அசமத்துவ காலத்தில் விவசாயம்

ஃப்ரண்ட்லைன் பத்திரிகை உருவாக்கப்பட்ட 1984ம் ஆண்டில் விவசாயிகளின் வீடுகளூக்கு சென்றபோது, எல்லா வீடுகளிலும் ஒரு தம்ளர் பாலுடன் வரவேற்றனர். மேற்கு மகாராஷ்டிராவின் சில பகுதிகளில், வீட்டை விட்டு கிளம்பும்போது இன்னொரு தம்ளரிலும் பால் கொடுத்து அனுப்புவார்கள். கடலோர ஆந்திரத்தில், பாலை வெள்ளி தம்ளரில் கொடுப்பார்கள். விருந்தினர் என்பதற்கான அடையாளமாகவும் விவசாயி வசதியாக இருக்கிறார் என்பதற்கான அடையாளமாகவும் வெள்ளி தம்ளர் இருந்தது.

தமிழ்நாட்டு விவசாய குடும்பங்களில், பித்தளை தம்ளர்களில் பால் கொடுத்தார்கள். சில நேரங்களில் பித்தளை தம்ளரில் அற்புதமான ஃபில்டர் காபி இருக்கும். 1990-களில் வெள்ளி தம்ளர்களுக்கு பதிலாக பல மாநிலங்களில் ஸ்டெயின்லஸ் ஸ்டீல் தம்ளர்கள் வந்தன. 1991ம் ஆண்டுக்கு பிறகும் அவர்கள் பால் கொடுத்தனர். ஆனால் பீங்கான் தம்ளர்கள் வந்திருந்தன. 1990-களின் பிற்பகுதியில் கண்ணாடி தம்ளர்கள் வந்து இடத்தை பிடித்தன.

2000மாம் வருடத்தில், பாலுக்கு பதிலாக டீ வந்தது. மகாராஷ்டிராவின் விதர்பா பகுதியில், 2003-04 காலக்கட்டத்தில் பிளாக் டீ வந்தது. நம் மீது இருக்கும் அன்பை பிரதிபலிக்கும் வகையில் டீயில் இருக்கும் சர்க்கரையின் அளவு, குறைந்து கொண்டே வந்தது. கிட்டத்தட்ட 2005ம் ஆண்டுக்கு பின்னால், கிளாஸ் தம்ளரும் மறைந்தது. சிறிய அளவு பிளாக் டீ தற்போது, ரயில்கள் மற்றும் பேருந்துகளில் கொடுக்கப்படும் மட்டமான பிளாஸ்டிக் கப்களில் கொடுக்கப்படுகிறது.

2018ம் ஆண்டில், மகாராஷ்டிரா சங்க்லியில் நான் சுதந்திரப் போராட்ட வீரரான கணபதி பால் யாதவை சந்தித்தேன். சில மணி நேரங்களுக்கு நீடித்த நேர்காணலுக்கு பிறகு, ஒரு அலுமினிய தம்ளரில் பால் கொடுத்து என்னை அவர் வழியனுப்பி வைத்தார்.

தம்ளரையும் அதன் வீழ்ச்சியையும், விவசாயப் பொருளாதார சரிவின் அடையாளமாக பார்க்கலாம். தனியார் நிறுவனங்கள் வந்து, பாலின் (மற்றும் விவசாயப் பொருட்களின்) விலை கடும் சரிவை சந்திக்க காரணமாக இருந்த பொருளாதார கொள்கைகளின் கொடூர விளைவுகளையும் அது பிரதிபலிக்கிறது. “சந்தை சார்ந்த விலை”களை அனுமதித்ததன் வழியாக, விலை தீர்மானிக்கும் இடத்தில் வாடிக்கையாளர் இடம்பெறும் நிலை ஏற்பட்டது.

இவை யாவும் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்ட பொருளாதார கொள்கைகள். கோடிக்கணக்கான குழந்தைகளும் பச்சிளம் குழந்தைகளும் பாலின்றி திணற இக்கொள்கைகளே காரணமாகின. விவசாயக் குடும்பங்களின் குழந்தைகள் மாட்டுப்பாலை குடிக்க முடியவில்லை. ஏனெனில் அப்பாலின் ஒவ்வொரு துளியும் வருமானத்துக்காகவும் வேறு அத்தியாவசியங்களுக்காகவும் விற்கப்பட்டது. பால் மட்டுமல்ல, பருத்தி கூடத்தான். 1970-களின் மத்தியப் பகுதியில் விதர்பா பகுதியை சேர்ந்த விவசாயியால் ஒன்றிரண்டு குவிண்டால் பருத்தி விற்று 10-12 கிராம் தங்கம் வாங்க முடிந்தது. மகளின் திருமணத்தின்போது அந்த தங்கம் உதவியாக இருந்தது. ஆனால் இன்று 10 குவிண்டால் பருத்தியை விற்றாலும் அந்த விவசாயியால் 10 கிராம் தங்கத்தை வாங்க முடியாது.

மகாராஷ்டிராவில் குறைந்தபட்ச ஆதார விலையாக ஒரு குவிண்டாலுக்கு ரூ.7,122 அறிவிக்கப்பட்டாலும் சிலர் ரூ.6,500-க்கு மேல் பெறுகிறார்கள். 10 குவிண்டால்களுக்கு முழு குறைந்தபட்ச ஆதார விலை கிடைத்தாலும் கூட, இன்றைய நிலையில் 10 கிராம் தங்கத்துக்கு குறைவாகதான் வாங்க முடியும். சரியாக சொல்வதெனில், ஒரு குவிண்டால் விற்று ஒரு கிராம் தங்கம் கூட வாங்க முடியாது.

மீண்டும் ஒரு சரிவையும் “மாற்றத்தையும்” பொருளாதார கொள்கைகள் கொண்டு வந்தன. கொள்கைகளும் செயல்பாடுகளும் பல வர்க்கங்களை இங்கும் உலகளவில் பல நாடுகளிலும் பாதித்தது. அந்த பாதிப்புகளை முழுமையாக நாம் 1991ம் ஆண்டிலிருந்து கண்டிருக்கிறோம். உலகளவில் இந்த பாதிப்புகள் பின்வருபவற்றை கொண்டிருந்தன:

ஏழைகளுக்கு அவசியமான திட்டங்களிலிருந்தும் துறைகளிலிருந்தும் அரசு பின்வாங்கியது. ஏழைத் தரப்பினருக்கான மானியங்கள் பெரிய அளவில் ரத்து செய்யப்பட்டு, பெரியளவிலான மானியங்கள் (ஊக்கத்தொகை என சொல்லப்படுகிறது) பணக்காரர்களுக்கும் கார்ப்பரேட் உலகத்துக்கும் கொடுக்கப்படுகின்றன.

விவசாயத்தில் பொதுத்துறை முதலீடு சரிந்தது. விவசாய நிதி யாவும், விவசாய வணிகத்துக்கு திருப்பி விடப்பட்டது. ஏழைகளிடமிருந்து வளங்கள் பணக்காரர்களுக்கு மாற்றப்பட்டது. விவசாயிகளின் கடன்கள் அதிகரிக்கப்பட்ட்டது. கார்ப்பரேட் அதிகாரம் பெருகியது. சட்டீஸ்கரி ஆற்றின் 19 கிலோமீட்டர் தூரம் உள்ளிட்ட பல வளங்கள் தனியார்மயப்படுத்தப்பட்டது.

அறிவு, ஆன்மா உட்பட எல்லாமே தனியார்மயப்படுத்தப்படுகிறது. கார்ப்பரேட் அதிகாரத்துடன் மல்லுக்கு நின்ற பஞ்சாயத்து ராஜ் முறையை கட்டுப்படுத்த உள்ளூர் நிர்வாகத்தின் அதிகாரம் குறைக்கப்பட்டது. பிறகு அழிக்கப்பட்டது. முன்னாள் ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநரான ஒய்.வி.ரெட்டி இப்படி சொன்னார்: நிறைய கிராம மேம்பாட்டையும் நாம் பார்த்தோம், குறைவான கிராமங்கள் மேம்படைவதை பார்த்தோம்.

மேலும் அசமத்துவம் அதிகரிப்பதை தொடர்ந்து நாம் பார்த்து வருகிறோம். டிசம்பர் 10, 2024 நிலவரப்படி இந்தியாவில் உள்ள 217 பெரும் கோடீஸ்வரர்களின் மொத்த சொத்து மதிப்பு 1,041 பில்லியன் டாலர். கிட்டத்தட்ட ட்ரில்லியன் டாலர். இந்திய விவசாய பட்ஜெட்டான 17.91 பில்லியன் டாலரை விட 58 மடங்கு அதிகம். நம் மொத்த பட்ஜெட்டான 562 பில்லியன் டாலரை விட 1.8 மடங்கு அதிகம். யோசித்துப் பாருங்கள். 217 தனி நபர்கள் (0.000015 சதவிகிதம்), ஜிடிபியின் மூன்றில் ஒரு பங்குக்கு நிகரான செல்வத்தை கொண்டிருக்கின்றனர்.

1991ம் ஆண்டுக்கு பின்னான பல பத்தாண்டுகளில் விவசாயிகளுக்கான வாழ்வாதார திட்டங்கள் நலிந்து வருவதை நாம் பார்த்தோம். அரசு கட்டுப்பாடில் இயங்கும் மண்டிகள் தொடர்ந்து நலிந்து வந்தது. பொதுத்துறை திட்டமிட்டு அழிக்கப்பட்டது. விளைவுகள் விவசாயம் மற்றும் விவசாயிகள் மீது விழுந்தது. உணவு விளைச்சலில் பெரும் தாக்கத்தை இந்த நிலை ஏற்படுத்தியது.

சமூகக் குழுக்களை மையப்படுத்திய நிறுவனங்களாக இருந்த விவசாய பல்கலைக்கழகங்கள் விவசாய வணிகத்துக்கான பரிசோதனைக் கூடங்களாக மாறும் துயர நிலை ஏற்பட்டது. முறையான கடன்முறையை திட்டமிட்டு நீர்த்துப்போக வைத்ததில் கோடிக்கணக்கான விவசாயிகள், வட்டி கொடுப்பவர்களை நாடும் நிலை ஏற்பட்டது. வாடிக்கையாளர்களின் தரப்பில் விலைகள் பெரும் ஆதாயத்தை எட்டியபோதும் விவசாயிகளுக்கான விலைகள் நொறுங்கியது. விதர்பாவில் பருத்திக்கான இடுசெலவை 2003 முதல் 2013 வரை ஆராய்ந்து பார்த்தால், ஒரு ஏக்கர் பருத்தி விளைச்சலுக்கான மொத்த செலவு 250-300 சதவிகிதம் உயர்ந்திருக்கிறது. சில இடங்களில் இன்னும் அதிகமாகி இருக்கிறது. ஆனால் விவசாயிகளின் வருமானத்துக்கு என்ன பதில்? விதைகள் உள்ளிட்ட இடுசெலவு விலை அதிகரித்ததால் விவசாயத்தை கைவிடத் தொடங்கினர்.

ஆனால் வருமானம்? தேசிய மாதிரி கணக்கெடுப்பின் 77வது சுற்றின்படி, விவசாய குடும்பங்களின் மாதாந்திர வருமானம் ரூ.10,218 ஆக இருக்கிறது. முறைப்படுத்தப்பட்ட பணிகளில், இதன் இரண்டு மடங்குக்கு குறைவாக ஊதியம் கொடுக்கும் ஏதேனும் வேலை இருக்கிறதா? நினைவில் கொள்ளுங்கள், அந்த வருமானமும் மொத்த குடும்பத்துக்கானது, தனி நபருக்கானது அல்ல. 2017ம் ஆண்டில் மோடி அரசாங்கம் ஐந்து வருடங்களில் விவசாய வருமானத்தை இரட்டிப்பாக்குவதாக வாக்குறுதி கொடுத்திருந்தது. ஆனால் விளைச்சலிலிருந்து வந்த வருமானம் உண்மையில் 2012-13 தொடங்கி 2018-19 காலத்தில் 10 சதவிகித சரிவைத்தான் கண்டது. விவசாய குடும்பங்கள் தற்போது வருமானத்தை ஊதியங்களிலிருந்தும் கால்நடைகளிலிருந்தும் பெறுகின்றன.

வளர்ச்சி பொருளாதார அறிஞர்கள் குறிப்பிடுவதை போல, விலைவாசி உயர்வின் உலகமயத்தையும் வருமானத்தின் இந்தியமயத்தையும் நாம் பார்த்தோம்.

2024ம் ஆண்டில் 4 லட்சம் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டது நாம் அறிந்ததே. பெரும்பாலான தற்கொலைகளுக்கு காரணம், பொருளாதார கொள்கைகளால் ஏற்பட்ட விவசாய நெருக்கடி. அதிகாரப்பூர்வமாக சொல்லப்படும் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைத்து சொல்லப்படுவது ஆகும்.

2001ம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்புக்கும் 2011ம் ஆண்டு கணக்கெடுப்புக்கும் இடையில் திட்டமிட்டு விவசாயியும் விவசாயத் தொழிலாளரும் அழிக்கப்பட்டதால், பெரும் புலப்பெயர்வு இந்தியாவில் நடந்தது. விவசாயமும் பெரும் விவசாயப் பொருளாதாரமும் அழிந்ததில், கோடிக்கணக்கான மக்கள் தங்களின் கிராமங்களை விட்டு நகரங்களுக்கும் சிறு டவுன்களுக்கும் புலம்பெயர்ந்தனர். இது மோசமான விஷயமாக கருதப்படவில்லை. ஃப்ரண்ட்லைன் மற்றும் இந்து பத்திரிகைகளை தவிர்த்து வேறு ஊடகம் எதுவும் இப்பிரச்சினையை செய்தியாக்கவில்லை. “கோடிக்கணக்கான மக்களை விவசாயத்திலிருந்து வெளியேற்ற வேண்டும்,” என்பதே நவதாராளவாத பொருளாதார அறிஞர்களின் கோஷமாக இருக்கிறது. நல்லது. ஆனால் அந்த மக்கள் ஆலோசிக்கப்பட்டார்களா? அவர்களுக்கு வேறு வழி இருந்ததா? என்ன மாற்றுகள் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டன?

விவசாயத்தை விட்டு மக்களை வெளியேற்றுவதை அவசியமென நீங்கள் கருதினாலுமே கூட, அதற்கான முடிவெடுக்கப்படும் மட்டங்களில் அவர்கள் ஆலோசிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். விவசாயத்தையும் விவசாயிகளையும் அழித்து அதை நீங்கள் செய்ய முடியாது.

வளர்ச்சி அறிஞரான பேராசிரியர் கே. நாகராஜ் சொல்கையில், “(அ) விவசாய உற்பத்தியில் மேம்பாடு; (ஆ) நல்ல தரமான, வேலைவாய்ப்பு நகரம் மற்றும் கிராமப்பகுதிகளில் உருவாக்கம்; மற்றும் (இ) ஆரோக்கியமான, திறன் மிகுந்த தொழிலாளர்கள் உருவாகும் வகையில் நல்ல கல்வி அளித்தல் ஆகியவை இருந்திருந்தால் இதை பற்றி யோசிக்கலாம். ஆனால் யதார்த்ததில் இவற்றுக்கு எதிராகதான் நடந்தது. நெருக்கடி காரணமாக பெருமளவில் கிராமங்களில் இருந்து புலம்பெயர்வதும், ‘விவசாய மேம்பாடு’ அடைந்த லட்சணத்துக்கான சாட்சியங்கள்தாம்,” என்கிறார்.

இந்தியாவில் விவசாயிகளின் எண்ணிக்கை, இந்திய சுதந்திரத்துக்கு பின்னான ஒவ்வொரு கணக்கெடுப்பிலும் அதிகரித்து வந்ததையும் கவனிக்க வேண்டும். பிறகு அந்த எண்ணிக்கை திடுமென சரிந்தது. 2001ம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பில், முழு நேர விவசாயிகளாக இருந்த 7.2 மில்லியன் என்கிற அளவுக்கு சரிவு ஏற்பட்டது. 2011ம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பில் 7.7 மில்லியன் அளவு சரிவை கண்டது.

சுருங்கக் கூறுவதெனில், “புதிய” பொருளாதார கொள்கைகளை நாம் பின்பற்றிய முதல் 20 வருடங்களில், இந்தியாவின் விவசாயிகள் எண்ணிக்கை கிட்டத்தட்ட 15 மில்லியன் அளவுக்கு குறைந்தது. அதாவது சராசரியாக 2,000 முழு நேர விவசாயிகள், ஒவ்வொரு 24 மணி நேரங்களுக்கும் விவசாயத்தை கைவிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். வேறு எந்த தொழிலும் இத்தகைய சரிவு ஏற்பட்டிருந்தால், குறிப்பாக நகர்ப்புற தொழிலில் நேர்ந்திருந்தால், அதன் முழு நிலையை அறிந்திருக்க முடியாது. ஆனால் இச்சிக்கல் பொதுதளத்துக்கு வர முடிந்ததற்கு காரணம் கார்ப்பரேட்டுகளுடன் நட்பு கொண்ட பொருளாதார அறிஞர்கள்தான். இதை நல்ல விஷயம் என்றும் அவர்கள் சொல்கிறார்கள்.

விவசாயம் செய்த 11,290 பேர் 2022ம் ஆண்டில் தற்கொலை செய்து கொண்டதாக தேசிய குற்ற ஆவண காப்பகம் குறிப்பிடுகிறது. அதாவது நாளுக்கு 30 தற்கொலைகள். ஒவ்வொரு மணி நேரத்துக்கும் ஒன்றுக்கும் மேலான தற்கொலைகள். 2022ம் ஆண்டின் தரவு, 2021ம் ஆண்டுத் தரவான 10,881-ஐ விட அதிகம். 2019ம் ஆண்டில் 10,281. 2020ம் ஆண்டில் 10,677 பேர்.

இப்பிரச்சினை கேவலமான முறையில் கோவிட் தொற்றுக்காலத்தில் வெளிப்பட்டது. நகரங்களில் மிக சாதாரண வேலைகளை செய்து கொண்டிருந்த கோடிக்கணக்கான கிராம மக்கள் - பெரும்பான்மையானோர் விவசாயிகள் - கோவிட் தொற்றுக்காலத்தில் தம் கிராமங்களுக்கு திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர். வெறும் 25 நாட்களில் மே 2020-ன்போது ஷ்ராமிக் (தொழிலாளர்) ரயில்களில் 9.1 மில்லியன் தொழிலாளர்கள் தம் ஊர்களுக்கு பயணித்ததாக ரயில்வே கூறியிருக்கிறது.

இது பெரும் கோபத்தை கிளப்பிவிட்டது. “ஏன் அவர்கள் திரும்பி செல்கிறார்கள்? இது மிகவும் ஆபத்தானது. நகரங்களில் இருந்தாலாவது அவர்கள் பிழைத்துக் கொள்ளலாம்…” உண்மையில் அந்த கோபம், மலிவான உடலுழைப்பு நகரங்களை விட்டு செல்கிறது என்பதால் ஏற்பட்டதுதான். “ஏன் அவர்கள் திரும்பி செல்கிறார்கள்” என்பதல்ல சரியான கேள்வி. ஏன் அவர்கள் கிராமத்திலிருந்து இங்கு முதலில் வந்தார்கள் என்பதே சரியான கேள்வி.

இதற்கான விடை இரண்டு வார்த்தைகள்தான்: விவசாய நெருக்கடி

நெருக்கடி இல்லையென்றால் இந்த புலப்பெயர்வு ஏற்பட்டிருக்காது. அந்த புலப்பெயர்வுகளால் ஊரக வேலைவாய்ப்பு திட்டம் பெரும் அழுத்தத்தை சந்தித்தது. அரசாங்கம் அத்திட்டத்தில் அதிக செலவு செய்ய வேண்டி வந்தது. ஆனால் அந்த திட்டம் மீண்டும் ஓரங்கட்டப்பட்டது. நிதி குறைக்கப்பட்டது.

வெகு வேகமாக அதிகரித்து வந்த நெருக்கடியால் பெரும் விவசாயப் போராட்டங்கள் நேர்ந்தன. கடந்த பத்தாண்டுகளில் முதன்முறையாக இத்தகைய போராட்டம் மார்ச் 2018-ல் நாசிக் நகரிலிருந்து ஏழைகளும் பழங்குடிகளுமாம் உள்ளடக்கிய 40,000 விவசாயிகள் மும்பை நோக்கி பேரணி சென்றபோது தொடங்கியது. மிக சமீபமாக டெல்லி எல்லைகளில் 2020-21ல் அதிர்ச்சி தரும் வகையில் விவசாயிகள் போராட்டம் முன்னெடுக்கப்பட்டது. கடந்த 30 வருடங்களில் சர்வதேச அளவில் நடந்த போராட்டங்களை பொருத்தி பார்க்கையில், அறவழியில் ஜனநாயகப்பூர்வமாக நடந்த மாபெரும் போராட்டம் இதுதான் என்பதை எந்த ஊடகமாவது உங்களுக்கு சொல்லி இருக்கிறதா? உலகளவில் கொண்டாடப்பட்ட Occupy Wall Street இயக்கம், ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்களை கொண்டு ஒன்பது வாரங்களுக்கு நடத்தப்பட்ட போராட்டம்தான். ஆனால் டெல்லியில் நடந்த விவசாயப் போராட்டம் 54 வாரங்கள் நீடித்து, மூன்று வேளாண் சட்டங்கள் திரும்பப் பெறப்பட்ட பிறகுதான் முடிவடைந்தது.

“சிறு விவசாயிகள் கூட்டம் ஒன்றை” ஏற்க வைக்க முடியாததால் வேளாண் சட்டங்களை திரும்பப் பெற்றதாக பிரதமர் மோடி கூறினார். ஏற்க வைக்க பயன்படுத்தப்பட்ட வழிகளில் கண்ணீர் புகைக்குண்டு, நீர் டாங்கி, முள்கம்பிகள், பெரும் சுவர் தடைகள், லத்தியடிகள், ட்ராக்டர்களை தடுக்க நெடுஞ்சாலைகளில் குழிகளை வெட்டுதல் போன்றவை இருந்த உண்மையை அவர் தெரிவிக்கவில்லை.

1991 தொடங்கி முப்பது ஆண்டுகளில், விவசாய நெருக்கடி என்பது பெரும் விவசாய சமூகத்தின் நெருக்கடியுடன் இணைக்கப்பட்டது. வேலையின்மை பிரச்சினையுடன் சேர்த்து, புலப்பெயர்வு நெருக்கடி, நீர், மருத்துவக் கல்வி நெருக்கடிகளும் இன்னும் பலவும் சேர்ந்து கொண்டன. இவற்றினூடாக விவசாயிகள் (விவசாயத் தொழிலாளர்களும்) தற்கொலை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. தேசிய குற்ற ஆவணக் காப்பகம் இந்த தரவுகளை சேகரிக்கும் முறையை ஆராய்வதுதான் அரசாங்கத்தின் எதிர்வினையாக இருந்தது. விளைவாக 2014ம் ஆண்டுக்கு பிறகான தற்கொலைகள், அதற்கு முந்தைய 19 வருடங்களில் நேர்ந்த தற்கொலைகளுடன் பொருத்த முடியாது எனக் குறிப்பிடப்பட்டது. அந்த 19 வருடங்களுக்கான தற்கொலை தரவுகள் இல்லை என்பது வேறு விஷயம்.

உண்மை: தற்கொலைகள், விவசாய நெருக்கடியின் துயர விளைவு. அவை அதன் விளைவு, தொடக்கம் அல்ல. அதன் விளைவுதான் அவை, காரணம் அல்ல.

விவசாய நெருக்கடியை ஐந்து வார்த்தைகளில் இப்படி விவரிக்கலாம்: இந்திய விவசாயத்தை கபளீகரம் செய்திருக்கும் கார்ப்பரேட்.

அதை அடைவதற்கு பயன்படுத்தப்பட்ட முறையை பேராசிரியர் கே. நாகராஜின் வார்த்தைகளில் இப்படி சொல்லலாம்: வேட்டையாடுவது போல கிராமங்களை வணிகமயப்படுத்துதல். அதன் விளைவை ஐந்து வார்த்தைகளில் சொல்லலாம்: மனித வரலாற்றிலேயே பெருமளவில் நிகழும் புலப்பெயர்வுகள்.

சிறு அளவில் நிலம் கொண்டிருக்கும் பெரும் அளவிலான மக்களே இவ்வுலகில் பிழைப்பதற்கு போராடுகிறார்கள் என்றால், எத்தகைய ஒரு மானுட நெருக்கடியை நாம் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை நீங்கள் கற்பனை செய்து கொள்ளலாம். வெறும் உற்பத்தி இழப்பு, மனித உயிர் இழப்பு போன்றவற்றை வைத்து இந்த நெருக்கடியை கணக்கிடக் கூடாது. நம் பரிவு, மனிதம் ஆகியவற்றை இழந்திருப்பதாக மட்டுமே இந்த நெருக்கடியை அவதானிக்க முடியும்.

இக்கட்டுரை முதன்முறையாக டிசம்பர் 25, 2024-ல் ஃப்ரண்ட்லைன் பத்திரிகையில் பிரசுரிக்கப்பட்டது

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்