ଆଶା ଓ ବାବାମାନଙ୍କ ଭରସା

For the Making of God-Men

A gullible people is the first need.
Stunned
we adore the static and its empty spiel,
and trace—muscle-memorized—
wrathful lords in stones silent otherwise.
On bloodied knees we kneel to alarm steadily strummed,
prone to easy frenzies, crescendoing on terror surely to come.
For us to live,
others—mirrored farther than they are—surely must die,
God-Men we say will save us in god’s eye.

Nestling enough sins to merit hectic purgation,
find us fishing piety in plays with hacks.
While in the trenches, tear us a piece of paradise promised
and find stacked
the honeyed crucible tipping in tributes—
all judge all jury spared.
God-men—still men—will see our reason we say.

Then ripping and slipping into the plastic skins of god,
God-men dictate divine desires to a gaping mass
hungry for succour and still with our pockets picked.
Leaving even rivers and forests with their holiness nicked.
Unlinking the hands—those lapsed from the regimented swoop—
meeting in the name of a prayer to rely,
God-men then claim whole a quilted sky.

Heaven and hell are conquered and stamped literal
God-Men rise untethered and free.
They efface the humane to make space for godliness—
perverted, twice-removed, distanced from soil and its sea.

God-Men command and god fights proxy fights,
God-Men scheme and god muffles the writhing of hunger—or tries.
God-Men point and god exacts his pound of flesh,
God-Men require and god irons the beating red afresh.

For the keeping of such God-Men,
people are to die after killing
with all the living dodged.
Every glance at the sky is sieved for strays,
while god—look around—has been looking away.
Until the headiness of this unholy ritual sends you reeling and still—
a life is to be lived.
Time is made to tick in rounds of grain, sweat, and seed,
and borrows only from those it can stretch out a calloused hand to—
and reach.
Muttering thanks to goodness for hands
patchworking, soldering and inked,
smeared in budding earth;
no longer foddering themselves
for glitzy panacea in prescribed mirth.
Slowly then, as quiet as now moving ripple,
deliverance takes the name of other ordinary people.

ବାବା ତିଆରି ବାଟ

ସହଜରେ ଭଳି ଯାଉଥିବା ଲୋକ ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରଥମ ଆବଶ୍ୟକତା।
ଅଭିଭୂତ
ଭାବେ ଆମେ ପୂଜାକରୁ ନିଥର ଓ ଫମ୍ପା ଡବା,
ଏବଂ ଚିହ୍ନଟ କରୁ – ମାଂସପେଶୀ-ମନେ ରଖିଥିବା –
ଉଗ୍ର ଈଶ୍ଵରମାନଙ୍କୁ ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ନିଶ୍ଚୁପ ପଥର ଅନ୍ୟଥା।
ରକ୍ତାକ୍ତ ଆଣ୍ଠୁରେ ଆମେ ଆଣ୍ଠୁମାଡ଼ି ଛିଣ୍ଡାଇ ଚାଲନ୍ତି ତାହା କ୍ରମାଗତ,
ସହଜେ ଉନ୍ମତ୍ତ ପ୍ରବଣ ଆମେ, ସର୍ବଦା ଭୟାତୁର ମଧ୍ୟ ଆତଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବ।
ଆମେ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ,
ଅନ୍ୟମାନେ – ପ୍ରତିଫଳିତ ସେମାନେ ଅବସ୍ଥିତିଠାରୁ ଅନେକ ଦୂରରେ – ନିଶ୍ଚୟ ମୃତ୍ୟୁ ହେବ,
ବାବାମାନେ ଆମେ କହୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଶ୍ରାରେ ଆମକୁ ରଖିବେ ସୁରକ୍ଷିତ।

ପାପରେ ଆଉଟୁ ପାଉଟୁ ହେଉଥିବା ସଭିଏଁ ଯୋଗ୍ୟ ସହସା ଶୁଦ୍ଧିକରଣର,
ଦୟା ସାଉଁଟିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଆମକୁ ପାଆନ୍ତି ଚଳାଇବାକୁ ଅସ୍ତ୍ର।
ଅନ୍ଧାରିଆ ଗହୀରରେ ଥିବାବେଳେ, ଆମକୁ ମିଳିଥିଲା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିର ଖଣ୍ଡେ ସ୍ଵର୍ଗ
ଏବଂ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରହିଥିଲା ଗଚ୍ଛିତ
ପୁଷ୍ପାଞ୍ଜଳିର ମଧୁଭରା ନିବୁଜ ପାତ୍ର –
ଅନାବଶ୍ୟକ ହେଲେ ସମସ୍ତ ବିଚାରପତି ସମସ୍ତ ବିଚାରକ।
ବାବାମାନେ – ଯାହା ହେଲେ ବି ମଣିଷ – ବୁଝିବେ ଆମ କହିବାର କାରଣ।

ଠାକୁରଙ୍କ କୃତ୍ରିମ ଆବରଣକୁ ଚିରି ତହିଁରେ ପଶିବା ଉତ୍ତାରେ,
ବାବାମାନେ ଐଶରୀକ ଇଚ୍ଛାକୁ ଘେନି ଅସମ୍ପର୍କିତ ଜନଗହଳିକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେବେ
ଆମେ ପକେଟମାର ହେବା ବାଟ ରଖିବା ଟିକିଏ ଆଶ୍ଵାସନା ପାଇଁ ବିକଳ ଲୋକେ।
ଏପରିକି ନଦୀ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ସବୁକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ସେମାନଙ୍କ ପବିତ୍ର ମୋହରେ।
ପରସ୍ପରର ହାତ ଛାଡ଼ିଦେଇ – ଯେଉଁମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଛାଡ଼ି ଲମ୍ଫ ମାରିବେ –
ପ୍ରାର୍ଥନା ସଭା ନାଁରେ ନିର୍ଭର କରିବେ,
ବାବାମାନେ ତା’ ଉତ୍ତାରେ ବାଦଲ ଭର୍ତ୍ତି ଆକାଶର ଅଧିକାର ଜାହିର କରିବେ।

ସ୍ଵର୍ଗ ଓ ନର୍କର ବିଜୟ ଓ କୌଶଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି
ଉତ୍ଥାନ ହୁଏ ବାବାମାନଙ୍କର ନିରଙ୍କୁଶ ଓ ସ୍ଵାଧୀନ ଭାବରେ।
ମାନବିକତାକୁ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ କରି ଧାର୍ମିକ ସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ସେମାନେ –
ବିକୃତ, ସମ୍ପର୍କ-ବାରିତ, ମାଟି ଓ ସମୁଦ୍ର ସ୍ଥାନିତ ଦୂରରେ।

ବାବାମାନେ ଦିଅନ୍ତି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଓ ଠାକୁର ଲଢ଼ନ୍ତି ଛାୟା ଯୁଦ୍ଧ,
ବାବାମାନେ କରନ୍ତି ଚକ୍ରାନ୍ତ ଓ ଠାକୁର କଷ୍ଟେମଷ୍ଟେ ଭୋକକୁ ମାରନ୍ତି – କିମ୍ବା ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ବାବାମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରନ୍ତି ଓ ଠାକୁର ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି ତାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାଗ,
ବାବାମାନେ ଆବଶ୍ୟକ କରନ୍ତି ଓ ଠାକୁର ଧକ ଧକ ଲାଲ ଅଂଶକୁ ପୁଣିଥରେ ଚାପ ଦିଅନ୍ତି।

ସେହିଭଳି ବାବାମାନଙ୍କୁ ରଖିବା ପାଇଁ,
ସବୁ ଜୀବନ୍ତମାନଙ୍କୁ ଜଳାଞ୍ଜଳି ଦେଇସାରି
ଲୋକଙ୍କୁ ମରିବାକୁ ହୁଏ।
ଆକାଶକୁ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟିପାତ ବାଛି ହୋଇ ପଡ଼େ ୟାଡ଼େ ସ୍ୟାଡ଼େ,
ଯେତେବେଳେ ଠାକୁର – କରେ ନିରୀକ୍ଷଣ ଚତୁର୍ଦିଗ – ଚାହେଁ ଅନ୍ୟ କେଉଁଆଡ଼େ।
ଏଭଳି ଅପବିତ୍ର ରୀତିନୀତିର ପ୍ରଭାବ ଜନିତ ପାଗଳପଣ ତୁମର ଚାଲିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ –
ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବାକୁ ହେବ।
ସମୟର ଟିକ୍ ଟିକ୍ ଚାଲିଛି ଶସ୍ୟରେ, ଝାଳରେ ଓ ମଞ୍ଜିରେ,
ଏବଂ କେବଳ ଉଧାର ଆଣିବାକୁ ଲମ୍ବିଯିବ କେବଳ ସେହିମାନଙ୍କ ନିଷ୍ଠୁର ହାତରୁ –
ଏବଂ ପହଞ୍ଚିବ।
ଉତ୍ତମର ଗୁଣଗାନ କରୁଥିବା ହାତ ତିଆରି
ସିଆଁକାମ, ଯୋଡ଼ାକାମ ଓ କାଳିବୋଳା,
ଘଷିହୁଏ ଉତ୍ଥିତ ପୃଥ୍ୱୀରେ;
ଆଉ ଦିଏନାହିଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ
ଚକମକିଆ ମହୌଷଧି ପାଇବାକୁ ବିହିତ ଆନନ୍ଦ।
ତା’ପରେ ଧୀରେ ଧୀରେ, ଗତିଶୀଳ ତରଙ୍ଗ ପରି ନିଃଶବ୍ଦ,
ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ ଅନ୍ୟ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କର ନାମ।