குப்பு, மாடு மற்றும் கபடி

பெரும்பாலான குடும்பங்கள் விலங்கை முதலில் வாங்கிவிட்டு, தீவனத்தை பற்றி பிற்பாடு கவலைப்படுவார்கள். ஆனால் ஜஸ்விந்தர் கெளரும் அவரது கணவர் ஜக்சீர் சிங்கும் இதை தலைகீழாக செய்கின்றனர்.

மாடு வாங்க வசதியில்லாத நிலையில் இருக்கும் அவர்கள், தீவனம் சேமிப்பதற்கான குப்புவை கட்டுகின்றனர். இந்த வருடத்தில் 75 சதவிகிதம் வரை விலை சரிந்திருக்கும் தூரியால்தான் (வெட்டப்பட்ட கோதுமை கதிர்கள்) அவர்கள் இப்படி செய்கிறார்கள். 2024ம் ஆண்டில் ஒரு குவிண்டால் தூரி 800-1000 ரூபாய்க்கு விற்கப்பட்டது. இந்த வருடத்தில் இந்த விலை ஒரு குவிண்டாலுக்கு 200-250 ஆக குறைந்திருக்கிறது.

எனவே விலங்கை வாங்குவதற்கு முன், சங்ரூர் மாவட்டத்திலுள்ள சங்க்லிவாலா கிராமத்து வீட்டில் தீவன சேமிப்பகம் கட்டுவதென தம்பதியர் முடிவெடுத்திருக்கின்றனர்.

குடும்பத்துக்கு உபரி சத்தும் தேவை. இருவரின் 27 வயது மகன் கபடி சாம்பியனாக இருக்கிறார். குடும்பம் வளர்க்கும் மாட்டின் ஒரு குவளை பால் அவருக்கு உதவும். “மேம்பட்ட உணவு, குறிப்பாக ஊருக்குள் கபடி விளையாடும் எங்களின் மகனுக்கு முக்கியம்,” என்கிறார் 50 வயது ஜஸ்விந்தர். அவர்களுக்கு இரு மகள்கள் இருக்கின்றனர். ஒருவருக்கு மணமாகிவிட்டது. இன்னொருவரான 25 வயது ககன் முதுகலை முடித்திருக்கிறார். சில வருடங்களுக்கு முன் தாய் உடல் நலிந்ததிலிருந்து வீட்டை பார்த்துக் கொள்கிறார் அவர்.

குப்பு கட்டுவதென குடும்பம் முடிவு செய்ததும், ஜக்சீரின் தாய் வழி உறவினரான குர்மேய்ல் சிங்கை அணுகினர். அனுபவம் வாய்ந்த 60 வயது கைவினைஞரான அவர், கடந்த 40 வருடங்களில் 2,000 குப்புகளை செய்திருப்பதாக சொல்கிறார். அவர் கூறுகையில், “கோதுமை அறுவடைக்கு பிறகு வரும் மாதங்களில் தினசரி குறைந்தபட்சம் இரண்டு குப்புகளை நாங்கள் செய்திருக்கிறோம்,” என்கிறார்.

குப்பு என்பது குறைந்த செலவிலான குவிமாடம் போன்ற வடிவத்தை கொண்ட தீவன சேமிப்பகம் ஆகும். பஞ்சாபின் கிராம வாழ்க்கைக்கு ஒரு காலத்தில் அடையாளமாக இருந்த இது, தற்போது அதிகம் காணப்படுவதில்லை. டெல்லியிலிருந்து பஞ்சாபின் சங்க்லிவாலாவுக்கு செல்லும் வழியில் மிகச் சிலதான் கண்களில் பட்டன.

கட்டுமானத்தை மேற்பார்வையிட குர்மேய்ல் ஒப்புக்கொண்டார். குடும்பத்தின் குப்பு யதார்த்தமானது. 45 வருட அனுபவத்தில் - பெரும்பாலும் கொத்தடிமை விவசாயக் கூலியாக) - அவருக்கு வேலை பற்றி தெளிவாக தெரியும். ராம்தசியா சீக்கிய சமூகத்தை (பஞ்சாபில் பட்டியல் சாதி) சேர்ந்த குடும்பம், முட்கள் இருக்கும் தண்டுகளை பிடுங்கும் வேலைக்குதான் பாரம்பரியமாக பணிக்கப்பட்டிருந்தது.

மிஞ்சிய கோதுமை கதிர்களை சுற்றுச்சூழலுக்கு பாதகமின்றி எரிக்கவும் குப்பு சரியான வழி ஆகும். சோளத்தின் ஊறு தீவனத்துக்கான தேவையை இது இல்லாமல் ஆக்குகிறது. குப்பு வெளிப்புறத்தில் கட்டப்படுவதால், சிறு வீடுகளின் இடத்தையும் இது அடைப்பதில்லை.

ஏப்ரல் மையத்தில் அறுவடை முடிந்து ஒரு மாதம் ஆகிவிட்டது. தங்க நிற வயல்கள் நீண்டிருக்கின்றன. அதிகாலையில் அறுவடை செய்யப்பட்ட வயல்களில் மிச்ச கோதுமையை சேகரிக்கும் ராம்தாசியா சீக்கிய சமூகத்தின் பெண்களை காண முடியும். வீடுகளுக்கு வெளியில் இருக்கும் வெற்றிடங்களில் அவர்கள் உமியை தானியத்திலிருந்து பிரிக்க சலிப்பார்கள். சமயங்களில் அவர்கள் கதிர்களை ஊர் சாலையில் பரப்பி வைப்பார்கள். சாலையில் செல்லும் வாகனங்கள் காய்ந்த தானியத்தில் ஏறி நொறுக்கும். வாசிக்க: ‘இந்த வெயிலில் என்னால் கூடை விற்க முடியவில்லை’

2025ம் ஆண்டு பருவத்தில் குர்மேய்ல் செய்திருக்கும் முதல் குப்பு இதுதான்.

“நாங்கள் கதிர்களை வட்டமாக நின்று அடித்து, கயிறில் கட்டி, வெட்டப்பட்ட கதிர்களுக்குள் தூக்கிப் போடுவோம்,” என்கிறார் குர்மேய்ல். எத்தனை கதிர்கள் சேமிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை பொறுத்து வட்டத்தின் அளவு மாறும். குப்பு உறுதியாக இருப்பதற்கென இன்னொரு படிமமாக காய்ந்த புகையிலை செடிகளை சேர்க்கிறார் அவர். “அனைவரும் இதை செய்வதில்லை,” என்கிறார் அவர். “தொடக்கத்தில், காய்ந்த பருத்தி செடிகள் பயன்படுத்தப்பட்டன.” ஆனால் பருத்தி விவசாயம், பூச்சிகளால் சுருங்கி விட்டதால், அவை கிடைப்பது கஷ்டம்.

குப்பு பெரிய அளவில் இல்லை. 16 குவிண்டால் வரை சேமிக்க முடியும். அவர்கள் வாங்க விரும்பும் ஒரு மாட்டுக்கு அது போதுமான அளவு. “பசிய தீவனத்துடன் கலக்கப்பட்டால், ஒரு வருடம் வரை தாங்கும்,” என்கிறார் ஜஸ்விந்தர்.

குடும்ப உறுப்பினர்கள் இணைந்து உதவும் நேரம் என்பதால், குர்மேய்ல் வேலைகளை சொல்கிறார்.

தூரிக்கு மேல் வைக்க தண்டுகளை சேகரிக்க அவர், “காய்ந்த தண்டுகள்” எனக் கேட்கிறார்.

ஜஸ்விந்தர் சொல்கிறார்: “கீழே இருக்கும் கோதுமை தண்டை எடுட்த்ஹு விட்டு, குவியலை மீண்டும் தண்டுகளை ஒண்டு மூடுவோம். அது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கீழே போகும்.”

இன்னும் எல்லாவற்றையும் கையிலேயே செய்யும் குர்மேய்ல், அவரது இளைய காலத்தில் இயந்திர பயன்பாடு என்பதெல்லாம் யோசித்தும் பார்த்திட முடியாதது என்கிறார். 1980களில் ஒன்பது பேருடன் சேர்ந்த அவர், ஐந்து ஏக்கர் கோதுமையிலிருந்து வரும் 80 குவிண்டால் தூரியை தாங்கவென குப்பு கட்டுவார். ஒருநாளில் இரு குப்புகளை கட்டி, தினக்கூலி 50 ரூபாய் பெறுவார்.

“இரண்டு நாட்கள் தொடர்ந்து இரவு பகலாக தூக்கமின்றி வேலை பார்ப்போம். பிறகு தூங்கி, எழுந்து மீண்டும் வேலை பார்ப்போம்,” என நினைவுகூருகிறார் குப்பு கைவினைஞரான அவர்.

அவரின் உறுதியான குரல் காலை புழுக்கத்தையும் கிழித்துக் கொண்டு, கயிறுகளையும் மரப்பிடிப்பான்களையும் கையாளும் உறவினர்களுக்கு உத்தரவிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார். ஏழு பேர் ஒன்றாக வேலை பார்த்து, தூரியை கொண்டு வந்து, தண்டுகளை பிரிக்கிறார்கள். அவர்கள் கயிறுகளை இறுக்கமாக இழுத்துப் பிடிக்கின்றனர். ஜக்சீர் மேலே ஏறி, கதிர்களை சமமாக பரப்பி, மிதிக்கிறார்.

“யாருக்காவது டீயோ தண்ணீரோ வேண்டுமா?” என குர்மேய்ல், வேலை தொடங்கி இரண்டு மணி நேரம் கழித்து காலை 10 மணிக்கு கேட்கிறார்.

தன் வேலையை நிறுத்திவிட்டு அனைவருக்கும் தண்ணீர் எடுத்து வருகிறார் ஜஸ்விந்தர். வெற்றுத் தண்டுகள் சேகரித்தபடி தூரி கட்டிக் கொண்டு, மருமகளான 30 வயது சோமா ராணியுடனும் சேர்ந்து வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். ராம்தாசியா சீக்கிய குடும்பங்களில், பெண்களும் இணைந்து குப்பு கட்டுவது ஒரு காலத்தில் வழக்கமாக இருந்தது. ஆண்கள் தானிய சந்தையில் உழைப்பார்கள்.

ஒரு மணி நேரம் கழித்து, குர்மேய்ல் தேநீருக்கு கேட்கிறார். தேநீர் கேட்பதும் தண்ணீர் கேட்பதும் பணியாளரின் உரிமை என்கிறார். “குப்பு உருவாக்குவது சிரமமான காரியம். எனவே வெட்கமின்றி கேட்டுவிட வேண்டும்,” என்கிறார் அவர் புன்னகையுடன்.

குடும்பம் அவரை அன்புடன் ‘விழா’ என அழைப்பார்கள். ”ஏனெனில் அவர் இருக்கும் இடத்தை சந்தோஷமாக்கி விடுவார்.” அவரின் உறவினரும் இருபது வயதுகளில் இருப்பவருமான ஷேண்டி அவரை சீண்டுகிறார்: “தேநீர் கேட்டுக் கொண்டே இருங்கள், நீங்கள் குடித்து விடாதீர்கள். மூன்று முறை அவர் தேநீர் போட்டுவிட்டார். ஒவ்வொரு முறையும் ஆறிப்போய் விட்டது.”

நான்கு மணி நேர உழைப்பு மற்றும் மழையினால் 30 நிமிட இடைவேளை ஆகியவற்றுக்கு பிறகு நண்பகலில், குப்பு ஒரு தங்க கூம்பு போல உருவாகியிருந்தது. பிறகு அனைவரும் சப்பாத்தி, வெண்டைக்காய் கறி மற்றும் தக்காளி சட்னி உணவுக்காக ஜஸ்விந்தரின் வீட்டுக்குள் குழுமுகின்றனர்.

முற்றத்தில் இருந்த நிழலில் ஒரு கயிற்றுக் கட்டிலில் தூசு அடர்ந்த துணிகளுடன் அமரும் குர்மேய்ல், விலை குறைவான கட்டமைப்பு, “மழையிலும் உறுதியாக இருக்கும். அதை சுற்றி இருக்கும் வெற்றுத் தண்டுகள் நீரை உறிஞ்சி, உள்ளிருக்கும் தூரி பாதிக்காத வண்ணம் காய்ந்துவிடும்,” என்கிறார்.

குப்புக்குள் பல மணி நேரங்கள் இருந்ததால் வியர்வை வழியும் ஜக்சீர், இப்போது காற்றாடி அருகே அமர்ந்து காற்று வாங்குகிறார். “அறையில் தூரியை நிறைக்க முடியும் என்கிறபோது, அதை ஏன் திறந்தவெளியில் வைக்க வேண்டும்?” என்கிறார் அவர்.

பல கால்நடை உரிமையாளர்கள் தூரியை அறைகளுக்குள் சேமிப்பதை குறித்து அவர் சொல்கிறார். வசதியான, வானிலை பிரச்சினைகள் அற்ற வழி; பிறர் பெரிய கறுப்பு பாலிதீன் பைகளில் வயல்களில் வைத்திருக்கின்றனர்.

ஆனால் இந்த குடும்பத்துக்கு வேறு வழியில்லை. “வீட்டுக்குள் வைக்க இடம் இல்லை. எங்களின் எல்லா அறைகளிலும் ஆட்கள் இருக்கின்றனர்,” என்கிறார் ஜக்சீர் சமீபத்தில் 5.5 லட்ச ரூபாய் கடன் வாங்கி கட்டிய ஈரறை வீட்டை குறித்து.

ஜக்சீரின் மகனான கரம்ப்ரீத், தொழிலாளராக இருக்கிறார். தூரியை வாகனத்தில் கொண்டு செல்லும் வேலையை பார்க்கிறார். தூரியை வெட்டுபவர்களுடன் அவர் வேலை பார்க்கிறார். வீடுகளில் அவை சேமிக்கப்பட ட்ராக்ட்ர் ட்ராலிகளில் அவற்றை கொண்டு செல்ல உதவுகிறார் அவர். சொந்த குப்புவை நிரப்ப, குடும்பம் இன்னும் சில நூறு ரூபாய்களை வெட்டுவதற்கு செலவழிக்க வேண்டும். வயலிலிருந்து மனைக்கு கரம்ப்ரீத் அவற்றை கொண்டு சேர்த்து, போக்குவரத்து செலவை மிச்சம் செய்வார்.

குறிப்பிட்ட கால வேலை என்பதால் இந்த வருமானம் சேமிப்புக்கு உதவும். ஏனெனில் இதுவும் கூடுதலாக ஊரக வேலைவாய்ப்பு திட்டப் பணிகளும்தான் குடும்பம் பிழைக்க உதவியாக இருக்கிறது. லெஹ்ரகாகாவிலுள்ள மண்டியில் ஜக்சீர் வேலை பார்த்திருக்கிறார். வயதாவதாலும் மூட்டுவலியாலும் அந்த வேலையை அவர் நிறுத்தி விட்டாஅர். அவ்வப்போது ஊரக வேலை பார்க்கிறார். அல்லது தினக்கூலிக்கு நெல் நடுகிறார். ஜஸ்விந்தரும் தன்னுடைய நோயிலிருந்து விடுபட்டபிறகு நடவு வேலை செய்து வருகிறார்.

20ம் கால்நடை கணக்கெடுப்பின்படி (2018-லிருந்து 2019 வரை) 25.31 லட்சம் கால்நடைகளும் 40.15 லட்சம் எருமைகளும் பஞ்சாபில் இருந்திருக்கிறது. 2024-ல் தொடங்கிய 21ம் கணக்கெடுப்பில் சரிவை கொண்டிருந்தது. 10 சதவிகிதம் வரை குறைந்திருந்தது.

கால்நடைகள் குறைவதும் மலிவு விலையிலான தீவனத்துக்கான மாற்றுகளும் தூரிக்கான தேவையை அதிகரித்தது. “தூரிக்கு மாற்றாக வைக்கோல் தொடர்ந்து மாடுகளுக்கு மலிவு விலை தீவனமாக இருந்து வருகிறது,” என்கிறார் டாக்டர் பிரகாஷ் ப்ரார். “வணிக பால் பண்ணைகளும் அதிக பால் கொடுக்கும் விலங்குகளுக்கு சோளம் போன்ற தீவனத்துக்கு மாறுகின்றனர்,” என்கிறார் லூதியானாவின் குரு அங்கத் கால்நடை மற்றும் விலங்குகள் அறிவியல் பல்கலைக்கழகத்தின் விரிவு கல்வி இயக்குநராக இருக்கும் ப்ரார்.

“முன்பு, எங்களால் புற்களையேனும் வயல் வரப்பிலிருந்து சேகரிக்க முடிந்தது. ஆனால் இப்போது விவசாயிகள் ரசாயனம் அதிகமாக தெளிப்பதால், ஒன்றும் இருப்பதில்லை,” என்கிறார் ஜஸ்விந்தர் பசுமை தீவனம்தான் தேவை என குறிப்பிட்டு. “நிலத்தை சொந்தமாக வைத்திருக்கும் ஜமீந்தார்கள், தங்களின் நிலத்தில் பசுமைத் தீவனத்தை நாங்கள் அறுவடை செய்ய 1,200 ரூபாய் கேட்கின்றனர்.”

கால்நடைகள் கொண்டிருக்கும் நிலமற்ற குடும்பங்கள் நிலவுரிமையாளர்களுடன் ஒருவகை குத்தகை முறையை கடைப்பிடிக்கின்றனர். குறிப்பிட்ட நிலப்பகுதியை மூன்று மாதங்களுக்கு குத்தகைக்கு எடுத்து, தீவனம் வளர்ப்பார்கள். ஆனால் அது அதிகம் கொடுக்காது. “பெரும்பாலும் 10 கட்டுகள்தான் கிடைக்கும். மிச்சம் ஒரு ஏழைக்கு எங்கிருந்து கிடைக்கும்? எனவே ஏழைகள் விலங்குகளை விற்றுவிட்டு, ஊரின் பால் மையத்திலிருந்து பால் வாங்கிக் கொள்கின்றனர்,” என்கிறார் ஜக்சீர்.

இதை ஒப்புக்கொள்ளும் அறிவியலாளரான ப்ரார், சிறு அளவில் கால்நடை வளர்ப்பது என்பது பெரும் உழைப்பை கோருவதால் பொருளாதார ரீதியாக பலனளிப்பதில்லை என்கிறார். “ஒருங்கிணைந்த பால் பண்ணைகள் மலிவான நல்ல பாலை தருகின்றன,” என்கிறார். ஒரு லிட்டர் பசும்பால் உள்ளூரில் ரூ.40 ஆகவும் எருமை பால் ரூ.60 ஆகவும் இருக்கிறது. பண்ணையில் வாங்கும் பாலுக்கும் பக்கத்து வீட்டில் வாங்கும் பாலுக்கும் ஒரே விலைதான் என்கின்றனர் ஊர் மக்கள்.

ஆனால் கறவை மாடு வைத்திருப்பது புனிதத்தை உறுதி செய்கிறது. “எங்களின் உணவுதான் எங்களை இயங்க வைக்கிறது. எனவே அதிக வெண்ணெயும் நெய்யும் உதவுகிறது,” என்கிறார் குர்மேய்ல்.

இன்னும் குடும்பம் மாடு வாங்கவில்லை. ஆனால் மாடு வாங்குவது நன்மை பயக்கும் என ஜஸ்விந்தர் உறுதியாக இருக்கிறார். கபடி விளையாடும் மகனுக்கு வலிமை கொடுப்பது மட்டுமின்றி, குடும்பத்துக்கு நிலையான வருமானம் தரத்தக்க ரயில் துறையில் மெக்கானிக்காக முனையும் அவருக்கு கூடுதல் சத்தையும் அது கொடுக்கும்.

கட்டுரை எழுத உதவி உபசரித்த கிருஷ்ணாவுக்கும் குடும்பத்தினருக்கும் கட்டுரையாளர் நன்றி தெரிவித்துக் கொள்கிறார்

இக்கட்டுரை மிருணாளினி முகர்ஜி அறக்கட்டளை மானிய ஆதரவில் எழுதப்பட்டது.