முஸ்கெனி தால் பானை

“முஸ்கெனியின் பசிய மென்மையான இலைகள், மழைக்கு பிறகு இனிமையாக இருக்கிறது. வெயிலில், இலைகள் காய்ந்து கடினமாகி விடும்,” என்கிறார் கெளஷல்யா. இரு அறை உள்ள கல் வீட்டின் வராண்டாவிலுள்ள திறந்தவெளி சமையலறையில் அவர் இருக்கிறார். பேசிக் கொண்டே அவர் கழுவப்பட்ட பருப்பை ப்ரஷர் குக்கரில், முஸ்கெனி, பச்சை மிளகாய்கள், மஞ்சள் மற்றும் உப்பு ஆகியவற்றுடன் போடுகிறார்.

“முஸ்கெனி பாஜி (இலைகள்) துவரை மற்றும் கொண்டை கடலை நன்றாக இருக்கும்,” என்னும் கெளஷல்யா, முஸ்கெனி இலைகளை சமைக்கும் பல குறிப்புகளை நம்முடன் சந்தோஷமாக பகிர்ந்து கொள்கிறார். சத்தீஸ்கரில் வளரும் இந்த செடி, வழக்கமாக பருப்புடன் சேர்த்து செய்யப்படும். மூன்று, நான்கு விசில் அடிக்கும் வரை காத்திருக்கும் அவர், பூண்டு, தக்காளி, வெங்காயம் மற்றும் காய்ந்த மிளகாய்களை பருப்புடன் சேர்க்க, பனிக்கி அரிவாள் மனை கொண்டு தயார் செய்கிறார்.

“என் கிராமத்தில் நிறைய காட்டு கீரைகள் உண்டு. எந்த காலத்தில் எதை பறிக்க வேண்டுமென என் தாய்க்கு தெரியும். அவற்றில் பல கீரைகள் வருடம் முழுக்க வளரும் என்றாலும், சில காலத்தில் மட்டும்தான் ருசி நன்றாக இருக்கும்,” என விளக்குகிறார் கெளஷல்யா. அவர் வாழும் அமனாகாவில், ஜூன் முதல் ஆகஸ்ட் வரை திஹ்ரி ஃபுட்டு (காளான் வகை) நன்றாக வளரும். கொஞ்சம் வெங்காயம், தக்காளி, பச்சை மிளகாய் ஆகியவற்றுடன் சேர்த்து சமைக்கப்பட்டால் அது ருசியாக இருக்கும். “நானும் கொஞ்சம் எடுத்துக் கொள்வேன். கறி போல ருசிக்கும்,” என்கிறார் அவர்.

கெளஷல்யா கித்லெஹ்ரி, பர்னவபராவின் காடுகள் நிறைந்த மலைத் தொடர்ச்சியின் அருகே உள்ள மகாசமந்த் மாவட்டத்தின் ஜலாப் பகுதியை சேர்ந்தவர். குழந்தையாக இருக்கும்போது காட்டுணவு சேகரித்து காட்டு கீரை சமைப்பதை பார்த்திருக்கிறார். 2008ம் ஆண்டில் மணம் முடித்த பிறகு, ராய்ப்பூருக்கு அவர் சென்றார். இப்போது தலித் வசிப்பிடமான அமனாகாவில் அவர் வரிக்கிறார். “(குடும்பத்தை சேர்ந்த) வேறு எவரும் காட்டில் உணவு சேகரிப்பதில்லை,” என்கிறார் அவர். கணவர் மளிகை பொருட்கள் கூட வாங்க மாட்டார் என்கிறார். “காய்கறிகளின் விலை அதிகமாக இருப்பதால், காய்கறிகள் இல்லாமல் சாப்பிடுவோம்,” என்பார் அவர்.

முப்பத்து நான்கு வயது கெளஷல்யா, சத்தீஸ்கர் தலைநகரமான ராய்ப்பூரின் தனியார் விடுதி பள்ளியின் தோட்டத்தில் பணிபுரிகிறார். தாயைப் போலாவரும் காட்டு கீரையை தேடி சேகரிக்கிறார். நடந்தபடி அவர் பல்வேறு மூலிகைகளையும் கொடிகளையும் புதர்களையும் காட்டி ஒவ்வொன்றுக்கும் சமையல் குறிப்பு சொல்கிறார்: “உல்லா பாஜி பூண்டு மற்றும் மிளகாய்களை கொண்டு செய்யப்படும். பொகார் பாஜி புளியை கொண்டு நன்றாக செய்யலாம். எல்லா கீரைகளும் கால்வாய்களுக்கு அருகே இருக்கும் நெல்வயல்களில் முளைக்கும். யாரும் விதைப்பதில்லை.”

கமார்ச்சாத் விழாவை பற்றி சொல்கையில் கெளஷல்யா, “ஏழு எட்டு வகை இலைகளை இங்கிருந்து (பள்ளி வளாகத்தில்) சேகரிப்பேன்,” என்கிறார். பாடோ (ஆகஸ்ட்-செப்டம்பர்) மாதத்தில் பெண்கள் இந்த விழாவை கொண்டாடுகின்றனர். குழந்தையின் நல் பிறப்பு, ஆரோக்கியம், இனவிருத்தி ஆரோக்கியம் ஆகியவற்றை வேண்டி ஒரு நாள் முழுக்க விரதம் இருப்பார்கள்.

“என் தாய் எங்கள் நிலத்தில் சேகரித்த பசாகர் சவால் (காட்டு சிவப்பரிசி) அனுப்புவார். எனவே விரதத்தில் நான் எதுவும் வாங்குவதில்லை,” என்கிறார் அவர். விரதத்தை முடிக்கும்போது, ஏர் தொடாத, விலைக்கு வாங்காத காய்கறிகளையும் பழங்களையும் அரிசிகளையும் பெண்கள் உண்ணுகின்றனர்.

40 வயதுகளில் இருக்கும் கெளஷல்யாவின் கணவர் ஜீது, தினக்கூலியாக பணியாற்றி ரூ.2,000-2,500 வார ஊதியம் பெறுகிறார். கெளஷல்யா மாத ஊதியமாக ரூ.8,000 பெறுகிறார். அவர்களின் மூன்று குழந்தைகளான மகனும் இரட்டையரும் (ஒரு மகன், மகள்) கீரையை ரசித்து சாப்பிடுகிறார்கள். புன்னகைத்தபடி கெளஷல்யா, “கீரைகள் தயார் செய்வதற்கு எளிது மட்டுமின்றி, என்னுடைய 11 வயது மகளுக்கும் அதை சமைப்பது எப்படியென தெரியும். மிளகாய்களையும் பூண்டையும் தக்காளிகளையும் கொஞ்சம் வதக்கினாலும் எந்த கீரையும் ருசியாக இருக்கும்,” என்கிறார்.

”இன்னது இது என தெரிந்தவர்கள், அதை எடுத்து சாப்பிடுவார்கள். மற்றவர்கள் அதை குப்பையாக பார்ப்பார்கள்,” என்கிறார் அவர். ”பூச்சிக்கொல்லி மருந்தை நிலத்தில் போடவில்லை எனில், கீரைகள் இடுப்பளவுக்கு வளர்ந்து நிற்கும்.” அவர் பேசுகையில் குக்கர் இறுதி விசில் ஊதுகிறது. சாப்பாடு இப்போது தயார்.

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்