சலாயாவைத் தாக்கிய அமெரிக்கா - ஈரான் போர் ஏவுகணை

"நான் 17 வயதில் மாலுமியாக என்னுடைய முதல் வேலையில் சேர்ந்தபோது, என் அப்பா கடலில் வாழ்பவர்களுக்கு மரண பயம் இருக்காது என்று கூறுவார். அவர் சொன்னது பொய் போலும் [அப்பா ஜூட் போல்தே தே கி, ஜெ தரியா மா ரெஹ்தா ஹொய் எம்னே மௌத் நோ டர் நா ஹோய்],” என்று ஓமன் வளைகுடாவில் மூழ்குவதற்கு முன்பு ஆறு மாதங்களாக 'எம்எஸ்வி அல் ஃபைஸ் நூர்-இ-சுலைமானி' என்ற கப்பலை செலுத்திய தனது கைகளை உற்றுப் பார்த்தவாறே கூறுகிறார், 43 வயதான நசீர் ஜுனாஸ் பாயா. கேப்டனின் உத்தரவின் பேரில் ஹார்முஸ் நீரிணை வழியாகத் தான் செலுத்திய கப்பலை ஏவுகணை தாக்கிய அந்தப் பயங்கரமான தருணத்தை அவர் நினைவுகூர்கிறார்.

"அப்பா ஜூட் போல்தே தே [என் அப்பா பொய் சொல்லியுள்ளார்], மேன் தோ லாஞ்ச் மேன் பானி தேக் கர் ஹைபத் கா கயா தா [கப்பலுக்குள் தண்ணீர் வருவதை பார்த்தவுடனேயே நான் மிரண்டுபோனேன்]. அது 2026 மே 8 அன்று நள்ளிரவு 12 மணியை தாண்டி இருந்தது. ஒரு ஏவுகணை எங்களை முழ்கடிக்க வந்தது. ஹார்முஸ் வழியாக செல்வதற்கு ஈரான் எங்களுக்கு எந்தத் தடையும் விதிக்கவில்லை. எனவே, தாக்கியது அவர்களாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. நாங்கள் பலமாக குண்டுவெடிக்கும் சத்தம் ஒன்றைக் கேட்டோம். அதைத் தொடர்ந்து பெரிய தீ விபத்தும் ஏற்பட்டது." நசீர் மிகவும் பொறுமையாக, தனது மக்களிடம் பேசும் குச்சி-சிந்தி மொழியைத் தவிர்த்து, இந்தி மற்றும் குஜராத்தி கலந்து பேசுகிறார். குஜராத்தின் துவாரகா மாவட்டத்தில் உள்ள துறைமுக நகரமான சலாயாவில் உள்ள அவரது ஒற்றை மாடி வீட்டில் நாங்கள் அமர்ந்திருக்கிறோம்.

"தாக்குதலின் வேகத்தில் இரண்டு மாலுமிகள் காற்றில் தூக்கி வீசப்பட்டனர். அவர்களில், வலது கை துண்டிக்கப்பட்ட அல்தாஃப் தாலிப் கெர் (40) உயிரிழந்தார். மற்றவரின் முகம் கப்பலின் டேங்க் மீது மோதி பலத்த காயமடைந்தார்," என்று அவர் தொடர்கிறார். அன்று கப்பலில் நாங்கள் 18 பேர் இருந்தோம். கப்பலுக்குள் தண்ணீர் வரத் தொடங்கியது. கப்பல் மூழ்குவதற்குள், எங்கள் உடைமைகளையோ, ஃபோனையோ எடுத்துக்கொள்ள கூட எங்களுக்கு நேரம் கிடைக்கவில்லை. நாங்கள் கடலில் குதித்து, இரும்புக் கம்பிகள் மூடிய ஒரு பிளாஸ்டிக் தண்ணீர் தொட்டியைப் பற்றிக்கொண்டு, அடுத்த ஏழு மணிநேரம் நீரில் மூழ்காமல் இருக்கப் போராடினோம். கடும் குளிரால் நான் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தேன். ஏவுகணை எங்களைக் கொல்லாத போதும், ஓமன் வளைகுடாவின் உறைபனி போன்ற குளிர்ந்த நீர் எஞ்சியிருந்த எங்களைக் கொன்றிருக்கும் என்று தோன்றியது," என்கிறார். நசீர். ஏறக்குறைய 40 ஆண்டுகள் கப்பல் கேபினில் பணியாற்றி, பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்ட தனது 60 வயது தந்தை ஜுனாஸ் பாயாவின் அருகில் அமர்ந்திருக்கிறார் அவர். மகன் உயிர் பிழைத்த கதையை மீண்டும் கேட்க முடியாமல், மிகுந்த வேதனையுடன் அமர்ந்திருக்கும் தனது தாயார் சபிராவின் கண்களைப் பார்த்து பேசக் கூட நசீரால் முடியவில்லை.

தாக்குதலுக்குப் பிறகு மூழ்கிய, 3,000 டன் கொள்ளளவு கொண்ட அந்த மூன்று ஆண்டுகள் பழமையான பெரிய மரக்கப்பல், சலாயாவில் கைகளால் செய்யப்பட்ட புகழ்பெற்ற கப்பல்களில் ஒன்றாகும். இதை உருவாக்கியவர்களில் ஆந்திரப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த சில புலம்பெயர்ந்தோரும், 'ஜாம் சலாயா' என்று அழைக்கப்படும் ஏராளமான உள்ளூர் மக்களும் அடங்குவர். இவர்கள் கட்ச்சி முஸ்லிம்கள் ஆவர். இவர்களின் முன்னோர்கள் சுமார் 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மாண்ட்வி மற்றும் முந்த்ரா பகுதிகளிலிருந்து இடம்பெயர்ந்து துவாரகையில் குடியேறியவர்கள்.

கப்பல் தொழிலே, இச்சமூகத்தினருக்கு வாழ்வாதாரம் ஆகும். இந்நகரிலுள்ள பெரும்பாலான ஆண்கள் கப்பல்களைக் கட்டுவது, கப்பலில் பணிபுரிவது அல்லது சரக்குகளை ஏற்றி இறக்கும் தொழிலாளர்களாகப் பணியாற்றுகின்றனர். இக்கப்பல்கள் இந்தியா, ஐக்கிய அரபு அமீரகம், ஓமன், ஏமன், ஈரான், சோமாலியா, ஜிபூட்டி மற்றும் எரித்திரியா ஆகிய நாடுகளுக்கு இடையே சரக்குகளை ஏற்றிச் செல்கின்றன. கப்பல் தொழிலில் இல்லாதவர்கள், கட்ச் வளைகுடாப் பகுதியில் 'கோல்' (ப்ளாக்-ஸ்பாட்டட் க்ரோக்கர்) மற்றும் 'தோல்தாரா' ஆகிய மீன்களைப் பிடிக்கும் தொழிலில் ஈடுபடுகின்றனர்.

சலாயாவில் கட்டப்பட்ட சுமார் 200 'வாஹான்' அல்லது 'லான்ச்' (பெரிய சரக்குக் கப்பல்கள்) ஹார்முஸ் நீரிணை வழியாகச் செல்கின்றன. ஆண்கள் வழக்கமாக செப்டம்பர் முதல் மே வரையிலான காலக்கட்டத்தில் கப்பல்களில் பணிக்கு செல்கின்றனர். ஜூன் முதல் ஆகஸ்ட் வரையிலான மாதங்களில், அரபிக் கடலில் படகுகளை இயக்க இந்திய அதிகாரிகள் அனுமதி அளிப்பதில்லை.

"நான் 13 மாத ஒப்பந்தத்தில் சென்றிருந்தேன். ஆனால் மே மாதத்திலேயே திரும்பிவிட்டேன்," என்று நசீர் கூறுகிறார். "அதுதான் எனது கடைசிப் பயணம்; என் தங்கையின் திருமணத்திற்காகவும், எங்கள் வீட்டை கட்டி முடிக்கவும் 4.5 லட்சம் ரூபாயைச் சேமித்து வைத்திருந்தேன். ஆனால் அனைத்தும் கடலில் மூழ்கிவிட்டன. இப்போது என்னிடம் பாஸ்போர்ட், மாலுமி அடையாள அட்டை, கூட இல்லை," என்று தனது பழைய அட்டையை காட்டுகிறார், நசீர்.

கப்பல் உரிமையாளர், அவருக்கு மாதம் 5,000 ரூபாய் ஊதியம் வழங்கியுள்ளளார். ஆனால் ஷார்ஜா, ஏமன் மற்றும் சோமாலியா போன்ற இடங்களில் சரக்குகளை ஏற்றும்போதும் இறக்கும்போதும் வெளிநாட்டு வர்த்தகர்களிடமிருந்து ஒரு டன்னுக்கு 10 திர்ஹம் வீதம் கூலி பெறும்போது தான் அவருக்கு உண்மையான வருமானம் கிடைக்கிறது. வேலையின் இருப்பு, சரக்கின் அளவு, நாணய மாற்று விகிதங்கள் மற்றும் வருமானத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் கப்பல் பணியாளர்களின் எண்ணிக்கை ஆகியவற்றைப் பொறுத்து அவரது மொத்த வருமானம் மாறுபடுகிறது. இருப்பினும், கல்வி வசதி, பொது உள்கட்டமைப்பு மற்றும் வேலைவாய்ப்புகள் குறைவாக உள்ள ஒரு ஊரில், நசீர் இந்தத் தொழிலை ஒரு நல்ல வாய்ப்பாகக் கருதினார்.

"இரண்டு மாதங்களாக நான் வீட்டிலேயே தான் இருக்கிறேன். எனக்கு மிகுந்த பயமாக இருக்கிறது. கப்பல் கட்டும் இடத்தின் பக்கம் செல்லக்கூட எனக்குத் தோன்றவில்லை. கடந்த இரண்டு மூன்று நாட்களாக மீன்பிடிப் படகில் வேலை செய்ய முயற்சி செய்தேன். ஆனால் ஜூன் முதல் ஆகஸ்ட் வரையிலான காலக்கட்டத்தில் கடலில் புயல் மற்றும் இடியுடன் கூடிய மழை ஏற்பட வாய்ப்புள்ளதால், எங்களுக்கு அதற்கான அனுமதி கிடைக்கவில்லை," என்கிறார் நசீர். ஆனால் வீட்டிலேயே இருப்பது, பாதியில் நின்ற வேலைகள், தொலைந்த பணம் மற்றும் இருண்டதாகத் தோன்றும் எதிர்காலம் குறித்த கவலையை அவருக்குள் ஏற்படுத்துகிறது.

அவருக்குப் புதிய பாஸ்போர்ட் பெற்றுத் தர கப்பல் உரிமையாளர் மறுத்துவிட்டார். மாற்று ஆவணத்தைப் பெற நசீர் தனது சொந்தப் பணத்தில் 7,000 முதல் 10,000 ரூபாய் வரை செலவிட வேண்டியிருக்கும். மற்றவர்களைப் போலவே, அவரும் தான் இழந்தவற்றிற்கு எந்த இழப்பீடும் பெறவில்லை.

கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாகப் போர் மண்டலங்கள் வழியாகச் செல்லும் சலாயாவில் தயாரிக்கப்பட்ட கப்பல்களுக்குக் காப்பீடு வழங்க காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் மறுத்து வருவதால், தாங்களும் நஷ்டத்தைச் சந்திப்பதாகக் கப்பல் உரிமையாளர்கள் கூறுகின்றனர். அத்தகைய மண்டலங்கள் வழியாகச் செல்லும் ஏற்கனவே காப்பீடு செய்யப்பட்ட கப்பல்களுக்குக் கூட அவர்கள் இழப்பீடு வழங்க மறுக்கின்றனர்.

"எனது கப்பலை இழந்தபோதும், அரசாங்கத்திடமிருந்து எனக்கு எந்த உதவியும் கிடைக்கவில்லை. இந்தியக் காப்பீட்டு நிறுவனத்திற்கு 13.5 லட்சம் ரூபாய் காப்பீட்டுத் தவணையாகச் செலுத்தியுள்ளேன். ஆனாலும் எனக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை," என்று சலாயா கப்பல் உரிமையாளர் சுல்தான் அகமது சங்காரா கூறுகிறார். "ஓமன் கடலோரக் காவல் படையினரால் எனது கப்பலிலிருந்து மீட்கப்பட்ட தொழிலாளர்களின் விசா மற்றும் பயணச் சீட்டுக்கான செலவுகளை நானே ஏற்றேன்," என்று ‘ஹாஜி அலி' கப்பலைப் பற்றிக் கூறுகிறார். சோமாலியாவிலிருந்து துபாய்க்குச் சென்று கொண்டிருந்த இந்தக் கப்பல், ஹார்முஸ் நீரிணையில் ஏவுகணைத் தாக்குதலுக்குள்ளானது. வருடாந்திர ஹஜ் சடங்கின் ஒரு பகுதியாக மேற்கொள்ளப்படும் கட்டாயப் பலித் தேவைக்காக, 480 மாடுகளும், 1,800 ஆடுகளும் அதில் இருந்தன.

கப்பலில் இருந்த 30 வயதான எஜாஸ் அக்பர் சங்கர் மற்றும் அவருடன் இருந்த 14 பேரும், நான்கு நாட்களுக்கு முன்பு 'எம்விஎஸ் ஃபைஸ் இ சுலைமானி' கப்பல் தாக்குதலுக்குள்ளாகி மூழ்கிய செய்தியை வாட்ஸ்அப் குழுவின் மூலம் அறிந்திருந்தனர். ஆனால், 'ஹாஜி அலி' கப்பல் ஏற்கனவே மே 13, 2026 அன்று கடலில் பயணத்தைத் தொடங்கியிருந்தது. "அதிகாலை 3 மணி; நாங்கள் செல்ல வேண்டிய இடத்தை அடைய இன்னும் ஐந்து மணிநேரப் பயணம் இருந்த நிலையில், ஓமன் கடற்கரைக்கு அருகே கப்பல் மீது ஏவுகணை தாக்கியது," என்று எஜாஸ் கூறுகிறார். "இந்தியாவில் உள்ள கப்பல் உரிமையாளரைத் தொடர்புகொள்ள எங்கள் தொலைபேசிகளில் போதுமான இருப்புத் தொகை இல்லை. அதனால் தகவலைத் தெரிவிக்க சோமாலிய வர்த்தகரை அழைத்தோம். நாங்கள் மிகுந்த அச்சத்தில் இருந்தோம். உயிர் பிழைக்கப் போராடும் விலங்குகளின் பரிதாபகரமான அலறல் சத்தம் எங்களுக்குக் கேட்டது. லைஃப் போட்டில் 12 பேர் மட்டுமே அமர முடியும். ஆனால் ஓமன் கடலோரக் காவல் படையினர் எங்களை மீட்க வரும் வரை நாங்கள் 14 பேரும் அதில் நின்றுகொண்டிருந்தோம்."

இரண்டு மாதங்கள் கடந்தும் எஜாஸ் இன்னும் அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளவில்லை. 2002-ல் ஓமன் வளைகுடாவில் தனது கணவர் நீரில் மூழ்கி இறந்த பிறகு, தனது மகன் கடலுக்குச் செல்வதை அவரது தாயார் விரும்பவில்லை. ஆனால் 10-ம் வகுப்புக்கு மேல் படிக்காத எஜாஸுக்கு, அந்த ஊரில் வேறு வேலைவாய்ப்புகளும் இல்லை. அதனால் அவர் தனது மாமா சுல்தானின் கப்பலில் வேலைக்குச் சேர்ந்தார். ஆனால் இனி அவர் கப்பலில் வேலை செய்ய விரும்பவில்லை

"எஜாஸ் என் மருமகன். இந்தப் பணியை தொடர விரும்பாதவர் அவர் மட்டுமல்ல, என் குழுவினர் அனைவருமே அச்சத்தில் உள்ளனர். எனது மற்றொரு கப்பலான 'ஹாஜி அலி-1', 2026 அக்டோபரில் பயணிக்கத் தயாராகிவிடும். ஆனால் பழைய பணியாளர்கள் அதில் சேரத் தயங்குகிறார்கள்," என்று சுல்தான் கூறுகிறார். "ஜூன் முதல் ஆகஸ்ட் வரையிலான காலத்தில் துறைமுகத்திலிருந்து கப்பல்களை வெளியேற்ற கடற்படை மற்றும் கடலோரக் காவல் படை அனுமதி அளிப்பதில்லை. அக்காலத்தில் சலாயாவில் தங்கியிருப்பது தங்களை வேலையற்றவர்களாக மாற்றும் என்று தெரிந்திருந்தும், நிலவும் போர்ச் சூழல் காரணமாகப் பல இளம் மாலுமிகள் துபாயிலிருந்து திரும்பியுள்ளனர். உயிரை விட முக்கியமானது எதுவும் இல்லை. அவர்களை நாங்கள் கட்டாயப்படுத்த முடியாது."

சுல்தானின் கப்பல் கட்டும் தளத்திலிருந்து சுமார் இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில், துபாயிலிருந்து திரும்பிய சலாயாவை சேர்ந்த சம்பானியா சகோதரர்களான ஷகிப் ஹாஜி அமீன் (30) மற்றும் அஜீம் ஹாஜி அமீன் (33) ஆகியோரின் வீடு உள்ளது. அவர்கள் சுற்றுலாத் துறையில், குறிப்பாக டின்னர் குரூஸ்களில் ஐந்து ஆண்டுகள் பணியாற்றியிருந்தனர். 2026 மார்ச் மாதத் தொடக்கத்தில், பாம் ஜுமேராவில் நடத்தப்பட்ட ட்ரோன் மற்றும் ஏவுகணைத் தாக்குதல்கள் குறித்த காணொளிகள் அவர்களின் ஃபோன்களுக்கு அனுப்பப்பட்டன. ஷகிப்பின் ஃபோன் காவல்துறையினரின் கையில் சிக்கியதால், அவர் துபாய் சிறையில் 77 நாட்கள் இருக்க நேரிட்டது.

"அது மிகவும் கொடூரமான காலம். சிறைக்குள் எல்லாமே விலை உயர்ந்ததாக இருந்தது. என் குடும்பத்தினருடன் 5 நிமிடங்கள் பேச நான் 10 திர்ஹம்கள் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. என்னை விடுவிக்க என் வயதான தந்தை சொந்த முயற்சியிலேயே பணத்தைத் திரட்ட வேண்டியிருந்தது. பறிமுதல் செய்யப்பட்ட எனது தொலைபேசியும் எனக்குத் திரும்பக் கிடைக்கவில்லை. என் மேலாளரும் என்னை விட்டுவிட்டு சென்று விட்டார். மேலும், துபாய்க்குள் நுழைய ஐக்கிய அரபு அமீரக அரசு எனக்கு ஓராண்டு காலத் தடையும் விதித்துள்ளது," என்று ஷகிப் கூறுகிறார்.

கைதாகாமல் தப்பிய அசீமுக்கு 7,000 திர்ஹம்களுக்கு பதிலாக 3,000 திர்ஹம்கள் மட்டுமே கிடைத்தன. கட்டாயமாகத் திரும்ப வேண்டிய சூழல் மற்றும் வருமான இழப்பு காரணமாக, அந்தச் சகோதரர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை கம்பாலியாவில் உள்ள தனியார் பள்ளியிலிருந்து விலக்கி, சலாயாவில் உள்ள அரசுப் பள்ளியில் சேர்க்க வேண்டியதாயிற்று.

"ஜூலை மாதத்தில்தான் நான் ஒரு கேரேஜில் பைக்குகளுக்கு பெயிண்ட் அடிக்கும் வேலையில் சேர்ந்தேன். ஆனால் சலாயா ஒரு சிறிய நகரம். சில நாட்களில் வாடிக்கையாளர்கள் வருவார்கள், சில நாட்களில் யாரும் வரமாட்டார்கள். என் சகோதரரைப் போலல்லாமல், எனது விசா துபாய் அரசால் ரத்து செய்யப்படவில்லை. ஆனால், போர் மீண்டும் தீவிரமடைந்துள்ள நிலையில், அங்கு சென்று என் உயிரைப் பணயம் வைக்க முடியாது. இங்கேயே என் வாழ்க்கையை ஓட்ட முயற்சிக்கிறேன்," என்று அசீம் கூறுகிறார்

"எங்கள் தாத்தா ஒரு காலத்தில் சலாயாவின் மிகப் பெரிய செல்வந்தர்களில் ஒருவராக இருந்தார்," என்று ஷகிப் கூறுகிறார். அப்போது அவர் முன்பு பணிபுரிந்த 'டின்னர் குரூஸ்' நிறுவனத்தின் இன்ஸ்டாகிராம் பக்கத்தைக் காட்டுகிறார். "ஆனால், எங்கள் குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான இரண்டு கப்பல்கள் மூழ்கியபோது நாங்கள் அனைத்தையும் இழந்தோம். அது என் தந்தையையும் மாமாக்களையும் வேறு வேலைகளைத் தேட கட்டாயப்படுத்தியது. அதனால் எங்களால் தொடர்ந்து படிக்க முடியவில்லை. கடந்த 3-4 ஆண்டுகளாகத்தான் என் வாழ்க்கை மேம்படத் தொடங்கியிருந்தது. என்னைப் போலல்லாமல், என் மகனுக்கு சிறந்த கல்வியை அளிக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பினேன். ஆனால் இப்போது, ​​வேலை இழப்பு மற்றும் துபாய்க்குள் நுழைய விதிக்கப்பட்ட தடையால் அந்தக் கனவும் உடைந்துவிட்டது."

நிலைமை சீரடைந்தாலும் கூட, நசீர் உடனடியாகத் பணிக்கு திரும்பிச் செல்ல விரும்பவில்லை. "அல்லாஹ் ஒருமுறை என் உயிரைக் காப்பாற்றி எனக்கு வாழ்வதற்கான வாய்ப்பை அளித்துள்ளான். மீண்டும் அவன் என் உயிரைக் காப்பாற்றுவானா என்று தெரியவில்லை. ஆனால், நான் என் வீட்டைக்கட்ட வேண்டும், என் சகோதரிகளுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க வேண்டும்; எனவே நான் திரும்பிச் சென்றே ஆக வேண்டும். ஒருவேளை 3-4 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு செல்லலாம் என்று தனது பழைய புகைப்படங்கள் சிலவற்றை காட்டியவாறே அவர் கூறுகிறார்.

அவரது தாயார் சபிராவுக்கு இதில் உடன்பாடில்லை. "இது எங்கள் முன்னோர்களின் தொழில். என் சகோதரர்கள், தந்தை, கணவர் மற்றும் தாத்தாக்கள் என அனைவரும் இதே தொழிலைச் செய்தவர்கள்தான். எங்கள் வீட்டு ஆண்கள் மாதக்கணக்கில் வெளியூர் செல்வது 'சலாயா' பெண்களுக்குப் பழகிப்போன ஒன்றுதான். கடலையும், அவர்கள் கட்டிய கப்பல்களையும் என்னால் நம்ப முடியும். ஆனால் ஏவுகணைகளை என்னால் நம்ப முடியாது. என் மகன் மீண்டும் அங்கு செல்வதை என் மனம் விரும்பவில்லை. பணத்தை மீண்டும் சம்பாதித்துவிடலாம், ஆனால் என் மகனை மீண்டும் பெற முடியுமா?"