சஹாரியாக்களின் ஹோலி

ராஜஸ்தானின் பரன் மாவட்டம் மமோனி கிராமத்தில் ஏராளமான எதிர்பார்ப்புகளுடன் ஹோலி பண்டிகை கொண்டாட்டம் முன்கூட்டியே தொடங்கிவிட்டது. மார்ச் மாதம் பவுர்ணமி நாளில் வரும் இப்பண்டிகைக்கு ஒரு வாரம் வரை கொண்டாட்டம் நடைபெறுகிறது. அறுவடை காலம் தொடங்குவதற்கு முன் இறைவனுக்கும், இயற்கைக்கும் இக்கிராம மக்கள் நன்றி செலுத்துகின்றனர். ராஜஸ்தானின் மிகவும் ஏழ்மையான மாவட்டமாக பரன் கருதப்படுகிறது.

ஹோலிக்கு முதல்நாள் இரவு ஹோலிகா என்ற பெயரில் கோதுமை கதிர்கள் தீயில் எரிக்கப்படுகிறது. முன்பெல்லாம் அந்த சாம்பலை முகத்தில் பூசிக் கொள்வர். நாளடைவில், சாம்பலுக்கு பதிலாக வண்ணப் பொடிகள் வந்துவிட்டன. இப்போது நாடெங்கும் இப்பண்டிகை இப்படி தான் கொண்டாடப்படுகிறது.

ஹோலி வலுவான மத நம்பிக்கையை கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் விவசாய சமூகத்திற்கு இத்திருவிழா வசந்த காலம் மற்றும் அறுவடை காலத்தின் முன்னேற்பாடு. இது மகிழ்ச்சியை, நம்பிக்கையை தருகிறது.

குடும்பம், கால்நடைகளை பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கும் தெய்வங்களுக்கு நன்றி செலுத்தும் வகையில் மமோனி கிராமத்தைச் சேர்ந்த விவசாயி சீதா மேத்தா பசுஞ்சாணத்தில் எருமைகளின் உருவங்களை வடிவமைத்துள்ளார். பெரிய எருமை, கன்றுடன் தண்ணீர் குடிப்பது போலவும், புற்களை உணவாக உண்பது போலவும் வடிவமைத்துள்ளார். ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் திருவடிவமும் சிறிதாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

ராஜஸ்தானின் மிகவும் பின்தங்கிய சமூகமாக விளங்கும் சஹாரியா பழங்குடியினரின் புகலிடமாக பரன் திகழுகிறது. சஹாரியாக்களின் பூர்வீகமான வனப்பகுதிகள் இப்போது கிழக்கு ராஜஸ்தானில் உள்ளது (முன்பு அண்டை மாநிலமான மத்தியபிரதேசத்தில் இருந்தது). சமூகத்தின் பெரியவர்கள் தங்களது பாட்டன்கள் காடுகளில் வேட்டையாடியதை நினைவில் வைத்துள்ளனர். காலம் மாறிவிட்டது என்றும், இப்போது பிற மாநிலங்களில் இருந்து வரும் மக்கள் தங்கள் நிலத்தையும், சொந்த வாழ்விடத்தையும் பிடுங்கிக் கொண்டு விரட்டுவதாகவும் அவர்கள் கூறுகின்றனர். வனப்பகுதிகள் இப்போது அரசிடம் உள்ளது.

சஹாரியாக்கள் ஒருபோதும் விவசாயம் செய்தது கிடையாது. அவர்கள் எப்போதும் வனத்தில் வாழ்ந்து அவற்றை பாதுகாத்து வந்தனர். இச்சமூகத்தினர் இப்போதும் மூலிகைச் செடிகள், உணவுச் செடிகள் குறித்த அறிவைப் பெற்று தங்கள் பாரம்பரியத்தை உயிர்ப்புடன் வைத்துள்ளனர். ஆனால் சர்தார், ஜாட் போன்ற பிற செல்வாக்குமிக்க சமூகங்கள் இப்பகுதிகளுக்குள் நுழைந்தவுடன், தங்கள் விவசாய விதிமுறைகளையும், நடைமுறைகளையும் அமல்படுத்தி சஹாரியாக்களை பலமிழக்கச் செய்தன.

பண்ணைகளுக்கு அதிக இடமளிப்பதற்காக அரசுகள் இந்திய வனச் சட்டத்தின் (1927) கீழ் படிப்படியாக காடுகளை அழித்தன, சஹாரியாக்கள் புதிய நில உரிமையாளர்களுக்கு மலிவான அல்லது இலவச தொழிலாளர்களாக பயன்படுத்தப்பட்டனர். காடுகளுக்குச் செல்ல வழியில்லாத சஹாரியர்கள் தங்கள் பல மரபுகளையும், சமூக அமைப்புகளையும் இழந்தனர். அவர்களின் பழைய உணவு ஆதாரங்களும் மறைந்தன. கிஷன்கஞ்ச் தாலுகா போன்ற பகுதிகளில் நிலைமை மோசமாக உள்ளது, அங்கு சஹாரியாக்கள் மீது ரொக்கக் கடன்கள் உள்ளன. 1976 ஆம் ஆண்டின் கொத்தடிமைத் தொழிலாளர் (ஒழிப்பு) சட்டம் இச்சமூகத்தைப் பாதுகாக்கவில்லை.

பல தசாப்தங்களாக செல்வாக்குமிக்க நிலச்சுவாந்தர்களிடம் கொத்தடிமைகளாக வேலை செய்து வரும் சஹாரியாக்களுடன் ஹோலி அறுவடை திருநாளை நான் கொண்டாடினேன். ஒரு வார கால பண்டிகையில், இச்சமூகத்தினர் மாலையில் ஒன்றுக் கூடி பாடி, நடனமாடுகின்றனர். திருநாளின் முதல் நாள் உணவு, குடும்பம், வழிபாட்டிற்கு அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது.

ஆஞ்சநேயருக்காகவும், உள்ளூர் துறவி சித் பாபாவுக்காகவும் கட்டப்பட்ட அருகாமை கோயிலுக்கு பெரியவர்கள் சிறிய யாத்திரை செல்லாமல் பண்டிகை முழுமை அடைவது இல்லை. சமூகத்தின் பெரியவர்கள் நல்ல அறுவடை, தங்கள் வீடுகளின் பாதுகாப்பு வேண்டி வழிபாடு செய்கின்றனர். முன்பெல்லாம் பெரியவர்களுடன், ஆண்களுடன் சேர்ந்து கோயிலுக்கு செல்வர். நாள் முழுவதும் பாடி வழிபாடு செய்வர். இப்போதெல்லாம் கோயிலுக்கு வரும் மக்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து வருவதாகவும், வரும் தலைமுறைகளிடம் இந்த பாரம்பரியம் காணாமல் போய்விடுமோ என்றும் அவர்கள் கவலை கொள்கின்றனர்.

சமூகத்தின் மூத்த உறுப்பினரான தேவிலால் சஹாரியா ஒரு விவசாயி, நாட்டுப்புற இசைக் கலைஞர். அவர் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து மத்தளம் கொட்டி பாடல் பாடுகிறார். அவர் தான் இழந்த நிலத்தை மீட்க போராடி வருகிறார். “மூன்று தலைமுறைகளாக உங்களது நிலம் என்பதற்கு ஆதாரத்தை அளிக்குமாறு அரசும், நீதிமன்றங்களும் எங்களிடம் கேட்கின்றன. எழுத்துப்பூர்வமான ஆவணங்களுக்கு நாங்கள் எங்கு செல்வது? காடுகளை சொந்தமாக்க முடியுமா?” 2006ஆம் ஆண்டின் வன உரிமைகள் சட்டம் (FRA) காடுகளின் உரிமையாளர் அரசு என்ற காலனித்துவ கருத்தை மாற்ற முயன்றது. ஆனால் வனத்துறை நிர்வாகமும், அதிகார வர்க்கமும் களத்தில் அதை நடைமுறைப்படுத்த விடுவதில்லை.

மாநில அரசு திட்டத்தின் கீழ் தேவி லாலாஜிக்கு 20 பிகாஸ் (10 ஏக்கர் நிலம்) ஒதுக்கப்பட்டது. ஆனால் அவரிடம் தற்போது 12 பிகாஸ் நிலங்கள் மட்டுமே உள்ளன. மற்றவை உயர் சாதியினரின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. அரசு தனக்கு நிலம் ஒதுக்கினாலும், அதை நிரூபிக்க ஆவணங்கள் ஏதுமில்லை என்று அவர் கூறுகிறார். ”எங்கள் நிலத்தில் விளைவதை நாங்கள் உண்ணலாம், ஆனால் எஞ்சியவை எங்கு செல்லும், எவ்வளவுக்கு விற்கப்படும் என்பது எங்களுக்குத் தெரியாது,“ என்கிறார் தேவிலால்ஜி. ” எங்கள் பிள்ளைகளுக்கு இந்த நிலைமை வரக் கூடாது.“

கல்பவிருக்ஷம் என்ற அரசு சாரா அமைப்பின் உறுப்பினரான மீனல் தத்பதியின் கூற்றுப்படி, "வன நிலத்தின் மீது உள்ளூர் சமூகங்களின் உரிமைகளை அங்கீகரிக்கவும், சஹாரியாக்கள் போன்ற சமூகங்களுக்கு எதிரான வரலாற்று அநீதியை தடுக்கவும், எஃப்.ஆர்.ஏ முயற்சிக்கிறது. எந்தவொரு மாநில அல்லது மத்திய அரசு சட்டத்தின் கீழ் குத்தகைகள் உட்பட முந்தைய அனைத்து வில்லங்கங்கள் மற்றும் நடைமுறை சிக்கல்களிலிருந்து விடுவித்து நிலத்திற்கு உரிமை அளிக்கிறது.”

ராஜஸ்தானில் வன உரிமைகள் சட்டம் அமல்படுத்தப்பட்ட தொடக்கத்தில், இச்சமூகங்கள் நில உரிமையை உறுதிப்படுத்த வனத்துறை உட்பட பல அதிகாரிகளின் கையொப்பங்களை வழங்குமாறு கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டதாக அவர் கூறுகிறார். "உள்ளூர் நடைமுறைகள் மீது அதிகாரிகளுக்கு அதிகாரமில்லை. வனத்துறையே பொறுப்பு என்று அவர்கள் கருதுகின்றனர். இச்சமூகம் தங்கள் நிலத்தின் மீது உரிமை கோருவதற்கும், பின்னர் அதன் மீது கட்டுப்பாட்டை விதிப்பதற்கும், அவர்களிடம் இரக்கமான அணுகுமுறை இருக்க வேண்டும். ஆனால் அதிகாரிகளிடம் அது இல்லை. வன உரிமைகள் சட்டத்தின் கீழ் செயல்முறைகளை விரைவுபடுத்தவும், இது போன்ற சமூகங்களுக்கு அவர்களின் வாழ்வாதாரமான நிலத்தைப் பாதுகாக்க உதவவும் மாநில அரசு அவசர நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டியதற்கான அவசியம் உள்ளது.

சஹாரியாக்கள் நில உரிமைக்காக உறுதியாக படை திரண்டு போராடவில்லை என்பதால் பலவீனமானவர்களாக கருதப்படுவதாக உள்ளூர் அமைப்புகளைச் சேர்ந்தவர்கள் கூறுகின்றனர். பல தசாப்தங்களாக கிராம மக்கள் சுரண்டப்படுவதோடு, அவர்களின் நிலம் அல்லது வீடுகள் பறிக்கப்படலாம் என்ற தொடர் அச்சத்தில் வாழ்கின்றனர். மாவட்டத்தில் கடுமையான பட்டினி நிலவியதால் 2002ஆம் ஆண்டு சஹாரியா சமூகம் முதன்முதலில் சமூக ஆர்வலர்களின் கவனத்தைப் பெற்றது. அச்சமூகத்தின் குழந்தைகள் ஊட்டச்சத்து குறைபாட்டால் மரணிக்கின்றனர்.

தன்னார்வ அமைப்புகள் அச்சமூகத்தின் நில உரிமைக்கான சட்டப்பூர்வ உதவிகளை செய்து வந்தாலும், ஒரு பயனும் இல்லை என்கிறார் தேவிலால். சமூகத்தைச் சேர்ந்த மற்றவர்களும் இதே கதையை சொல்கின்றனர். எங்கள் சந்திப்பின் முடிவில், தேவிலால் கேட்டுக் கொண்டதால் ஹோலி கொண்டாட அன்று அவரது வீட்டிற்கு சென்றேன்.

அடுத்த நாள் வண்ணங்களுடன் விளையாட ஒவ்வொருவரும் தயாராகினர். சமூகமே மகிழ்ச்சியில் திளைக்கிறது, குழந்தைகளும் குறும்புகள் செய்ய அனுமதிக்கப்பட்டனர். காலப்போக்கில் கொண்டாட்டங்கள் தீவிரமடைந்துள்ளதாக பெரியவர்கள் கூறுகின்றனர். அவர்களை பொறுத்தவரை இப்பண்டிகை அறுவடைக்கு முன்பு நன்றிக் கூறுவது மட்டும் தான்.

சஹாரியாக்களின் எதிர்காலம் நிச்சயமற்றதாகவே உள்ளது. அவர்களின் பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்திற்கு திட்டமிடுவது கடினமாகி வருகிறது, அவர்களால் நிலத்தை பயன்படுத்தவோ, உரிமை கோரவோ முடியவில்லை. ’அச்சே தின்‘, பரன் மக்களை இன்னும் சென்றடையவில்லை.

புராண கதைகளின்படி, 'ஹோலி' என்ற சொல் 'ஹோலிகா' என்பதிலிருந்து வந்தது – அது அசுர அரசன் ஹிரண்யகசபின் தீய சகோதரியின் பெயர். அவர் முல்தானின் சர்வ சக்திவாய்ந்த மன்னராக, விஷ்ணுவின் பக்தராக இருந்தார், தனது பக்திக்கு வெகுமதியாக சிறப்பு வரம் ஒன்றைப் பெற்றார். சிறப்பு சக்தி அவரை ஆணவம் கொள்ளச் செய்தது. தன்னைக் கடவுளாகக் கருதிய அவர் ராஜ்யத்தில் உள்ள அனைவரும் தன்னை வணங்கும்படி உத்தரவிட்டார். ஆனால் அவரது சொந்த மகன் பிரகலாதன் விஷ்ணு பக்தனாகவே இருந்தான். இதனால் ஆத்திரமடைந்த மன்னர் ஹிரண்யகசபு தனது மகனுக்கு கொடூரமான தண்டனைகள் கொடுத்தார். ஆனால் பிரகலாதனின் மனம் மாறவில்லை. இறுதியாக, தீப்பிடிக்காத சால்வையை அணிந்திருந்த பிரகலாதனின் அத்தை ஹோலிகா, பிரகலாதனை தன்னுடன் சிதையில் அமர வைத்து ஏமாற்ற நினைத்தாள். ஆனால் தீ எரியத் தொடங்கியபோது, ஹோலிகாவிடமிருந்து பறந்துச் சென்ற சால்வை பிரஹலாதனை சுற்றிக் கொண்டது, அவள் தீயில் கொல்லப்பட்டாள். அப்போது விஷ்ணு பகவான் தோன்றி மன்னன் ஹிரண்யகசபுவை வதம் செய்தார். அடுத்த நாள் காலையில், ராஜ்ஜியத்தைச் சேர்ந்த மக்கள் நெருப்பிலிருந்து சாம்பலை எடுத்து தங்கள் நெற்றியில் பூசினர். தீமையை நன்மை வென்றதாக அவர்கள் கருதினர்.

சிறப்பு நன்றி: சஹாரியா சமூகம்; கபில் ஜெயின்; ராஜு மேத்தா; விஷால் சிங்.

தமிழில்: சவிதா