பெருவெள்ளத்துக்கு பிறகு பெருக்கெடுத்த அழைப்புகள்

செல்பேசி அடிக்க ஆரம்பித்ததும் 20 வயது கிரித் வேகமாக எழுந்து ஒரு கணிணி முன் அமர்ந்து, ஹெட்ஃபோன்களை மாட்டி, ஒரு பேனாவை எடுத்து ஒரு டைரியை திறந்து வைத்துக் கொள்கிறார்.

“வணக்கம், ஷிவார் சேவை மையம்,” என்கிறார் அவர் அமைதியான திடமான குரலில்.

மறுமுனையில், மகாராஷ்டிராவின் நந்தெட் மாவட்டத்தை சேர்ந்த நடுத்தர வயது பெண் விவசாயியான பார்வதி பேசுகிறார்.

“என்ன உதவி வேண்டும்?” என மராத்தி மொழியில் கேட்கிறார் கிரித். உளவியலில் மூன்றாம் ஆண்டு இளங்கலை படித்து வரும் அவர், பர்பானியின் கிராமத்தை சேர்ந்தவர்.

தயங்கும் பார்வதியின் குரல் உடைகிறது.

”மழைகள் எங்களின் பயிர்களை அழித்துவிட்டது,” என்கிறார் அவர். “சோயாபீன், துவரை பயிர், ஆடுகள் எல்லாம் போய்விட்டது. இப்போது எந்த வேலையும் இல்லை.” குடும்பத்துக்கான நிலைத்தன்மையை வழங்கிய விவசாயம், கால்நடைகள், கூலி வேலை யாவும் நீருக்கு அடியில் சென்றுவிட்டது. கடன்கள் அடைக்கப்படவில்லை. நம்பிக்கை மூழ்கிவிட்டது. வரும் குறுவைக்காலத்துக்கு பச்சைப் பயிர் விதைகளை கொடுக்கலாமா என அவர் கேட்கிறார்.

“விதைகள் கிடைத்தால், கோடைகாலத்தில் நாங்கள் தப்பித்துக் கொள்வோம்,” என்கிறார் அவர்.

சேவைப்பணியில் பயிற்சி பணியாளராக இருக்கும் கிரித், இத்தகைய கதைகளை கடந்த இரண்டு மாதங்களாக தினசரி கேட்டு வருகிறார். தேவைகளை கவனமாக குறித்துக் கொள்கிறார். குடும்பம் மற்றும் கிராமம் பற்றி கேட்கிறார். குடும்பத்தின் தேவைகளை நவம்பர் 2025-ல் அவர் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த சேவை மையத்தின் தலைமையிடம் சொல்வதாக குறிப்பிடுகிறார்.

“நிச்சயமாக ஏதேனும் நடக்கும். கவலைப்படாதீர்கள்,” என்கிறார் அவர் அவரிடம் மென்மையாக. அழைத்தவர் அவருக்கு நன்றி தெரிவித்துவிட்டு, அழைப்பை துண்டிப்பதற்கு முன் மன்றாடுகிறார்: “இந்த சகோதரியை மறந்துவிடாதே தம்பி.”

“ஆரோக்கியத்தை பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்,” என்கிறார் அவர்.

நண்பகலில் தொடங்கிய உரையாடல் 10 நிமிடங்களில் முடிகிறது. ஆனால் வலியோ இரு பக்கங்களிலும் தொடர்கிறது.

“நாங்கள் நேரடியாக கற்றுக் கொண்டிருக்கிறோம்,” என்கிறார் கிரித். அவர்களின் குடும்பங்களுக்கும் இதே நிலைதான். அழைத்தவரின் சூழலுடன் அவர் தன்னை ஒப்பிட்டுக் கொள்ள முடிகிறது.

ஷிவார் சேவை மையத்தின் அமைதியான ஈரறை அலுவலகம், புனேவின் கோத்ருட் பகுதியிலுள்ள ஒரு வணிக வளாகத்தின் நான்காவது தளத்தில் அமைந்திருக்கிறது. வெளிப்புற போக்குவரத்து சத்தம் அவ்வப்போது கேட்கிறது. இன்னொரு அழைப்பு 8955771115 என்ற எண்ணுக்கு வருகிறது. அதற்கு பிறகு இன்னொரு அழைப்பு. ஹெட்ஃபோன்களை எடுத்து மாட்டி மீண்டும் அடுத்த அழுகைக்கு தயாராகிறார்.

கடந்த இரு மாதங்களாக இயல்புக்கு மீறி பொழிந்து வரும் மழையால் நொறுங்கிக் கொண்டிருக்கும் விவசாயிகளுக்கு ஷிவார் சேவை மையம்தான் பெரும் நம்பிக்கை. பெரும்பாலான நாட்களில், இரண்டு டஜன் அழைப்புகள் இங்கு வருகின்றன. சில அழைப்புகள் ஒருமணி நேரத்துக்கும் அதிகமாக நீள்கிறது.

அலுவலக சுவரில் தொங்கும் மகாராஷ்டிராவின் வரைபடம், சேவைமையத்தின் விளம்பர போஸ்டர்கள், குறிப்புகள் மற்றும் ஆவணங்கள் ஆகியவை அழைப்புகளின் பின்னணியை பயிற்சி பணியாளர்களுக்கு நினைவூட்ட உதவுகின்றன. குறைந்த வசதிகளில் இந்த மையம் செயல்பட்டாலும் பரிவு அளப்பரியதாக இருக்கிறது. வாய்மொழி விளம்பரம் மற்றும் சமூகதளப் பதிவுகள் ஆகியவற்றால்தான் சேவை எண்கள் எல்லா திக்குகளுக்கும் பரவியிருக்கிறது.

மகாராஷ்டிராவில் மழை பாதித்த கிராமங்கள் மற்றும் பிற பகுதிகளிலிருந்து அழைப்புகள் வருகின்றன. சிறுவிவசாயிகள், பெண்கள், குழந்தைகள், பூர்வ நில கடன்களை கொண்டிருக்கும் மாணவர்கள், தொழிலாளர்கள் போன்றவர்கள் அழைக்கின்றனர். கிட்டத்தட்ட அனைவருக்கும் ஒரே பாணியிலான துயரங்களே இருக்கின்றன: கடன், இழப்பு, அவமானம், பதற்றம், அச்சம். சேவை மையத்தை அழைப்பவர்களில் பெரும்பான்மையானோர், அரசு அதிகாரிகளையும் அரசியல் தலைவர்களையும் தொடர்பு கொள்ள முயன்று வாய்ப்பு பெறாதவர்கள். தற்கொலை சிந்தனை கொண்டவர்களுக்குதான் குழுவினர் முன்னுரிமை கொடுக்கின்றனர்.

பிற்பகல் 2 மணிக்கு பிற பயிற்சி பணியாளர்களும் உளவியல் ஆலோசகர்களும் அலுவலகத்துக்கு வந்து தங்களின் இடங்களில் அமர்கின்றனர்.

கிரித் போலவே ஜால்னா கிராமத்தை சேர்ந்த 21 வயது சுரேஷ் மற்றும் கச்சிரோலியை சேர்ந்த கிரிஷ் போன்ற விவசாயப் பின்னணி கொண்ட உளவியல் மாணவர்கள்தான் இக்குழுவில் இருக்கின்றனர்.

“பெரும்பாலானோர் உதவி கேட்க தயங்குகின்றனர்,” என்கிறார் கிரித். “உதவி கேட்பது அவமரியாதை என நினைக்கின்றனர். ஆனால் வேறு வழி இல்லை என்றாகும்போது, அவர்கள் எங்களை அழைக்கின்றனர்.”

அடுத்த அழைப்பு, புனேவில் படிக்கும் நந்தெதை சேர்ந்த ஓர் இளம்பெண்ணிடமிருந்து வருகிறது.

“புனேவில் 10-12 நண்பர்களுடன் சேர்ந்து தங்கியிருக்கிறேன். ஆனால் வாடகை கொடுக்கவோ உணவு வாங்கவோ எங்களிடம் பணம் இல்லை. மழை எல்லாவற்றையும் அழித்துவிட்டதால், என் பெற்றோரால் பணம் ஏதும் அனுப்ப முடியவில்லை.”

வாடகை கொடுக்கவும் உணவுக்கும் ஒரு மாத பொருளாதார உதவிக்கு அவர் மன்றாடுகிறார்.

அவரின் பெயர் விரைவில் சேவை மையம் கையாளும் பட்டியலில் இடம்பெறும். மகாராஷ்டிர கிராமங்களிலிருந்து புனே சென்று பல்கலைக்கழகங்களில் படித்து, அவசரமாக வாடகை, உணவு மற்றும் பொருளாதார உதவி தேவைப்படும் மாணவ மாணவியரின் பெயர்களை பட்டியல் கொண்டிருக்கிறது.

இன்னொரு அழைப்பாளர், தாராஷிவை சேர்ந்த மேய்ப்பர். அவரின் வாழ்வாதாரமான இரண்டு ஆடுகளை வெள்ளம் அடித்து சென்றுவிட்டது. அவர் நொறுங்கிவிட்டார். அச்சம் அவரை அழுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.

2025ம் ஆண்டின் செப்டம்பர் 23 முதல் அக்டோபர் 23 வரையிலான சேவைமையத் தரவுகள் துயரக் கதையை சொல்கிறது. கிட்டத்தட்ட 10,000 அழைப்புகள் ஏற்கப்பட்டு பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. அந்த சமயத்தில் அதிக அழைப்புகளை கையாள ஷிவார் மையம் நிறைய தன்னார்வலர்களை பணிக்கமர்த்த வேண்டியிருந்தது. சில நாட்களில் 894 அழைப்புகள் வரும். அவற்றில் 180 பேர், கடுமையான பாதிப்பை தனக்குத் தானே செய்து கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள்.

“அழைப்புகளில் நாங்கள் நொறுங்கிவிடுவோம்,” என நினைவுகூருகிறார் விநாயக் ஹெகன்னா. 31 வயது ஆகும் அவர்தான் ஷிவார் மையத்தின் நிறுவனத் தலைவர். பயிற்சி பெற்ற உளவியலாளரும் சமூகப் பணியாளருமான அவர், கிராமப்புற நெருக்கடியை தொடர்ந்து கவனித்து வருபவர்.

அழைப்புகளின் எண்ணிக்கை ஹெகன்னாவையோ இளையோர் குழுவையோ உலுக்கவில்லை. ஆனால் காலநிலை மாற்றம் உருவாக்கிய நெருக்கடிகளும் அதனால் பாதிக்கப்படும் மனித வாழ்க்கைகளும் தயார்நிலையில் இல்லாத அரசு அமைப்புகளும்தான் அவர்களை உலுக்கியது.

“மகாராஷ்டிராவில் வசிக்கும் மக்களின் துயர நிலையைதான் அழைப்புகள் எங்களுக்கு வெளிப்படுத்தியது,” என்கிறார் 2023ம் ஆண்டின் Chevening மானியப் பணியாளரான ஹெகன்னா. அவ்வப்போது அவர் அழைப்புகளுக்கு பதிலளித்து, குழுவுக்கு ஊக்கம் அளிக்கிறார். “நெருக்கடி ஆழமாக ஊடுருவியிருஇக்கிறது.”

கிட்டத்தட்ட முப்பது ஆண்டுகளாக மகாராஷ்டிரா - குறிப்பாக விதர்பா மற்றும் மராத்வடா பகுதிகள், விவசாய நெருக்கடியால் கடும் பாதிப்பில் இருக்கின்றன. தொடர் நெருக்கடியால் விவசாயிகளின் தற்கொலைகளும் தொடருகின்றன. தேசிய குற்றத் தரவுகள் காப்பகம் தொடங்கப்பட்டதிலிருந்து 60,000 தற்கொலைகள் நடந்திருக்கின்றன. இந்த வருடத்தின் திடீர் வெள்ளங்களால் பெரும்பகுதியில் இருந்த பயிர்கள் நாசமாகின. விவசாய சமூகம் சந்திக்கும் தொடர் சவால்களில் ஒன்று மட்டும்தான் இது.

“காலநிலை பேரழிவு என்பது பொருளாதார பேரழிவு மட்டுமில்லை,” என்கிறார் ஹெகன்னா. “மனநல மற்றும் ஆரோக்கிய நோயையும் அது உருவாக்குகிறது.”

செப்டம்பர் 24, 2025 அன்று பெய்த கடும் மழைக்கு நடுவே 42 வயது லஷ்மண் கவ்சானே மளிகை பொருட்கள் வாங்க சென்றிருந்த பக்கத்து டவுனிலிருந்து மனைவி ஷிவ்கன்யாவுக்கு கடைசி அழைப்பை செய்தார்.

சிறு விவசாயியான அவர், தொழிலாளராகவும் கிடைத்த வேலைகளை செய்து வந்தார். மகள் வைஷ்ணவிக்கும் மகன் ஷிவசங்கருக்கும் கல்வி அளிப்பதுதான் அவரது கனவாக இருந்தது. மகள் வைஷ்ணவி, சோலாபூர் மாவட்ட பார்ஷி டவுனில் மருந்தக பட்டய படிப்பு இறுதி ஆண்டு படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். ஷிவசங்கர் தொழில்நுட்ப கல்வியில் பட்டயப்படிப்பு இரண்டாம் ஆண்டு படித்து வருகிறார்.

அழைப்புக்கு பிறகு கவ்சானே ஊர் திரும்பவில்லை. அடுத்த நாள் காலையும் தொடர்ந்து மழை கொட்டியது. அவரின் உடல், ஊர் சாலையோரம் இருக்கும் ஒரு வயலில் மழையில் நனைந்து கிடந்தது என்கிறார் பக்கத்து வீட்டுக்காரரான சோம்நாத் அந்தால்கர். தன் குழந்தைகள் படித்து முடிக்க உதவும்படி அவர் உள்ளூர் அரசியல்வாதிகளுக்கு குறிப்பு எழுதியிருந்தார்.

கவ்சானேவும் சரி அவரது குடும்பத்தாரும் சரி இந்த சேவை மையம் பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கவில்லை. தெரிந்திருந்தால், அவர் ஒருவேளை உயிருடன் இருந்திருக்கலாம்.

சோலாபூர் பர்ஷியிலுள்ள தகிதானே கிராமம், கடும் மழைப்பொழிவால் துயரத்தில் ஆழ்ந்தது. விளைச்சல் மீதான எல்லா நம்பிக்கைகளும் நொறுங்கிப் போனது. மானாவரி விவசாயியான கவ்சானே, ஒன்றரை ஏக்கர் நிலத்தில் சோயாபீன்ஸ் விளைவித்தார். இந்த வருடத்தின் தொடக்கத்தில், மூல அறுவை சிகிச்சைக்காக 50,000 ரூபாய் செலவழித்திருந்தார். நண்பர்களிடமும் உறவினர்களிடமும் இருந்துதான் அந்த பணத்தை கடனாக பெற்றிருந்தார். ஷிவகன்யா, தன் பங்குக்கு சுய உதவி குழுக்களிடம் பணம் பெற்றிருந்தார்.

நிலைமை சிரமத்துக்குள்ளானது என்கிறார் ஈரறை வீட்டில் வசிக்கும் ஷிவ்கன்யா.

குழந்தைகளின் கல்வி, விடுதி, உணவு மற்றும் கல்லூரி கட்டணம் என மொத்தமாக அவர்களுக்கு 13,000 ரூபாய் மாதந்தோறும் தேவை. ஆனால் இந்த வருடத்தின் தொடர் மழையால், அவர்கள் இருவருக்கும் எந்த வேலையும் கிடைக்கவில்லை. பயிரும் அழிந்துவிட்டது. இந்த மாவட்டத்தில் கரும்புகளும் திராட்சையும்தான் விளைவிக்கப்படுகிறது. ஆனால் நீர்ப்பாசனம் அற்ற பகுதியான இங்குள்ள சிறு விவசாயிகள் சோயாபீன்ஸ், சோளம் போன்ற பயிர்களையே விளைவிக்கின்றனர். ஆனால் நிலம் பெரிய விளைச்சலை கொடுக்கவில்லை.

“துயரம் மட்டும்தான் இருக்கிறது,” என முணுமுணுக்கிறார் தினக்கூலியில் திரும்பியிருக்கும் அவரது மனைவி. குழந்தைகளுக்கு கல்வி கொடுக்க வேண்டும் என்கிற கவலை அவரை அழுத்துகிறது.

கவ்சானே இறந்த அன்று, கூடுதலாக நான்கு தற்கொலைகள் நடந்ததாக உள்ளூர் செய்தித்தாள் தெரிவிக்கிறது. ஆகஸ்ட் 2025 இறுதி வரை சோலாப்பூர் மாவட்டம் அதிக மழைப்பொழிவை பெற்றிருக்கிறது. செப்டம்பர் 20 முதல் 25 வரை, அந்த மாவட்டம் 365.8 மிமீ மழை பெற்றிருக்கிறது. மாநிலத் தரவுகளின்படி, அது சராசரி மாதாந்திர மழை அளவான 30 மிமீ காட்டிலும் 1,253 சதவிகிதம் அதிகம். வட்டந்தோறும் இருக்கும் மாறுபாடுகள் கூர்மையாகவும் அதிர்ச்சி அளிப்பதாகவும் இருக்கின்றன.

ஷிவார் சேவை மையத்தில் செப்டம்பர் மாத பிற்பகுதியில் அழைப்புகளின் வரத்து அதிகரித்ததும், பொருளாதார இழப்பு அல்லது பயிர் இழப்பு குறித்து மட்டும் பேச மக்கள் அழைக்கவில்லை என்பது புலனானது. அவர்கள் இன்னும் ஆழமான பிரச்சினையை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர். எதிர்பாராததன்மையின் அதிர்ச்சி, காலநிலை மாற்றம் ஏற்படுத்திய உளவியல் வன்முறை, குறைவான சாத்தியங்கள், நிவாரணத்துக்கும் மறுநிர்மாணத்துக்குமான ஓலம், குழந்தைகளின் கல்விக்கான உதவி, உடைகளுக்கான உதவி என அவர்களின் அழைப்பு பட்டியல் நீண்டிருந்தது.

செப்டம்பர் 20 முதல் 28 வரையிலான எட்டு நாட்களுக்கு வங்காள விரிகுடாவில் உருவாகி வந்த கடுமையான வானிலை போக்குகள், மராத்வடா மற்றும் மேற்கு மகாராஷ்டிர பகுதிகளில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக கடும் மழைப்பொழிவுகளை ஏற்படுத்தி, காய்ந்து கிடந்த ஆறுகளை காட்டாறுகளாக மாற்றி, விளையத் தொடங்கியிருந்த விவசாய நிலங்களுக்குள் புக வைத்து நாசம் செய்தது. இப்பகுதியில் வாழும் மக்கள் பஞ்சத்தை கூட எதிர்கொண்டு விடுவார்கள். வெள்ளத்தை எதிர்கொண்டதில்லை.

சிறு ஓடைகளும் நீர்நிலைகளும் காட்டாறுகளாக மாறி நிலங்களையும் வீடுகளையும் கிராமங்களையும் சூறாடிய விதத்தை கிராமவாசிகள் திரும்பத் திரும்ப விளக்குகின்றனர். பல நாட்களாகியும் மழை நிற்காமல், குளங்கள் உடைந்து நதிகள் பெருக்கெடுத்த விதத்தை கூறுகின்றனர்.

தாராஷிவ் மாவட்டம் மட்டும் வழக்கத்தை விட 376 மடங்கு அதிக மழைப்பொழிவை ஒரு வாரத்தில் பெற்றது. வேறு எந்த அதிகாரப்பூர்வ தரவும், இங்கு நடந்திருக்கும் பேரிடரை இத்தனை தெளிவாக சொல்லிட முடியாது.

மாநில அரசின் ஆய்வுப்படி, மராத்வடாவின் எட்டு மாவட்டங்களில் விதைக்கப்பட்ட நிலத்தில் மூன்றில் ஒரு பங்கான 44 லட்சம் ஹெக்டேர் சம்பா பருவ பயிர்கள் மீட்க முடியாதளவுக்கு பாதிப்படைந்திருக்கின்றன. மாநில அளவில் 75.42 லட்சம் ஹெக்டேருக்கும் அதிகமான அளவு நிலம் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இவையன்றி, 3,600 வீடுகளும் பாதிப்புக்குள்ளாகி இருக்கிறது. 224 பேர் இறந்திருக்கின்றனர். 600 கால்நடைகளை வெள்ளம் அடித்து சென்றுவிட்டது.

சூழலியல், சமூக மற்றும் உணர்வுப்பூர்வ விளைவுகள் நெடுங்காலம் நீடிக்கும். வெள்ளம் விளைச்சலை அடித்து செல்லும், ஆற்றுப்படுகைகளின் தரத்தை குறைக்கும், குடிநீர் வளங்களை மாசுப்படுத்தும். ஓடும் நீர், மீளும் நீர்ப்பரப்பு ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான நிலத்தடி நீர் தொடர்பு பாதிப்படையும். சமூகரீதியாக, வெள்ளம் கிராமங்களின் பாதிக்கப்படும் தன்மையை அதிகரிக்கிறது. குடும்பங்கள் பயிர்களையும் கால்நடைகளையும் சேமித்த தானியங்களையும் முக்கிய ஆவணங்களையும் இழக்கின்றன. புலப்பெயர்வு, கடன் என்ற சுழற்சிக்குள் தள்ளப்படும் பலரும் ஒரு கட்டத்தில் தொடர்ந்து போராடும் தன்மையை இழந்துவிடுகின்றனர்.

”சமூக, பண்பாட்டு, அரசியல் மற்றும் பொருளாதார சூழல்கள்தாம் பேரிடர்காலத்தில் மக்களின் மனநலத்தை தீர்மானிக்கிறது,” என்கிறார் டாக்டர் சுபாசிஸ் பத்ரா. பெங்களூருவின் மனநலம் மற்றும் நரம்பியல் அறிவியல்களுக்கான தேசிய நிறுவனத்தில் பேரிடர் காலத்தில் மனநல மற்றும் சமூக ஆதரவு மேலாண்மைத்துறையின் தலைவராகவும் பேராசிரியராகவும் இருக்கும் அவர், கடந்த 25 வருடங்களில் நடந்த பேரழிவுகள் பலவற்றை குறித்த முக்கியமான ஆய்வுகளை நடத்தியிருக்கிறார். மனநலத்தை தனித்த விஷயமாக பார்க்கக் கூடாது என எச்சரிக்கிறார் அவர். மனநல தீர்வுகள் தனிநபர், குடும்பம் மற்றும் ஊர் அளவிலும் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்கிறார் அவர்.

”பேரிடர் காலத்துக்கு முன்னும் பின்னும் இருக்கும் தயார்நிலை அமைப்புகளை பொறுத்துதான், எத்தனை வேகமாக மக்கள் அதிர்ச்சியில் இருந்து மீளுகிறார்கள் என்பதும் இருக்கும்,” என்கிறார் அவர்.

ஊருக்குள் இருக்கும் மக்கள் உறவுகள் நன்றாக இருந்தால், மீளும் தன்மையும் நன்றாக இருக்கும் என்கிறார் அவர்.

“செப்டம்பர் 15, 2025 அன்று பீட் மாவட்ட கெஜ், 150 மிமீ மழையை வெறும் இரண்டு மணி நேரங்களில் பெற்றது. ஊரின் நீர்த் தொட்டி உடைந்து நீர் எல்லா இடங்களுக்கும் பாய்ந்தது. மரங்கள் சாய்ந்தன. ஓடைகள் பெருக்கெடுத்து மொத்த ஊரையும் நாசம் செய்தது,” என்கிறார் லதூரை சேர்ந்த பத்திரிகையாளரும் எழுத்தாளரும் காலநிலை மாற்ற கல்வியாளருமான அதுல் தியோல்காவோன்கர்.

ராஷஸ்வாடி கிராமத்தில் கணேஷ் சோபன் கடாடேவின் கிணறு புதைந்துவிட்டது. நீர் வடிந்த பிறகு, அவரின் நிலத்தில் கால்பந்து அளவிலான கற்கள் நிறைந்திருந்தன. “அந்த பாறைகளை அகற்றி நிலத்தை விவசாயத்துக்கு ஏற்றதாக மாற்ற அவருக்கு பல நாட்கள், பல மாதங்கள் கூட ஆகலாம்,” என்கிறார் தியோல்காவோன்கர். “150-200 ட்ராலி நிறைய கற்கள் அவர் எடுக்க வேண்டும் என நினைக்கிறேன். ஆனால் அதற்கான பணம் அவரிடம் இருக்கும் வாய்ப்பில்லை.”

அக்டோபர் 2025ல் காலநிலை அறிவியலாளர்களும் நீரியலாளர்களூம் சிவில் அமைப்புகளும் வெளியிட்ட வெள்ளை அறிக்கையில் மராத்வடா வெள்ளங்களும் அது உருவாக்கிய மனநல சிக்கல்களும் மழைப்பொழிவால் மட்டும் ஏற்படவில்லை, மாறாக அமைப்புப்பூர்வமான தோல்வியும் உருவாக்கியிருக்கிறது எனக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. தீவிர வானிலை நிகழ்வுகள், சூழலியலின் தன்மை மற்றும் மனிதனால் ஏற்படுத்தப்பட்ட பாதிப்புகள் ஆகியவற்றுடன் இணைந்திருக்கிறது. செப்டம்பர் மாதம் 305 மிமீ மழையை இப்பகுதியில் பதிவு செய்திருக்கிறது. வழக்கத்தை விட 204 சதவிகிதம் அதிகம். பீட், பர்பானி, லதுர், ஹிங்கோலி மற்றும் நந்தெத் போன்ற பகுதிகளும் வரலாறு காணாத மழையைப் பெற்றிருக்கின்றன.

எனினும் பேரிடர் சீக்கிரமே தொடங்கிவிட்டது. ஜூன் - ஜுலை மாதங்களின் மழை பற்றாக்குறை ஏற்கனவே மண்ணுக்கு அழுத்தம் கொடுத்திருந்த நிலையில், ஆகஸ்ட் மாதம் பொழிந்த திடீர் கடும் மழைகள் நீர்ப்பிடிப்பு பகுதிகளை நிறைத்தது. நிலம் நீரை உறிஞ்ச வாய்ப்பில்லை. செப்டம்பர் மாத பிற்பகுதியில், சிறு ஆறுகள், நீரோட்டங்கள், சாலைகளின் குறுக்கே செல்லும் கழிவு நீர் பாதைகள், மோசமாக கையாளப்பட்ட அணைநீர் வெளியேற்றங்கள் யாவும் “தடுக்கக் கூடிய வெள்ளத்தின் அநாவசியமாக பெரிதாக்கியதாக’ அறிக்கை குறிப்பிடும் நிலை ஏற்பட்டது.

மேலும் அறிக்கை, மராத்வடா தொடர் பஞ்ச பகுதியாக இல்லாமல், நீண்ட வறட்சிக்காலம் மற்றும் தீடீர் கடும் மழை ஆகியவற்றை கொண்ட தீவிர காலநிலைகள் கொண்ட பகுதியாக இருப்பதாக குறிப்பிடுகிறது.

இந்த முடிவுகளைத்தான் தேசிய மக்கள் அமைப்புகளின் கூட்டமைப்பு நடத்திய கள ஆய்வும் (நவம்பர் 2025) முன் வைக்கிறது. தியோல்காவோன்கர் அந்த ஆய்வின் ஓர் உறுப்பினர். நிலையான மழைக்காலங்களில் இருந்து குறுகிய, கடுமையான மழைப்பொழிவுகளுக்கு மாறியதை அறிக்கை ஆவணப்படுத்துகிறது.

விவசாயிகள், ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் என வாழ்க்கையின் சேமிப்பையும் உழைப்பையும் எளிய கனவுகளையும் இழந்து தவிக்கும் பலரின் கருத்துகள் அறிக்கையில் நிறைந்திருக்கிறது.

“ஆறு ஏக்கர் நிலத்தில் விதைத்திருந்த வெங்காயங்களை இழந்தோம்,” என்கிறார் சொலாப்பூரிலுள்ள பத்ரியின் கங்காபாய் பந்த்கர். நீர் அவரது நிலத்தையும் வீட்டையும் மூழ்கடித்தது. “அரசின் 10,000 ரூபாய் எப்படி இந்த இழப்பை சரிகட்டும்? அந்தப் பணத்தில் நாங்கள் என்ன வாங்க முடியும்? எப்படி நாங்கள் பிழைப்பது?”

அவரைப் போலவே ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்கள் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

பல குக்கிராமங்களின் மக்கள் சுதாரிப்பதற்கு முன்பே வெள்ளம் அவர்களின் வீடுகளையும் நிலங்களையும் மூழ்கடித்து விட்டதாக உள்ளூர்வாசிகள் கூறுகின்றனர். இவற்றைதான் அறிக்கை “செயற்கை வெள்ளங்கள்” எனக் குறிப்பிடுகிறது. இத்தகைய வெள்ளங்களுக்கு மழைப்பொழிவு மட்டுமின்றி மனித நடவடிக்கையும் காரணமாக இருக்கிறது. அடைபட்ட கழிவுநீர் பாதைகள், சாலைக்கு அடியில் செல்லும் குழாய்கள், திட்டமிடப்படாத சாலை அமைப்புகள், நீரை ஈர்க்கும் பகுதிகளாக ஒருகாலத்தில் இருந்த ஈரநிலங்கள் இல்லாமல் போனது முதலியவையும் இத்தகைய சேதங்களுக்கு காரணங்கள் ஆகும். முறையான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படவில்லை எனில் பஞ்சமும் வெள்ளங்களும் என இரு தீவிர நிலைகளுக்கு இடையில்தான் மராத்வடா பகுதி ஊசலாட வேண்டியிருக்கும் என்கின்றன இரு அறிக்கைகளும்.

தொடர் மழை மற்றும் வெள்ளங்கள் மராத்வடா மற்றும் மேற்கு மகாராஷ்டிராவை புரட்டி போட்டதில், ஷிவார் சேவை மையத்தில் தொலைபேசிகள் பல நாட்களுக்கு தொடர்ந்து அடித்துக் கொண்டிருந்தன.

தசரா தொடங்கி தீபாவளி இறுதி (அக்டோபர் இறுதி) வரை ஹெகன்னா வீட்டுக்கு செல்ல முடியவில்லை.

“முப்பத்தொரு நாட்கள்,” என நினைவுகூருகிறார் அவர். “போர் போன்றதொரு சூழலில் நாங்கள் இருந்தோம்.”

அலுவலகத்தில் தரையில் அவர் தூங்கினார். ஒருவேளை மட்டும்தான் சாப்பிட்டார். சில நேரங்களில் அதுவும் இல்லை. காற்று சுவாசிக்க மட்டுமே வெளியே செல்வார். இப்போதும் கூட, அந்த நாட்களை குறித்து அவர் பேசுகையில், குரல் இறங்குகிறது: “நிலப்பரப்பு நீரில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்தது. மக்கள் தங்களின் மனங்களுக்குள் மூழ்கிக் கொண்டிருந்தனர்.” எனினும் சேவை வளர்ந்துகொண்டிருந்தது. வளர்ந்ததற்கு காரணம் தொலைபேசி மற்றும் தொழில்நுட்ப வசதிகள் அல்ல, ஹெகன்னா மனநலத்தை அலட்சியமாக கருதாததே காரணம்.

அழைத்த ஒவ்வொருவரும் மனரீதியாக மிகவும் ஒடுங்கிப் போயிருந்தனர். தனக்குத் தானே தீமை விளைவிக்கக் கூடிய அளவுக்கு இருந்தனர் என்கிறார். “எந்த அழைப்பையும் நாங்கள் மறுக்கக் கூடிய நிலையில் இல்லை. அது உயிரிழப்பை கொடுத்திருக்கலாம்,” என்கிறார். பல நேரங்களில் அவருக்கும் மன அழுத்தம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் அழைப்புகளை ஏற்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தார். “களைப்பினால் நான் அழைப்பை ஏற்காமல் இருந்தால் யாரேனும் உயிரிழக்க வேண்டியிருக்குமோ என நினைத்தேன். ஒவ்வொரு அழைப்பை ஏற்கும்போதும் ஒரு உயிர் காப்பாற்றப்பட்டது என்பதால் எனக்கு நிம்மதியாக இருந்தது.” அவர் மட்டுமல்ல, சேவை மைய உறுப்பினர்கள் அனைவரும் அவ்வாறுதான் செயல்பட்டனர்.

பெயரறியாத பல உதவியாளர்கள், தனிநபர்கள் மற்றும் சேவை மையத்தின் நண்பர்கள் பல உதவிகளை சேகரித்து, அவசியமான குடும்பங்களுக்கு கொண்டு சேர்ப்பித்தனர். இன்றும் கூட, விவசாயிகளுக்கு உதவும் வகையிலான நன்கொடைகளை அவர் கேட்கிறார்.

ஹெகன்னாவும் அவரது குழுவும் தங்களுடைய அழுத்தத்தை போக்கிக் கொள்ள ஆலோசனை உதவிகளை எடுத்துக் கொள்கின்றனர். ஆனாலும், “எங்களுக்கென உதவும் அமைப்பு ஒன்று தேவை. அதற்கு பணம் தேவைப்படுவதால், எங்களால் அதை செய்ய முடியவில்லை,” என்கிறார்.

தீபாவளி காலம் சற்று நன்றாக இருந்தது என்கிறார் அவர். எனினும் வருடந்தோறும் நெருக்கடியில் சில விவசாயிகள் இருக்கவே செய்கின்றனர். “கடந்த 10 வருடங்களில் நான் தீபாவளி கொண்டாடியதே இல்லை,” என்கிறார் ஹெகன்னா. “ஒரு அக்டோபர் இரவில், 47 அழைப்புகள் இரவு 10 மணி முதல் காலை 6 மணி வரை வந்தன. அழைத்தவர்கள் அனைவருக்கும் தற்கொலை எண்ணங்கள் இருந்தன.”

ஒருமுறை நள்ளிரவு நேரம். பயிற்சி பணியாளர்கள் கிளம்பி விட்டிருந்தனர். அறைக்குள் ஹெகன்னா அமர்ந்து குறிப்புகளை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தபோது தொலைபேசி அடித்தது. எடுக்காமல் விடலாம் என நினைத்தார். ஆனால் அழைப்பை ஏற்றார்.

சோலாப்பூர் மாதா ஒன்றியத்தை சேர்ந்த இளைஞர் பேசினார். வேகமாக மூச்சு விட்டபடி மெதுவாக பேசினார். இரவு கவிந்து, குடும்ப உறுப்பினர்கள் உறங்க அவர் காத்திருந்திருக்கிறார்.

”சார்… எனக்கு ஓர் யோசனை. இரவு தூங்க சென்றால் காலை எழாமல் இருக்க தோன்றுகிறது.”

“என் சிந்தனையும் களைப்பும் மறைந்தது; நாற்காலியை நிமிர்த்தி அமர்ந்து, அவருடைய பிரச்சினையை சொல்லும்படி கூறினேன்,” என்கிறார் ஹெகன்னா. அவரின் கதையிலும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை: திடீர் வெள்ளங்கள், அழிந்த சோயாபீன் பயிர், நோயுற்ற தாய், கடன் வசூலிக்க காலையில் வந்த ஏஜெண்ட், தாங்க முடியாத அவமானம்.

35 நிமிடங்களுக்கு இருவரும் பேசியிருக்கின்றனர். வார்த்தைகளையும் அமைதியையும் அவர்கள் பகிர்ந்து கொண்டனர்.

“இறுதியில் அவர், ‘குறைந்தபட்சம் நீங்கள் கவனிக்கவேனும் செய்தீர்கள். உறுதியுடன் இருக்கும்படி சொல்லாத முதல் நபர் நீங்கள்தான்,’ என்றார்.”

ஒரு உயிர் காப்பாற்றப்பட்டது என அந்த இரவில் ஹெகன்னா நினைத்துக் கொண்டார்.

“கவனித்தால் போதும். விளக்க வேண்டாம். உபதேசம் வேண்டாம். அவர்களின் கைகளை பிடித்துக் கொண்டால் போதும் என ஒவ்வொரு அழைப்பு வரும்போதும் எனக்கு நானே சொல்லிக் கொள்வேன்.”

காலநிலை மாற்றம் ஏற்படுத்தியிருக்கும் களேபரத்தில் அது ஒன்றுதான் மனநலத்தை மீட்பதற்கான செயல்பாடாக இருக்க முடியும்.

மழைப்பருவம், பயிர், சத்தமற்ற துயர்கள் நிறைந்த காலம் சுழலும் கொலாப்பூரின் சிறு கிராமத்தில் வளர்ந்தவர் ஹெகன்னா.

கல்லூரியில் அவர் விவசாயியல் படித்தார். பிறகு உளவியல் படித்தார். ஆனால் அவரின் கல்வி அதற்கெல்லாம் முன்பே தொடங்கியதாக அவர் சொல்கிறார். வலி குறித்து சத்தம் எழுப்பாத விவசாயிகளின் அமைதியில் அவரின் முதல் கல்வி இருந்தது.

“நானும் அதே பாதையில் சென்றிருப்பேன். மாநில அல்லது ஒன்றிய தேர்வாணைய தேர்வுகளுக்கு தயார் செய்து கொண்டிருந்திருப்பேன்,” என்கிறார் ஹெகன்னா. “அர்த்தமுள்ள வேலை எதையேனும் செய்யும்படி என் ஆசிரியர்கள் கூறினார்கள்.”

அவரின் ஆசிரியர்கள் அவருக்குள் கனவுள்ள ஒரு இளைஞனை கண்டிருக்கலாம்.

ஒரு வருடமாக சொற்ப பணத்தில் அவர் மாநிலம் முழுக்க பயணித்திருக்கிறார். எதிர்கால பணிக்கான நோக்கத்துடன் கிராமங்களில் தங்கியிருக்கிறார். கிராமவாசிகளிடம் இருந்து கற்றிருக்கிறார். கிராமத்தில் படிப்பறிவுடன் வேலை இன்றி இருக்கும் இளைஞர்களிடம் அவர் கவனம் செலுத்தினார். இயல்பாக ஷிவார் சேவைமையம் வளர்ந்தது என்கிறார் ஹெகன்னா. தாராஷிவ்வில் வசிக்கும் அவர், நெருக்கடியிலுள்ள விவசாயிகளுக்கு எந்த உதவியும் கிடைக்காததை கண்டார்.

2017ம் ஆண்டில் ஷிவார் சேவைமையம் 25 கிராமங்களில் தொடங்கப்பட்டது.

தொடக்க காலம் சற்று கடுமையாக இருந்தது: இரண்டாம் தர மேஜைகள், ஒரே ஒரு தொலைபோசி, மிக சில உள்ளூர் தன்னார்வலர்கள் ஆகியோருடன் மக்களின் தற்கொலைகளை தடுக்கும் வழிகளை கற்றுக்கொள்ள விரும்பும் ஓர் இளைஞர் மட்டும்தான் தொடக்கம்.

மெல்ல அழைப்புகள் அதிகரித்தன. கடன்களை அடைக்க முடியாதவர்கள். தற்கொலை செய்து கொண்ட கணவர்களின் மனைவிகள். பொருளாதார உதவி இன்றி, கல்வியை நிறுத்தும் மாணவர்கள்.

மகாராஷ்டிராவில் மழை பற்றாக்குறை நிலவும் மாவட்டங்களில் தாராஷிவும் ஒன்று. மழை வராத பகுதியில் இடம்பெற்றிருக்கும் பகுதி இது. கோவிட் தொற்றுக்காலத்திலும் அதற்கு பின்னும் நெருக்கடி தீவிரமடைந்தது.

விவசாயிகளின் நெருக்கடி தீவிரத்தை வரிசைப்படுத்தும் வகையிலான FDQI (Farmers’ Distress Quotient Index) என்கிற அமைப்பை அவர் வடிவமைத்தார். அழைப்பவர்களின் நெருக்கடியை இந்த அமைப்பு குறைவு, நடுத்தரம், அதிகம் ஆகிய மூன்று வகைமைகளில் பிரிக்கும். அதிக நெருக்கடி கொண்டவர்களின் அழைப்புகளை அவரே நேரடியாக ஏற்கிறார்.

சேவை மையத்தை தொடங்கியதிலிருந்து, மகாராஷ்டிர கிராமங்களில் வசிப்பவர்கள் 27 காரணங்களினால் மனநல நெருக்கடிக்கு உள்ளாவதாக அவரின் குழுவினர் அடையாளம் கண்டிருக்கின்றனர். அரசு கொள்கைகளில் குறைவாக கவனிக்கப்பட்ட காரணங்கள் அவை. ”வயல்களுக்கு செல்லும் பாதைக்காக பக்கத்து நில விவசாயிகளுடனான மோதல் ஒரு முக்கியமான காரணமாக இருக்கிறது. மாவட்ட வருவாய்த்துறை அதிகாரிகள் எளிதில் தீர்த்து வைக்கக் கூடிய பிரச்சினை இது,” என்கிறார் அவர்.

மூன்று வகைகளுக்கும் தனித்தனி ஆலோசனை பாணி உண்டு. “மூன்று வகைகளுக்கு ஏற்ப அழைப்பவர்களை வரையறுத்து விட்ட பிறகு, அணுகுமுறையை நாங்கள் தேர்ந்தெடுப்போம்.” அழைப்பவர்கள் பலர் இருப்பதே, சேவை மையம் உருவாக்க வேண்டுமென்ற யோசனை சரிதான் என்பதை உறுதிபடுத்துகிறது என்னும் அவர், காலப்போக்கில் இன்னும் நிலவரம் மேம்படும் என்கிறார்.

மனநல ஆலோசனை மற்றும் கிராம மட்ட தலையீடுகள் என இரு தன்மைகளில் ஹெகன்னா கவனம் செலுத்துகிறார். “மனநல நெருக்கடி கொடுக்கும் காரணிகளை சார்ந்தும் நாம் இயங்க வேண்டும்,” என்கிறார் அவர்.

ஒரே காரணிகள் எல்லா இடங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கின்றன. எல்லா காரணிகளுக்கு பின்னும் காலநிலை நெருக்கடிகள் இருக்கின்றன. நூற்றுக்கணக்கான கிராமங்கள் மழைப்பருவத்தில் பிரச்சினைகளை எதிர்கொண்டது என்றாலும் செப்டம்பர் 15 தொடங்கி 25 வரை நிலைமை இன்னும் தீவிரமானது.

சேவை மையம் முதல் சவாலான மனநல குறைபாடை கையாளுகிறது. ஆனால் மனநல நெருக்கடியை ஏற்படுத்தும் காரணிகளை சரி செய்வது நீண்ட காலம் எடுக்கும் வேலை. கள தலையீடுகள் தொடங்கி கொள்கை அளவு மாற்றங்கள் வரை நடக்க வேண்டும். ஷிவார் அறக்கட்டளையை தொடங்கிய ஹெகன்னா, விவசாயிகளையும் இளைஞர்களையும் திரட்டி ஆக்கப்பூர்வமான தலையீடுகளில் இயங்க வைக்கவிருப்பதாக சொல்கிறார்.

“உதாரணமாக, தாராஷிவை சேர்ந்த வேலையற்ற கைம்பெண்களை திரட்டியிருக்கிறோம். அவர்களின் பொருளாதார நெருக்கடியை போக்க, தனியார் மற்றும் அரசுத்துறையின் உதவியை பெறுவோம்.”

விவசாயம் சார்ந்த சமூக மன நல மாதிரியை உருவாக்க அவர் இலக்கு கொண்டிருக்கிறார். அது ஷிவார் மாதிரியாக இருக்கும். கூடவே, விவசாயிகளுக்கான மனநல ஆதரவு மாதிரியை அறக்கட்டளை உருவாக்கும் என்கிறார். அதை எவர் வேண்டுமானாலும் மறு உருவாக்கம் செய்து பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம். நெருக்கடியில் இருப்பவர்களை கேட்கவேனும் ஆலோசகர்கள் இருப்பதுதான் நியாயம். “விவசாய நெருக்கடி உயர்ந்தால், சமூக நெருக்கடி அதிகமாகும். அது மனநல நெருக்கடியை அதிகரிக்கும்,” என்கிறார் அவர். எனவே எல்லா நேரமும் சேவை மையம் இயங்குவது தீவிர எதிர்வினைக்கு ஒருவர் செல்வதை தடுக்க உதவும் என்கிறார் அவர்.

சாத்தியப்படும் இடங்களில் எல்லாம் மாவட்ட ஆட்சியர்கள் மற்றும் அரசுத்துறை அலுவலர்களை ஹெகன்னா தொடர்பு கொண்டு, விவசாயிகளுக்கான அரசு உதவியை பெற்று தரும் பணியை செய்கிறார். பல அதிகாரிகள் உதவிகரமாகவே இருக்கிறார்கள். எனினும் போதாது. “இந்த பணியை கூர்மையான இலக்கோடு இன்னும் விரிவுபடுத்த வேண்டும்.”

”இந்த வருட தொடக்கத்தில் நந்தெத் பகுதியில் தந்தையும் மகனும் தற்கொலை செய்து கொண்ட சம்பவம் என்னை உலுக்கியது,” என்கிறார் ஹெகன்னா. “இந்த சேவை மையம் மாநிலம் முழுக்க வர வேண்டுமென முடிவெடுத்து, புனேவுக்கு எங்களின் மையத்தை கொண்டு சென்றோம்.”

கடந்த வருடம் ஒரு நன்கொடையாளரின் உதவியுடன், ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட அமைப்புடன் மகாராஷ்டிரா முழுவதும் இயங்கும் வண்ணம் அவர்கள் புனேவுக்கு மையத்தை இடம் மாற்றினர். 2023-லிருந்து காலநிலை மாற்றம் மோசமாகி இருக்கிறது. இந்த நெருக்கடி, பஞ்சத்தை காட்டிலும் கொடுமையாக இருக்குமென அவர் முன் யூகித்திருந்தார். பெரிய அளவு, தொழில்நுட்பம் மற்றும் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட மையம் உதவும். செப்டம்பர் 2025 அவரின் நம்பிக்கையை உறுதி செய்தது.

எனினும் காலநிலை சார்ந்த அரசு கொள்கைகளில் மனநலம் பெரிதும் பொருட்படுத்தப்படாமலேயே இருக்கிறது. இந்த அலட்சியம் தொடர்ந்தால் என்ன நடக்கும் என்பதற்கு மையத்துக்கு வரும் ஆயிரக்கணக்கான அழைப்புகளும் நூற்றுக்கணக்கான தற்கொலைகள் தடுப்பும் சாட்சியம் சொல்லும். அவசர நடவடிக்கையாக அரசு கொள்கைகள் இதையும் கவனத்தில் கொள்ளும் காலம் வரும் என ஹெகன்னா நம்புகிறார்.

“மண் வேகமாக மீளாது. ஆனால் மக்கள் தங்களை காத்துக் கொண்டு வாழ்க்கைகளை மீட்டெடுக்க முடியும்,” என்கிறார் அவர்.

அவரை பொறுத்தவரை, ஷிவார் சேவைமையம், காலநிலைக்கு ஏற்ற நடவடிக்கையும் துரிதகால பேரிடர் எதிர்கொள்ளும் நடவடிக்கையும் ஆகும். பெருவெள்ளத்திலும் பருவமழையிலும் இது உறுதிபடுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

“நாளின் முடிவில் அழைப்பில் நீண்ட மெளனம் இருந்தால், அந்த நபர் நம்பிக்கையும் உதவியும் வேண்டுகிறார் என அர்த்தம்,” என்கிறார் ஹெகன்னா.

(அழைத்தவர்களின் பெயர்களும் தன்னார்வலர் பெயர்களும் மாற்றப்பட்டிருக்கின்றன.)

தற்கொலை எண்ணமோ மனநல நெருக்கடியோ கொண்டிருந்தார் தேசிய உதவி மையமான கிரணை 1800-599-0019 ( (24/7 இயங்கும் இலவச சேவை) என்கிற எண்ணில் தொடர்பு கொள்ளவும்.

காலநிலை மாற்றம் மற்றும் மனநலம் குறித்த பாரியின் தொடர், மாரிவாலா ஆரோக்கிய முன்னெடுப்பின் ஆதரவு பெற்றது. மனநலம் மற்றும் உடல் ஆரோக்கியம், கிராம மக்கள் மற்றும் புலம்பெயர் தொழிலாளர் வாழ்வாதாரங்கள் ஆகியவற்றின் மீதான காலநிலை மாற்றத்தின் தாக்கத்தை இத்தொடர் ஆய்வு செய்கிறது.

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்