতে উঠি (আগতে ৭:৩০ বজাত উঠিছিল) স্বামী আৰু দুই পুত্ৰৰ বাবে খাদ্য ৰান্ধি আৰু ঘৰুৱা কাম-বনখিনি অঁটাইহে কামলৈ ওলায়। “মই পুৱা চাৰে সাত বজাত নুঠিলে সিহঁত আটাইকে লগ নাপাম। কেতিয়াবা মানুহে আমাক আৰু আমাৰ নিৰ্দেশনাবোৰ এৰাই চলিবলৈ সোনকালে ঘৰ এৰে,” তেওঁ কয়।

২০১০ত আশাকৰ্মী হিচাপে কামত সোমাইছিল তনুজা। আৰু আগতে দিনটোত ৩-৪ ঘণ্টা, সপ্তাহত ১৫-২০ দিন কাম কৰিবলগীয়া হোৱা আশাকৰ্মী দুকুৰি বয়সৰ তনুজাই এতিয়া প্ৰায় প্ৰত্যেক দিনেই ছঘণ্টা কাম কৰিবলগীয়া হয়।

তুলজাপুৰ তালুকৰ নিলেগাঁৱত ক’ভিড-১৯ৰ সমীক্ষা আৰম্ভ হৈছিল ৭ এপ্ৰিলত। তনুজা আৰু তেওঁৰ আশা সহকৰ্মী অলকা মুলেয়ে একেলগে ৩০-৩৫ ঘৰ মানুহৰ ওচৰলৈ প্ৰতিদিনে গৈছিল। “আমি ঘৰে ঘৰে গৈ চাও কাৰ জ্বৰ বা ক’ৰনা ভাইৰাছৰ আন কোনো উপসৰ্গ আছে।” কাৰোবাৰ জ্বৰ হোৱা বুলি গম পালে তেওঁক পেৰাচিটেমোল টেবলেট দিও। যদি কাৰোবাৰ ক’ৰনা ভাইৰাছৰ উপসৰ্গ দেখা পাও, তেতিয়া ২৫ কিলোমিটাৰ দূৰৰ প্ৰাথমিক স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰলৈ সেই খবৰ পঠিয়াও। (তাৰপিছত স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰই ক’ভিড নমুনা সংগ্ৰহৰ বাবে কাৰোবাক পঠিয়ায়। পৰীক্ষাৰ ফলাফল পজিটিভ ওলালে আক্ৰান্ত ব্যক্তিক কোৱাৰেণ্টাইন আৰু চিকিৎসাৰ বাবে তুলজাপুৰৰ গ্ৰামীণ হস্পিতাললৈ পঠিওৱা হয়।)

গাঁৱৰ চুকে-কোণে সকলোৰে খবৰ ৰখা কামতে আশাকৰ্মীৰ দহ-পোন্ধৰ দিন পাৰ হয়। তাৰপিছত আকৌ সেই কাম পুনৰাই কৰিবলগীয়া হয়। নিলেগাঁও গাঁৱৰ প্ৰান্তত দুটা তাণ্ডা বা চুবুৰী আছে - এসময়ৰ যাযাবৰী, অনুসূচিত জনজাতি লামান জনগোষ্ঠীৰ লোকৰ বসতি। তনুজাই হিচাপ কৰা মতে গাঁৱৰ মূল আৰু প্ৰান্তিক লোক লগ লাগি জনসংখ্যা প্ৰায় ৩,০০০ (২০১১ৰ লোকপিয়ল অনুসৰি নিলেগাঁৱৰ জনসংখ্যা ৪৫২)।

গৰ্ভৱতী মহিলাৰ স্বাস্থ্য পৰ্য্যবেক্ষণ, প্ৰসৱত সহায় কৰা আৰু নবজাতকৰ ওজন আৰু তাপমাত্ৰা মাপ কৰাৰ দৰে নিয়মিত কামৰ দায়িত্ব তনুজা আৰু তেওঁৰ সহকৰ্মীসকলে পালন কৰি আহিছে। বয়সস্থ মানুহৰ প্ৰতি বিশেষ গুৰুত্ব প্ৰদান কৰা বুলি তনুজাই কয়। “এই সকলো কৰাৰ বিনিময়ত আমি চৰকাৰৰ পৰা পাইছো এখন কাপোৰৰ মাস্ক, এবটল চেনিটাইজাৰ আৰু টকা এহেজাৰ।” মাস্ক আহি পাইছে ৬ এপ্ৰিলত, সমীক্ষা আৰম্ভ হোৱাৰ এদিন আগত। শল্যচিকিৎসাৰ বাবদ উদগনিমূলক মাননি এবাৰেই পোৱা গৈছিল (এপ্ৰিল মাহত)।

চহৰৰ হস্পিতালৰ প্ৰথমশাৰীৰ কৰ্মীৰ দৰে ব্যক্তিগত সুৰক্ষাৰ কোনো সৰঞ্জামেই নাপায় আশাকৰ্মী বা ‘সামাজিক স্বাস্থ্য স্বেচ্ছাসেৱকে’। আনকি অতিৰিক্ত মাস্ক এখনো তেওঁলোকে পোৱা নাই বুলি তনুজাই জনায়। “মই ৪০০ টকা দি কেইখনমান মাস্ক কিনিবলগীয়া হৈছিল।” মাহিলী ১৫০০ টকা মাননি তেওঁ পায়। ওচমানাবাদৰ আশাকৰ্মীসকলৰ দৰে একেই - ২০১৪ৰ পৰা এই মাননি অপৰিৱৰ্তিত। বিভিন্ন ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্যসেৱা যোজনাৰ অধীনত অতিৰিক্ত ১৫০০ টকা উপাৰ্জন পোৱা যায় ‘কৰ্মভিত্তিক ভাট্টা হিচাপে’। ২০১৪ৰ পৰা এই পৰিমাণ সলনিয়েই হোৱা নাই।

কিন্তু গ্ৰামীণ এলেকাত মূলতঃ নাৰী, শিশু আৰু দুৰ্বল জনগোষ্ঠীৰ মানুহৰ বাবে বিভিন্ন জনস্বাস্থ্য পৰিসেৱা প্ৰদানৰ ক্ষেত্রত আশাকৰ্মীৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা আছে। স্বাস্থ্য, পুষ্টি, ভেকচিন আৰু চৰকাৰৰ স্বাস্থ্য আঁচনি সম্পৰ্কে মানুহৰ মাজত সচেতনতা সৃষ্টিৰ কামো তেওঁলোকে কৰে।

ক’ভিড-১৯ সমীক্ষা চলোৱাৰ সময়ত মানুহৰ ওচৰত থাকি কথা পতাটোও এটা ডাঙৰ ৰিস্ক। “প্ৰতিদিনে বহু মানুহৰ সংস্পৰ্শলৈ অহা হয়। তেওঁলোকৰ মাজৰ কোন আক্ৰান্ত, কোন নহয়, কোনে জানে? কেৱল কাপোৰৰ মাস্ক এখন পৰ্য্যাপ্ত হয় জানো?” তুলজাপুৰ তালুকৰ দহিতানা গাঁৱৰ আশাকৰ্মী বিয়াল্লিছ বৰ্ষীয় নাগিনী সুৰভাসে প্ৰশ্ন কৰে। তেওঁলোকৰ তালুকৰ আশকৰ্মীসকলক জুলাইৰ মাজভাগতহে ইনফ্ৰাৰেড থাৰ্মোমিটাৰ গান আৰু পালচ্ অক্সিমিটাৰ দিয়া হয়।

২৪ মাৰ্চত লকডাউন ঘোষণা কৰাৰ সময়ত ঘৰলৈ শ্ৰমিকসকল উভতি অহাৰ ব্যৱস্থা কৰাটো ওচমানাবাদৰ কৰ্মীসকলৰ বাবে এক চিন্তাৰ বিষয় হৈ পৰিছিল। “এপ্ৰিল আৰু জুন মাহত আমাৰ গাঁৱলৈ প্ৰায় ৩০০ গৰাকী প্ৰব্ৰজনকাৰী শ্ৰমিক উভতি আহিছিল। তাৰপিছত এই সংখ্যা দ্ৰুতগতিত কমি আহিল আৰু জুনৰ শেষৰফালে একেবাৰে বন্ধ হৈ যায়,” তনুজাই কয়। বেছিভাগ মানুহ আহিছিল ২৮০ আৰু ৪১০ কিলোমিটাৰ দূৰৰ ক্ৰমে পুণে আৰু মুম্বাই মহানগৰৰ পৰা - দেশৰ ভিতৰতে ক’ৰনাভাইৰাছ সংক্ৰমণ য’ত আটাইতকৈ বেছি আছিল।

নিলেগাঁৱৰ পৰা ২১ কিলোমিটাৰ দূৰৰ তুলজাপুৰ তালুকৰ ফুলৱাড়ি গাওঁ পঞ্চায়তত প্ৰথম ক’ভিড সমীক্ষা হৈছিল মাৰ্চৰ মাজভাগৰ পৰা ৭ এপ্ৰিললৈ। “সেই সময়ত ১৮২ গৰাকী প্ৰব্ৰজনকাৰী শ্ৰমিক ফুলৱাড়িলৈ উভতি আহিছিল। বহুতেই মুম্বাই আৰু পুণেৰ পৰা খোজকাঢ়ি আহিছিল। কিছুমানে মাজনিশা গাঁৱত প্ৰৱেশ কৰিছিল, যেতিয়া কোনোৱে পহৰা দি থকা নাছিল,” ৪২ বৰ্ষীয় আশাকৰ্মী শকুন্তলা লংগাৰে কয়। পঞ্চায়তখন ৩১৫ টা পৰিয়ালৰ ঘৰ আৰু তাত ১,৫০০ জন লোকে বাস কৰে, তেওঁ যোগ দিয়ে। “৬ এপ্ৰিলৰ আগতে, যেতিয়া সমীক্ষা ইতিমধ্যে কৰা হৈছিল, তেতিয়া মই নিয়ম অনুযায়ী সুৰক্ষাৰ বাবে কোনো মাস্ক, গ্লোভচ্ বা আন কোনো বস্তুৱে পোৱা নাছিলো,” শকুন্তলাই কয়।

ওচমানাবাদ জিলাৰ লোহাৰা তালুকৰ স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰৰ কৰ্মী আৰু আশা সহায়ক অনিতা কদমে জনায়, কোন আহিছে, কোন কোন কোৱাৰেণ্টাইনত আছে - এইবোৰৰ হিচাপ ৰখাটো আশাকৰ্মীৰ বাবে যথেষ্ট দুৰূহ হৈ পৰে। তেওঁ কয়, “তথাপি কোনো অভিযোগ নকৰাকৈ আশাকৰ্মীসকলে কাম কৰি যায়,” তেওঁ কয়। চল্লিছ বৰ্ষীয় অনিতাই প্ৰাথমিক স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰটোত নাম নথিভুক্ত কৰা ৩২ গৰাকী আশাকৰ্মীৰ কামৰ হিচাপ ৰাখে। তাৰ বাবে মাহে তেওঁ মাহে ৮,২২৫ টকা পায় (সকলো ভাট্টা মিলাই)।

মাৰ্চৰ শেষফালে ওচমানাবাদ জিলাৰ প্ৰতিটো গাওঁ পঞ্চায়তত এটা এটা ক’ৰনা সহায়ক কক্ষ স্থাপন কৰা হ’ল। এই কক্ষৰ পৰিচালনাৰ দায়িত্ব আছিল গ্ৰাম সেৱক, পঞ্চায়তৰ কৰ্মকৰ্তা, স্থানীয় চৰকাৰী স্কুলৰ অধ্যক্ষ আৰু শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰী আৰু আশাকৰ্মী তথা অংগনবাদী কৰ্মীসকলৰ। “ক’ৰনা সহায়তা কক্ষৰ ক্ষেত্রত খুবেই ভৰসাৰ থল হৈছে আমাৰ আশাকৰ্মীসকল। তেওঁলোকে প্ৰতিদিনে গাঁৱত সোমোৱা মানুহৰ খবৰবোৰ দিছিল,” তুলজাপুৰৰ খণ্ড উন্নয়ন বিষয়া প্ৰশান্তসিং মাৰোদে কয়।

প্ৰথমতে ওচমানাবাদৰ ১,১৬১ গৰাকী আশাকৰ্মীগৰাকীয়ে (২০১৪ পৰ্য্যন্ত, ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য অভিযানৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ ৱেবছাইট অনুযায়ী, জিলাখনত কাম কৰা এটি সংস্থাৰ মতে আশাকৰ্মীৰ সংখ্যা বৰ্তমান ১২০৭) মহামাৰীৰ পৰিস্থিতি ব্যৱস্থাপনাৰ বাবে কোনো আনুষ্ঠানিক প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰা নাছিল। তাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোকে জিলা উপায়ুক্তৰ কাৰ্য্যালয়ৰ পৰা ক’ৰনা ভাইৰাছৰ ওপৰত সংকলিত পুস্তিকা লাভ কৰিছিল। তাত শাৰীৰিক দূৰত্ব আৰু ঘৰতে কোৱাৰেণ্টাইন সংক্ৰান্ত নিৰ্দেশ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। তাৰপিছত ১১ মে’ত আশাকৰ্মীসকলে মহামাৰীৰ ওপৰত এঘণ্টাজোৰা ৱেবিনাৰত উপস্থিত থাকিবলগীয়া হৈছিল যাৰ উদ্দেশ্য আছিল মহামাৰী পৰিস্থিতি আৰু চহৰৰ পৰা উভতি অহাসকলৰ ক্ষেত্রত সতৰ্কতা অৱলম্বন কৰা।

আশা সহায়কৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এই ৱেবিনাৰত ক’ভিড-১৯ৰ উপসৰ্গ আৰু কোৱাৰেণ্টাইনৰ পদ্ধতিৰ সংক্ষিপ্ত বিৱৰণ দিয়া হৈছিল। আশাকৰ্মীসকলক গাওঁখনত প্ৰৱেশ কৰা লোকৰ নাম নথিভুক্ত কৰি ৰাখিবলৈ আৰু কিবা বিবাদে দেখা দিলে আৰক্ষীৰ কাষ চাপিবলৈ কোৱা হৈছিল। “ক’ভিডৰ লক্ষণে দেখা দিয়া লোকক স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰলৈ নিয়াৰ কঠোৰ নিৰ্দেশ আমাক দিয়া হৈছিল,” তনুজাই কয়। ক’ভিড-১৯ কালত গৰ্ভাৱস্থাৰ কেচ কিদৰে চম্ভালা যায় আৰু শিশু আৰু বয়োজ্যেষ্ঠ নাগৰিকৰ স্বাস্থ্য সংক্ৰান্ত আলোচনাও কৰা হৈছিল ৱেবিনাৰখনত।

কিন্তু আশাকৰ্মীসকলে সেই সময়ত আন জৰুৰী বিষয়বোৰ তুলি ধৰিব বিচাৰিছিল, “সহায়কে স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰত আমাৰ দাবীসমূহ তুলি ধৰিব পাৰিব, এই আশা কৰি উন্নত মানৰ মেডিকেল কিট আদি আমি বিচাৰিছিলো,” তনুজাই কয়। তাৰোপৰি তেওঁলোকে আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ সমস্যা দাঙি ধৰিছিল: ৰোগীক লৈ যোৱাৰ বাবে যান-বাহনৰ অভাৱ। “নিকটবৰ্তী প্ৰাথমিক স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰ (আন্দুৰ আৰু নলদূৰ্গ)লৈ বিপদকালীন সময়ত পৰিবহনৰ কোনো সুবিধা নাই। তালৈ ৰোগী লৈ যাবলৈ আমাৰ বহু কষ্ট হয়,” তনুজাই জনায়।

দহিতানা গাঁৱত নাগিনীয়ে সাত মহীয়া গৰ্ভৱতী মহিলা এগৰাকী কথা কয়। পুণেৰ পৰা তেওঁ গিৰীয়েকৰ সৈতে ঘৰলৈ উভতি আহি আছিল। তেওঁৰ গিৰীয়েকে লকডাউনৰ সময়ত নিৰ্মাণখণ্ডৰ কামটো হেৰুৱাইছিল। “সেয়া আছিল মে’ মাহৰ প্ৰথম সপ্তাহ। মই তেওঁলোকৰ সৈতে ঘৰতে কোৱাৰেণ্টাইনৰ কথা পাতিবলৈ গৈছিলো। দেখিলো যে মহিলাগৰাকী শেতা পৰি গৈছে আৰু বৰ দুৰ্বল হৈ পৰিছে। ভালকৈ তেওঁ থিয়ই দিব পৰা নাছিল।” নাগিনীয়ে তেওঁক ততালিকে স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰলৈ লৈ যাব বিচাৰিছিল। “স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰত যেতিয়া মই এম্বুলেন্স বিচাৰি ফোন কৰিলো, নাপালো। চাৰিখন তালুকৰ প্ৰাথমিক স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰটোত দুখনেই গাড়ী আছে। আমি কোনোমতে প্ৰসূতিগৰাকীৰ বাবে ৰিক্সা এখন ব্যৱস্থা কৰিছিলো।”

নলদূৰ্গ প্ৰাথমিক স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰত ৰক্তপৰীক্ষাত দেখা গ’ল যে তেওঁৰ শৰীৰত হিমগ্লবিনৰ পৰিমাণ অতিশয় কম। নাগিনীয়ে কয়, মহিলাৰ ক্ষেত্রত ৰক্তহীনতা সদায়েই দেখা যায়, এইটো কেচ আছিল গৰ্ভাৱস্থাৰ সময়ত হোৱা গুৰুতৰ ৰক্তহীনতা। “আমি আৰু এখন ৰিক্সা ধৰিবলগীয়া হৈছিল তেওঁক তুলজাপুৰৰ গ্ৰামীণ হস্পিতাললৈ তেজ দিওৱাৰ বাবে নিবলৈ। দহিতানাৰ পৰা প্ৰায় ১০০ কিলোমিটাৰ দূৰত। মুঠ ৰিক্সাভাৰা হৈছিল ১,৫০০ টকা। তেওঁৰ আৰ্থিক অৱস্থা ইমান ভাল নাছিল। আমি ক’ৰনা সহায়তা কক্ষৰ পৰা টকা তুলিলো। পৰ্যাপ্ত সংখ্যক এম্বুলেন্স যোগান ধৰাটো চৰকাৰৰ অন্যতম প্ৰধান দায়িত্ব নহয়নে?”

কোনো কোনো সময়ত এনে পৰিস্থিতিত আশাকৰ্মীসকলে তেওঁলোকৰ নিজৰ পকেটৰ পৰা পইচা খৰছ কৰে। যদিওবা তেওঁলোকৰ সামৰ্থ্য নাথাকে। দহ বছৰ আগতে অসুখত স্বামীৰ মৃত্যু হোৱাৰ পিছত নাগিনীয়েই পৰিয়ালৰ একমাত্ৰ উপাৰ্জনকাৰী। তেওঁৰ পুত্ৰ আৰু শাহুৱেক তেওঁৰ উপাৰ্জনৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰি চলে।

ফুলৱাড়িত লকডাউনৰ সময়ত শকুন্তলাই নিজৰ উপাৰ্জন বঢ়াবলৈ যত্ন কৰিছিল (তেওঁ এতিয়াও জুন আৰু জুলাই মাহৰ বকেয়া মাননি পোৱা নাই)। “মোৰ স্বামী গুৰুদেৱ লংগাৰে এগৰাকী কৃষি মজদুৰ। দিনে তেওঁ আঢ়ৈশ টকা উপাৰ্জন কৰে যদিও গ্ৰীষ্মকালত তেওঁ কাম নোপোৱাৰ নিচিনাই। জুনৰ পৰা অক্টোবৰলৈ তেওঁ কিছু কাম পায়,” তেওঁ কয়। দম্পতিহালৰ দুগৰাকী জীয়ৰী আছে, বয়স ক্ৰমে ১৭ আৰু ২। গুৰুদেৱৰ মাক-দেউতাকো তেওঁলোকৰ সৈতে থাকে।

মে’ৰ পৰা জুলাই মাহলৈ আন্দুৰৰ হালো (এইছ.এ.এল.অ’.) চিকিৎসা সংস্থাৰ এক প্ৰকল্পৰ বাবে গাঁৱত ভাত ৰান্ধি শকুন্তলাই অলপ অতিৰিক্ত উপাৰ্জন কৰিব পাৰিছিল। এই অলাভজনক সংস্থাটোৱে স্বইচ্ছাই আহাৰ ৰন্ধাৰ বাবে আগবাঢ়ি অহা অংগনবাদী আৰু আশাকৰ্মীসকলৰ সৈতে কাম কৰে। ৰচদ-পাতি আদি তেওঁলোকে যোগান ধৰে। “লোহাৰা আৰু তুলজাপুৰ তালুকত আমি ৩০ গৰাকী লোকক চিনাক্ত কৰিলো যাক একান্তই সহায়ৰ প্ৰয়োজন আছিল। ১৫ মে’ৰ পৰা ৩১ জুলাই পৰ্য্যন্ত আমি তেওঁলোকৰ মাজত খাদ্য বিতৰণ কৰিলো,” সংস্থাটিৰ এগৰাকী সদস্য বস্বৰাজ নাৰেয়ে কয়।

“আমাৰ দৰে নামমাত্ৰ, অপৰ্য্যাপ্ত দৰমহা পোৱা আশাকৰ্মীসকলৰ বৰ সহায় হৈছিল। আমি দুসাজ ভাত আৰু একাপ চাহ (ব্যক্তিয়ে প্ৰতি) ৰন্ধাৰ বাবদ ৬০ টকাকৈ পাইছিলো। ছয়জনৰ বাবে ৰান্ধি দিনে ৩৬০ টকা পাইছিলো,” শকুন্তলাই কয়। ২০১৯ত তেওঁৰ ২০ বৰ্ষীয় জীয়ৰী সংগীতাৰ বিয়াৰ বাবে তেওঁ মহাজনৰ পৰা ৩ টকা সুতত ৩ লাখ টকাৰ ঋণ লৈছিল। তেওঁ এতিয়ালৈ ৮০ হাজাৰ টকা পৰিশোধ কৰিছে, লকডাউনৰ মাজতো তেওঁ এটাও কিস্তি দিবলৈ এৰা নাই।

শকুন্তলাই কয়, “অতিমাৰীৰ সময়ত আমি কাম কৰিবলগীয়া হোৱা কাৰণে মোৰ শাহুআই চিন্তিত হৈ পৰিছিল। ‘ঘৰলৈ বেমাৰ লৈ আহিবা এনেকৈ,’ তেওঁ কৈছিল। কিন্তু মই গাওঁখন চোৱাচিতা কৰিলেহে মোৰ পৰিয়ালটো ভোকত নাথাকে, তেওঁ সেই কথা বুজা নাছিল,” তেওঁ কয়।

তনুজাই এই কাৰ্য্যসূচীৰ অধীনত ৰন্ধা-বঢ়া কৰি সেই সময়ত দৈনিক ৩৬০ টকা উপাৰ্জন কৰিছিল। প্ৰতিদিন আশাকৰ্মী নিয়মিত দায়িত্বখিনি সামৰি তেওঁ ৰন্ধা কামটো কৰিছিল আৰু ছটা টিফিন দি আহিছিল। “চাৰি বজাত তেওঁলোকক চাহ দি মই ক’ৰনা সহায়ক কেন্দ্ৰৰ দৈনিক মিটিঙলৈ গৈছিলো,” তেওঁ কয়।

১৩ আগষ্ট পৰ্য্যন্ত তুলজাপুৰ তালুকৰ ৪৪৭টা আৰু লোহাৰাত ৬৫ টা ক’ভিড পজিটিভ ঘটনা ধৰা পৰিছিল। দহিতানাত পজিটিভ ধৰা পৰিছিল ৪ জন, নিলেগাওঁ আৰু ফুলৱাড়িত এতিয়ালৈ এটাও কেচ ধৰা পৰা নাই বুলি আশাকৰ্মীয়ে কয়।

মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে ২৫ জুনত আশাকৰ্মীৰ বাবে জুলাই মাহৰ পৰা ২,০০০ টকা আৰু আশা সহায়কৰ বাবে ৩,০০০ টকা মাহিলী মাননি বৃদ্ধি কৰাৰ কথা ঘোষণা কৰে। গ্ৰামীণ এলেকাত তেওঁলোকৰ ক’ভিড সমীক্ষাৰ কামৰ নিদৰ্শন দেখি স্বাস্থ্যমন্ত্ৰী ৰাজেশ টোপেয়ে ৰাজ্যখনৰ ৬৫ হাজাৰৰো অধিক আশাকৰ্মীৰ দলটোক “আমাৰ স্বাস্থ্যসেৱাৰ পৰিকাঠামোৰ এক শক্তিশালী স্তম্ভ” বুলি কয়।

কিন্তু ১০ আগষ্টত যেতিয়া আমি আশাকৰ্মীসকলৰ সৈতে কথা পাতি আছিলো, তেতিয়ালৈ তেওঁলোকে জুলাই মাহৰ মাননি বা ভাট্টা একো পোৱা নাই।

কিন্তু তেওঁলোকৰ কাম চলি আছে। “আমি আমাৰ মানুহৰ বাবে অক্লান্তভাবে কাম কৰি গৈছো,” তনুজাই কয়। “বতাহ-বৰষুণ, খৰাং বা ক’ৰনা ভাইৰাছ যিয়েই পৰিস্থিতি নহওঁক কিয় - আমি মানুহৰ স্বাস্থ্যৰ পৰিচৰ্য্যাৰ দায়িত্ব ল’বই লাগিব। আমাৰ প্ৰেৰণা সাবিত্ৰীবাই ফুলে, যিয়ে ১৮৯৭ৰ প্লেগ মহামাৰীৰ সময়ত মানুহক সহায় কৰাৰ বাবে নিজৰ জীৱনটো নিঃস্বাৰ্থভাবে উচৰ্গা কৰিছিল।”

পুনশ্চ: আগষ্টৰ ৭-৮ তাৰিখে দেশজুৰি সংগঠনবোৰে সৰ্বভাৰতীয় ধৰ্মঘটৰ আহ্বান জনায়, ওচমানাবাদৰ আশাকৰ্মী আৰু সহায়কসকল তাৰ সমৰ্থনত আগুৱাই আহে। আশাকৰ্মীসকলক স্থায়ী কৰ্মী হিচাপে নিযুক্তি দিয়া, ন্যায্য (আৰু সময়ত) বেতন প্ৰদান, ভাট্টা বৃদ্ধি আৰু পৰিবহনৰ সুবিধাৰ দৰে কিছুমান দাবী বহুদিনৰ পৰা আছিলেই, তাৰ সমানে সমানে এতিয়া অতিমাৰীৰ সময়ত সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিব পৰা সুৰক্ষা সৰঞ্জাম, ক’ভিড-১৯ৰ কাম কৰাৰ বাবে বিশেষ প্ৰশিক্ষণ, প্ৰথম শাৰীৰ কৰ্মীৰ বাবে নিয়মিত ক’ভিড পৰীক্ষা আৰু বীমাৰ ব্যৱস্থা সংক্ৰান্ত দাবীও উত্থাপন কৰি তেওঁলোকে অনশনত বহিছে।

অনুবাদ: ওৱাহেদৰ ৰহমান